Orkaan 'Irma'

Op dit moment raast er met veel geweld een orkaan met mijn naam over het Caribische gebied en volgens kenners de zwaarste orkaan ooit in dit gebied. Ik vind het een twijfelachtige eer dat dit natuurgeweld mijn naam heeft gekregen en veelvuldig op tv en social media te horen en te zien is. Op een of andere manier als ik 'Irma' hoor of lees, voel ik me toch aangesproken, alsof dit over mij gaat.

 

Maar dit gaat natuurlijk helemaal niet over mij, dit gaat over een verwoestende kracht die ontstaat voor de kust van Afrika en zich voedt met het opgewarmde water uit de oceaan. Een fenomeen dat alles kan verwoesten wat zij tegenkomt op haar pad. 'Irma' is nu de levens van de bewoners van St. Maarten op zijn kop aan het zetten. Zij vernietigt huizen, auto's, gewassen, de infrastructuur en levens van mens en dier en zij doet dit zonder zichtbare moeite want ze wordt gevoed door de energie van het water en de wind en zolang ze daar op zee is blijft haar kracht onverminderd en trekt ze verder naar Puerto Rico. 'Irma' laat zien hoe nietig de mens is en hoe krachtig de natuur. In het centrum van dit geweld zit het oog, het windstille gebied waar het een beetje kan regenen en vaak onbewolkt is.

 

In mij raast soms ook een orkaan die al mijn harde werken onderuit haalt, deze orkaan heeft de naam 'interne criticus'. Die kan met zoveel kracht al het opgebouwde zelfvertrouwen wegvagen. Deze orkaan voedt zich met gedachten die zich ontwikkelen tot een sterker wordend gevoel van er niet mogen zijn, er niet toe doen. Tot het moment daar is dat er in deze vernietigende opvattingen, door interventie van een lieve vriend of vriendin of eigen inzicht, een keerpunt komt. Ik heb het oog gevonden, de stilte in mij die laat zien dat het goed is zoals ik ben. De 'interne criticus' wordt niet meer gevoed en de storm gaat liggen. Ik ben niet verdwenen, ik ben niet weggevaagd. Ik ben in volle kracht aanwezig, ik was het alleen even vergeten.