Spannend

Gisteren had ik een gesprek in het ziekenhuis en dat vond ik spannend. Ik had in de ochtend wat last van mijn maag en toen ik op de fiets zat naar het metrostation merkte ik aan de druk op mijn borst, de onrust in mijn lijf en de drukte in mijn hoofd dat ik het steeds spannender begon te vinden.

Ik ben lief voor mezelf geweest en ik heb deze spanning geaccepteerd en ik heb dan ook tegen mezelf gezegd dat ik gespannen mag zijn voor dit gesprek en daar werd ik weer rustiger van. 

Nog niet zo lang geleden zou ik tegen mezelf hebben gezegd dat ik me niet zo moest aanstellen en dat er niets spannends aan was om in het ziekenhuis een gesprek te hebben met een arts.

 

Juist door dat tegen mezelf te zeggen werd de spanning dan alleen maar erger. 

Uiteindelijk was ik in het gesprek meer op mijn gemak, kon ik mijn vragen stellen en heb ik antwoorden gekregen op mijn vragen. Of deze antwoorden nu positief waren of niet, daar gaat het dan even niet om. Het gaat erom hoe ik met deze situatie om ben gegaan en dat ik de handvatten die ik de afgelopen maanden heb gekregen kan toepassen in een situatie waarin ik me niet op mijn gemak voelde.