De tijd die komen gaat

Het einde van dit jaar is in zicht, een jaar met ups en downs. Ik heb hier dan ook een heel dubbel gevoel bij. Aan het begin van het jaar dacht ik dat het beter ging, tot ik ineens slapeloze nachten kreeg en ik weer een fase in ging van het verwerken van alles wat er gebeurd is in 2015. Ik heb via de huisarts gesprekken gehad bij een psycholoog, ben door mijn successen te gaan vieren mijn trauma's gaan verwerken door een bezoekje te brengen naar de Bergman, in wachtkamers van ziekenhuizen en huisartsen te gaan zitten en ik heb een ritueel bedacht om het Lyrica-gebeuren achter me te laten. Al kan ik met vlagen nog wel eens erg verdrietig worden van die Lyrica periode.  Ik ben gaan inzien dat wat ik heb meegemaakt en wat ik zelf heb gedaan niet zomaar iets is en dat ik dat zeker niet moet bagatelliseren.

 

Het afgelopen jaar heb ik ook zoveel leuke dingen gedaan die ik weer kon doen omdat ik meer energie had; ik ben lekker op vakantie geweest, ik kon weer afspraken maken en daarvan zijn er best veel door gegaan, ik ben begonnen met vrijwilligerswerk in het dierenasiel. Ik had vaker de focus en ging me beter voelen, maar bepaalde klachten bleven maar in een vicieuze cirkel terugkomen. Niet heftig genoeg om niet te werken, maar wel heftig genoeg om echt te genieten van de dingen die ik allemaal heb gedaan. Altijd op de achtergrond die pijn en de stress hiervan en dat kost veel energie.

 

De ene keer veel last van mijn spieren, dan weer veel last van mijn brok in mijn keel, keelpijn, mondbranden, duizeligheid, vermoeidheid en vaak last van verkoudheid. Dat heeft mijn vertrouwen in het herstel van mijn lijf geen goed gedaan, het gevoel altijd maar te blijven vechten tegen je lijf.

Ergens rond september ging ik merken dat dit vechten, dit gebrek aan vertrouwen in mijn lijf me een beetje ging opbreken en ik merkte dat ik meer last kreeg van al die klachten. Mijn gebrek aan focus en concentratie werd steeds meer en ik had het gevoel dat ik alles voor de helft deed en dat zorgde voor veel onvrede. Ik hou er niet van om dingen voor de helft te doen.  Ik werd onzeker over mijn werk en vond het jammer dat ik me niet zo kon inzetten voor het dierasiel zoals ik voor ogen had. Mijn vrije dagen waren nodig om de accu weer zover op te laden dat ik de volgende dag weer kon werken. 

 

Al deze ontwikkelingen hebben mij doen besluiten mijn baan op te zeggen. Nu kan ik me volledig richten op herstel, want dat heb ik nodig. Ik wil uit de vicieuze cirkel van stress breken, mijn lijf weer leren vertrouwen en de angst voor ziek zijn loslaten, energie krijgen, lief zijn voor mijn bijnieren en weer stressbestendiger worden.

Voor de tijd die komen gaat wens ik zelfcompassie, mildheid, rust, energie, vertrouwen en ontspanning.