Van welke 'vijand van binnen' zou jij je beste vriend kunnen maken?

Ik ben op dit moment een boek aan het lezen over traumabehandeling met lichaamsgerichte therapie. Het boek heet 'De tijger ontwaakt' van Peter A. Levine. In dit boek wordt er op fysiologisch niveau gekeken naar een trauma en de behandeling met Somatic Experiencing. 

 

In het boek wordt gekeken naar vluchten, vechten en bevriezen en hoe dieren omgaan met trauma's en de energie van een trauma ontladen. Wij mensen zijn hier dus niet zo goed in en het gaat fout als de energie die bij een traumatische ervaring vrij komt niet kan ontladen. Deze bevroren energie blijft in het zenuwstelsel gevangen, waar het ons lichaam en onze geest schade toebrengt. 

 

Trauma's zijn er dan ook in alle soorten en maten, soms kunnen hele kleine gebeurtenissen al genoeg zijn voor een trauma. 

 

"Het feit dat opname in het ziekenhuis en medische behandelingen gewoonlijk traumatische gevolgen hebben, komt voor veel mensen als een verrassing. De traumatische nawerkingen van aanhoudende onbewegelijkheid, ziekenhuisopnames en vooral operaties zijn vaak langdurig en ernstig. Zelfs als iemand begrijpt dat een operatie noodzakelijk is en ondanks het feit dat hij of zij bewusteloos is als de chirurg door vlees, spieren en botten snijdt, zal het lichaam de gebeurtenis registreren als een levensbedreigende gebeurtenis. Op 'celniveau' beseft het lichaam dat het een wond heeft opgelopen die ernstig genoeg is om het in levensgevaar te brengen. Verstandelijk kunnen we vertrouwen hebben in een operatie, maar op een oerniveau doet ons lichaam dat niet. Bij een trauma legt de waarneming van het instinctieve (autonome) zenuwstelsel veel meer gewicht in de schaal."

"Helaas bestaat er binnen onze cultuur een gebrek aan verdraagzaamheid als het gaat om de emotionele kwetsbaarheid van getraumatiseerde mensen. We krijgen weinig tijd om emotionele gebeurtenissen te verwerken. In de nasleep van een overweldigende gebeurtenis worden we stelselmatig gedwongen ons sneller aan te passen dan goed voor ons is. Ontkenning is in onze cultuur zo gewoon dat het een cliché is geworden. Hoe vaak heb je deze woorden al gehoord? 'Beheers je, het is voorbij. Je moet het vergeten. Bijt op je tanden. Het is tijd om je leven weer op te pakken. Je heb het overleefd, dus wees daar dankbaar voor."

 

Er wordt beweerd dat alleen psychologische hulp niet genoeg is, want die ontlaad je lijf niet van de bevroren energie. Het is de bedoeling dat je de sensaties in je lijf weer gaat voelen. Ziel en lijf moeten elkaar weer vinden. 

 

Ik herken heel veel van de symptomen en het gevoel van onbestemdheid, de lichamelijke klachten, gebrek aan energie, niet gemotiveerd, angst voor mijn lijf, het niet voelen van mijn lijf, angst voor ziek zijn, gebrek aan concentratie. Als ik kijk naar mijn lijstje van traumatische ervaringen; auto-ongeluk, operatie aan mijn nekwervels, afkicken van Lyrica kan ik mij heel goed voorstellen dat er nog niet ontladen trauma energie in mijn lijf zit. 

In het boek staan wat oefeningen, maar er zijn ook therapeuten die gespecialiseerd zijn in Somatic Experiencing.