Herinneringen

Vanochtend lag ik op mijn buik op de grond bij de yinergie yogales en daar kwamen ineens de herinneringen terug uit de periode dat ik van de PTSS behandelingen zo ontzettend moe en verlamd van boosheid was, dat ik op sommige momenten eigenlijk niets anders kon dan op mijn buik op de grond liggen.

Dit deed ik bij voorkeur buiten op stenen die door de zon verwarmd waren. Als ik dan lag dan begon ik te huilen en leek ik niet meer te kunnen stoppen. Ik had dit nodig om wat energie op te doen en mezelf te beschermen. Als dit gebeurde als ik niet thuis was, raapte Edwin me op en nam me mee naar huis. Hij was op dat moment de persoon die mijn grens aangaf, wat ik kon het zelf niet op dat moment. 

 

Vandaag voelde het anders, ik lag in deze houding en het voelde ontspannen en rustig. Het is een heerlijke houding om met je buik op de grond en je armen gespreid gewoon te zijn en niets te moeten.