Mijn laatste dag bij Pon

Vandaag is het dan zover. Toen ik 2,5 maand geleden het besluit nam om mijn baan om te zeggen en me gaan richten op het herstel van een bijnieruitputting, leek het nog zover weg. En ineens sta ik hier op mijn werk, lever ik mijn telefoon in en straks mijn laptop. 

Ik ga afscheid nemen van 10 jaar werken bij Pon, 10 jaar een ritme, 10 jaar mijn eigen werkplek, 10 jaar de vertrouwdheid, 10 jaar met de auto naar Papendrecht, 10 jaar fijn contact met mijn collega's. 

Ik mag nu weer een nieuw ritme gaan vinden, me gaan richten op herstel, weer meer energie krijgen. Nieuwe dingen uit proberen. Het is een stap die goed voelt, maar het loslaten van die vertrouwdheid en dat ritme vind ik wel heel moeilijk. Het gaat me lukken, daar ben ik van overtuigd. Als ik daar niet van overtuigd was geweest, had ik dit besluit niet genomen.

Ik heb al op een goede manier afscheid genomen van collega's en mijn werkzaamheden en vandaag gaat ook lukken. Ik ga hier op een fijne en goede manier weg en dat is me heel veel waard. Ik doe het op mijn manier met al mijn emoties, mijn onzekerheden, mijn spanningen en het blije en trotse gevoel dat ik heb met het nemen van dit besluit en de tijd die komen gaat.