Een week na ...

Een week na mijn stilte- en schrijfretraite, de stilte soms alweer een beetje vergeten, geen mooie diensten meer die mijn dagen structuur geven. Ik mag de structuur zelf weer bepalen en dat viel me best tegen de eerste paar dagen thuis. Ik voelde me geborgen en welkom in het klooster, er was de serene sfeer die ik thuis en in mijn omgeving minder ervaar. 

 

Na de mooie dagen in het klooster en het energieke gevoel in de ochtend na het schrijven en de oceaanademhaling (oefeningen gericht op het versterken van de longcapaciteit en het activeren van het lichaam), had ik me voorgenomen om thuis 's ochtends bij het wakker worden niet gelijk naar de afstandbediening te grijpen en de tv aan te zetten om de ruimte met geluid te vullen. In de stilte zitten, schrijven en de ujjayi pranayama beoefenen om actiever en fitter de dag te beginnen.

 

Het was even wennen, patronen zijn best lastig te doorbreken, maar tot vandaag is het mij gelukt om elke ochtend te schrijven en adem te halen. Ik voel me meer mens als ik dit elke ochtend doe, er is meer activiteit en energie en het voelt minder als een gevecht tegen de wekker die mij uit mijn slaap haalt. Ik ben elke ochtend weer benieuwd welk woord of welke zin er naast mijn bed ligt waarover ik mag gaan schrijven. Welke gedachten komen er in me op, heb ik inspiratie of is het een ochtend zonder enige vorm van verhaal en wordt het een plat stukje abstracte tekst met de beschrijving van hoe een tomaat er uit ziet? 
 

Ik heb de woorden van Geertje goed onthouden, schrijven is oefenen, oefenen en nog eens oefenen, het is het trainen van een spier zoals je ook zou trainen voor een marathon. De ene dag gaat beter dan de andere dag en tijdens dit oefenen laten we de interne criticus thuis, die heeft geen toegevoegde waarde. 

 

De stilte behouden vind ik wat lastiger, maar het helpt om alle apparaten die me afleiden van die stilte minder vaak of helemaal niet aan te zetten en de momenten gedurende de dag te pakken waarop ik gewoon even stil ben, ik ben tot de ontdekking gekomen dat dit op veel plekken mogelijk is; in het dierenasiel als ik een hond aan het masseren ben, op de fiets, al wandelend, onder de douche, in de tuin, in de metro, tijdens het eten.