Schotland

Gisteren zat ik in de bioscoop naar de registratie van het concert van Andre Rieu op het Vrijthof te kijken en toen ik de doedelzakken hoorde, drong het tot mij door 'ik ga verhuizen naar Schotland'. 

 

Ik werd zo blij toen ik die muziek hoorde, het voelt zo ontzettend goed om dit te gaan doen. De tranen liepen over mijn wangen van opluchting en blijheid, het besef dat ik een totaal andere richting op ga in mijn leven. Niet weten wat het mij allemaal gaat brengen en het mooie daarvan is, dat geeft helemaal niet. 

 

Ik wil niet meer in de slachtofferrol blijven zitten waarin ik vasthoud aan oude patronen en gedachten die ervoor zorgen dat ik blijf waar ik ben en geen stap verder kom. De enige die dit kan doorbreken ben ik zelf, die verantwoordelijkheid ligt bij mij. Ik wil meer uit mijn leven halen dan ik nu doe, ik wil dingen proberen, op mijn bek gaan, weer opkrabbelen en blij zijn als dingen gaan zoals ik had bedacht. Niet meer de verlammende angst van het onbekende en blijven hangen in dat wat vertrouwd en veilig is. Nu ik in het proces van patronen doorbreken zit, besef ik pas goed hoe verstikkend en beklemmend deze patronen en gedachten zijn geweest in mijn leven.

 

Ik ben me er van bewust dat niet iedereen staat te juichen om mijn Schotland avontuur, maar ik hoop dat ze zien dat ik ga doen wat ik heel graag wil en dat ze daarin blij voor me kunnen zijn en me hierin steunen. Er zullen dingen veranderen, maar veranderingen horen bij het leven. Niets blijft hetzelfde, dat geldt voor alles in het leven. 

 

Er zullen dan ook in mijn directe omgeving nog vele gesprekken plaatsvinden waarin mensen mij aan het twijfelen kunnen brengen met opmerkingen en hun gedachten over dit plan, maar ik wil dit gaan doen en ik ga het ook doen. 

 

"Zij die ja zeggen worden beloond door de avonturen die ze hebben. 

Zij die nee zeggen door de veiligheid die ze bereiken."