Opstellingen: Verantwoordelijkheid & Angst

Afgelopen week ben ik weer naar een opstellingenavond geweest in Rotterdam bij Wetendveld. Ik had daar graag als vraagsteller gestaan, maar er waren al twee vraagstellers. Ik ben dan ook als representant gegaan. In overleg met Ton en Selma besloten dat ik maandag een individuele opstelling ga doen. Ik wil toch graag verder in mijn proces. 

 

Het wil trouwens niet zeggen dat er als representant niets gebeurd, want het zijn vaak ook onderwerpen wat dicht bij jezelf ligt en waar je mee resoneert. Het is namelijk zo dat ik niet enige ben die worstelt met vragen over het leven en de patronen die vanuit je familie ontstaan zijn. 

 

De onderwerpen van deze avond waren verantwoordelijkheid voor je ouders en het in contact komen met je angst. De persoon die vond dat ze te veel in het slachtofferschap van haar moeder meeging wilde graag weten waar dit vandaan kwam. Gedurende de opstelling werd het duidelijk dat zij de onzekerheden en het verdriet van haar moeder had overgenomen en zij haar moeder daar tegen wilde beschermen. Als kind had zij dat met liefde op zich genomen, maar nu als volwassene irriteert het haar en werkt het verstikkend. Zij heeft tijdens de opstelling dat wat niet bij haar hoorde terug gegeven en dat voelde als een bevrijding. Op een gegeven moment zei ze dat ze het gevoel had dat haar moeder haar kind was in plaats van andersom. Dit deed wel wat met mij, want dat gevoel heb ik ook met mijn ouders en die verantwoordelijkheid die ik op me heb genomen voelt vaak heel verstikkend en als te veel. Het was bijzonder om te zien dat hier mijn familieopstelling ook over gaat en ik wil graag weten waarom ik die verantwoordelijkheid op me ben gaan nemen. Ik hoop hier maandag wat meer duidelijkheid over te krijgen. 

 

De tweede vraagsteller wilde graag in contact komen met zijn angst, want hij vond dat de angst te veel zijn leven beheerste en dat hij daardoor heel veel dingen niet had gedaan. Het was mooi om te zien dat hij zijn angst in de ogen durfde te kijken en dat uiteindelijk bleek dat hij die angst niet accepteerde als iets wat bij hem hoorde. Angst is niet per definitie slecht, het beschermt je ook in tijden waar het nodig is, maar angst kan ook irreëel zijn en dan kan het omslaan in passiviteit en zorgt het ervoor dat je niets meer durft te ondernemen. Als je angst overheerst en je zit te veel in je hoofd ga je zweven en sta je niet meer met beide voeten op de grond. Toen hij accepteerde dat angst niet slecht is en dat het je kan helpen in bepaalde situaties, maar dat angst ook een slechte raadgever kan zijn, werd de angst zachter en minder aanwezig en stond hij goed geaard. 

 

Ook hier herkende ik veel in. Mijn angsten zorgen er voor dat ik dingen niet doe en kunnen mij erg belemmeren in mijn functioneren en als deze angst in mijn hoofd zit en ik alles rationeel ga benaderen komt ik tot niets, want dan is alles angst en sta ik zeker niet met beide voeten op de grond, ik voel me dan heel onzeker en wiebelig. 

 

Deze avond werden er twee vragen gesteld waar ik ook mee worstel en dat vond ik erg bijzonder en het steunde mij ook dat er meer mensen zijn die worstelen met deze onderwerpen.