Te lang

Ik begin steeds meer het gevoel te krijgen dat de mensen in mijn omgeving het te lang vinden gaan duren. Er ontstaat onbegrip, ze proberen de vraag "hoe het met je gaat?" te vermijden en als ze het vragen willen ze eigenlijk horen dat het goed met me gaat. Als zij het al te lang vinden duren, hoe lang duurt het dan al wel niet voor mij? 

Ik had ook nooit kunnen bedenken dat ik nu al bijna twee jaar met mondbranden, brok in mijn keel, spierklachten, druk op mijn borst, vermoeidheid, duizeligheid, hoofdpijn en al die andere klachten rondloop. Als ik dat van tevoren had geweten had ik er nooit zo in blijven vertrouwen dat het uiteindelijk wel goed komt. . 

Mensen zien aan de buitenkant niet wat ik allemaal voel van binnen en dat dit elke dag een behoorlijke invloed heeft op mijn leven. Zo een invloed dat ik uiteindelijk mijn baan heb op moeten zeggen omdat het niet vol te houden was. 

Toen ik net geopereerd was aan mijn nek was het makkelijk, dat zagen mensen. Ze zagen een litteken en begrepen dat ik het zes weken rustig aan moest doen. Dat was tastbaar. Toen het afkicken van de Lyrica om de hoek kwam kijken, werd het begrip al wat minder. Dat zag je namelijk niet direct aan de buitenkant, hooguit aan het feit dat ik binnen een paar weken 7 kilo kwijt was en er wel heel ongezond uit ging zien en wat zombie neigingen ging vertonen. 

Het PTSS gebeuren zag je ook niet aan de buitenkant, maar het proces om te herstellen van de PTSS heeft me heel veel energie gekost. Mensen zagen mijn angst niet als ik mijn ongeluk opnieuw aan het herbeleven was. 

Mijn lijf en geest hebben in een zeer korte tijd, we praten hier dan over een periode van vijf maanden, veel te verduren gehad. Dat is trauma op trauma en dan heb ik het nog niet eens over al die bezoeken aan de huisarts, de huisartsenpost, ziekenhuizen en bedrijfsarts. Mijn lijf heeft geen tijd gehad om te herstellen van al deze stressvolle gebeurtenissen, ik ben op een gegeven moment weer aan het werk gegaan en geprobeerd mijn routine weer te vinden. Dat is me tot op heden niet gelukt. 

Het iedere keer weer moeten uitleggen en begrip proberen te krijgen vind ik heel erg vermoeiend, kost veel energie en levert mij heel veel negativiteit op. Ik stop hier dan ook mee, ik ga het niet meer uitleggen en ga niet meer het begrip proberen te krijgen. Wat er niet is, is er niet.

Ik ga hier geen energie meer insteken. Ik ga deze energie steken in mijn herstel. Ik ga me richten op mijn visie; weer vertrouwen op mijn gevoel en lichaam en geest weer in balans brengen. En wat daar allemaal voor nodig is, zal ik in de loop van dit proces zelf ervaren.