Mijn dagen in het klooster (1)

De afgelopen dagen heb ik mij ondergedompeld in de stilte van het dominicanenklooster in Huissen, een plaatjes in de nabije omgeving van Arnhem. 

 

Ik had me opgegeven voor een schrijf- en stilteretraite begeleid door Geertje Couwenbergh. Zij is de schrijfster van het boek "Zin!: Lust in je leven door schrijven". Zij schrijft ook columns in het blad Happinez onder de naam Lieve Dot. Ik was er via een prijsvraag in de Happinez van de op de hoogte dat zij deze retraites gaf en ik had er stilletjes nog op gehoopt dat ik zo een retraite zou winnen, maar helaas ik had geen geluk. 

Afgelopen zondag vertrok ik met een wat zenuwachtig gevoel, een spanning in mijn buik en een druk op mijn borst richting Huissen. In de auto nog even de muziek lekker hard en meeblèren met Nick & Simon, nog even weg van de stilte. Wat zou die stilte mij brengen, onrust en misschien wel paniek of een serene rust? Zou ik het überhaupt volhouden om drie dagen in de stilte te blijven? En wat als ik dit niet zou volhouden, hoe zou ik me dan voelen? Zou ik boos en teleurgesteld zijn? 

 

De retraite begon laat in de middag en ik was vanaf drie uur welkom in het klooster, ik kreeg kamer 30 toegewezen met de naam Rosa van Lima, zij is de patroonheilige van Peru en de beschermheilige van Sittard. Zij heeft volgens zeggen de stad Sittard behoed voor de zwarte pest. Daarnaast is zij ook de patrones van de tuinmannen en bloemisten.

Een eenvoudige kamer met een bed, een wastafel met spiegel, een walk-in closet, een plank steunend op plankhouders dat dienst doet als bureau, een bureaustoel en een relaxfauteuil met als basiskleur wit en een groot raam waar veel licht doorheen kwam. Toilet en douche op de gang. Eigenlijk alles wat een mens nodig heeft om te functioneren. 

 

De ruimte waar wij als groep samen zouden schrijven, lezen en ademhalen was op de derde verdieping van het klooster, een grote lichte en frisse zolderkamer met veel dakramen, een heerlijke loungebank, veel tafels en stoelen en een grote ruimte om te liggen, dansen, mediteren, lopen met in de hoek een keuken waar onbeperkt koffie, thee, water en heerlijke koekjes beschikbaar waren. Een koelkast vol met frisdrank, bier en wijn. 

 

Ik was de eerste die arriveerde op de zolderkamer en kon op mijn gemak even de ruimte bekijken. Al gauw kwamen er twee mannen binnen wandelen en ik was verbaasd. Ervaring leert dat met dit soort workshops mannen afwezig zijn, de groepen bestaan meestal alleen uit vrouwen. Later bleek dat er van de achttien aanwezigen, vier man waren. Het voorstellen begon, proberen namen te onthouden, kenmerken van die persoon bij de naam te koppelen als Willibrord (oudere man), Edi (Indonesische man) en verder. Ik wist niet hoeveel deelnemers er waren, dus ik bleef maar namen herhalen en kenmerken verzinnen tot ik ergens na de elfde of twaalfde de tel, de namen en de kenmerken kwijt was. Er kwam nog een voorstelronde  tijdens het programma, maar ik bedacht me dat het er eigenlijk niet toe deed, want we zouden de stilte in gaan. Ik hoefde geen namen te onthouden om ze te roepen. Wat in die stilte heel bijzonder was,  aan het eind van de workshop wist ik van bijna iedereen de naam.

 

Geertje was kracht, rust en duidelijkheid en de workshop begon met een uitleg over schrijfbeoefening  en vanuit het hart zonder nadenken starten met schrijven daarbij niet letten op schrijffouten, leestekens en zinsopbouw. Tien minuten als een bezetenen schrijven zonder stoppen en alles opschrijven wat in je op komt over dat betreffende onderwerp. De eerste opdracht was: 'Wat heb je meegenomen?'. Ik vond het spannend om zo te schrijven en de gedachte kwam bij mij op 'wat als er nou niets naar boven komt', er kwam wat, maar tien minuten is best lang, gevoelsmatig veel langer dan ze daadwerkelijk zijn. Die eerste gedachte op laten komen en niet verder denken, ook al miste je de logica in je verhaal en als je het niet meer wist, schreef je dit dus ook gewoon lekker op en vanuit het opschrijven 'nu weet ik het even niet meer' ontstond weer een nieuwe gedachte die betrekking had op het onderwerp of juist niet. Aan het begin van je verhaal wist je niet waar je zou eindigen. Het verhaal hoefde niet af. Na de eerste beoefening enthousiast, blij en verward. Die perfectie los laten en gewoon doen, het is een rauwe, pure tekst niet bedoeld voor het uitgeven van een boek, maar om je creativiteit te laten stromen en te voelen wat er in je opkomt. Het bijschaven en redigeren komt veel later, echt veel later. Eerst heel veel schrijfbeoefening, meters maken en daarna mag je gaan denken aan het publiceren van een boek. Ik vond deze gedachten bevrijdend en motiverend, het hoefde niet gelijk perfect.

 

De eerste maaltijd samen was nog niet in stilte en de ruimte was dan ook gevuld vol met kakelende medecursisten, alsof er nog snel even voor de stilte alles verteld moest worden, even nog die stembanden laten werken voordat die straks drie dagen niet getraind zouden worden. Na de maaltijd ben ik naar de avonddienst (Vespers) gegaan. Voor mij totaal nieuw en ik vond het wel een beetje eng. Als ik maar niets fout zou doen, goed opletten en de broeders van het klooster volgen. Daar zittend in het bankje in die mooie kerk werd ik verrast door de mooie zang van de broeders, de momenten van stilte, de glas- in-lood ramen, het voorlezen van het gebed en besloot ik dat ik geen dienst zou overslaan. Dit voelde fijn en rustgevend..