Uitzicht

Ik probeer elke dag te mediteren en dan doe ik een meditatie waarbij ik naar mijn amygdala (amandelkern) ga. De amygdala is een amandelvormige kern in je hersenen en speelt een belangrijke rol bij de verwerking bij de regulatie van angst. 

Tijdens deze meditatie mag ik deze ruimte in mijn hoofd inrichten zoals ik zelf wil. Zo groot en klein als prettig voelt, in alle kleuren van de regenboog, een ruimte vol planten of juist een hele lege ruimte. Dat is heel fijn en het geeft je het gevoel dat je meer controle hebt over je angsten. Naarmate je deze meditatie vaker doet, wordt het ook steeds makkelijker en realistischer en is het echt een fijne plek om naartoe te gaan om even de stilte in jezelf te vinden. Het is een ruimte die voor mij een terugkoppeling geeft over mijn gemoedstoestand. 

Ik merk dat de ruimte waarin ik zit steeds groter wordt, in het begin was het een kleine ruimte met weinig uitzicht. Voor mijn gevoel is de kamer nog te klein, maar het uitzicht is enorm. Ik heb een weids uitzicht over de stad en de natuur. Ik zie mooie bergen, ik zie woestijn, ik zie grote weilanden met koeien, paarden en schapen en ik zie ook wolkenkrabbers, huizen, kantoorpanden. Dit uitzicht is voor mij een metafoor voor energie en mogelijkheden. De ruimte waar ik in zit voelt nog te klein en dat staat voor mijn lichamelijke beperking. De lichamelijke beperking dat mij het gevoel geeft dat al die energie en die mogelijkheden onbereikbaar zijn, maar ik weet dat ze dichterbij komen want anders zou ik dat weidse uitzicht niet zien.