Op het vliegveld

Reizen met het vliegtuig is niet mijn hobby. Het begint al met de aankomst bij het vliegveld, ik heb gekozen voor Eindhoven Airport. Een kleiner vliegveld en maar drie miljoen passagiers per jaar, alsof het niets is. Voor mijn gemoedstoestand in ieder geval wat beter.

 

De reis die begint met het inchecken, dat mag je tegenwoordig gelukkig al van te voren thuis doen. Stoelen koop je bij het boeken van de vlucht en in Eindhoven mag je je koffers ook zelf inchecken, je bent je eigen grondstewardess. Rekening houdend met al het verkeer op de weg op tijd vertrekken, deze keer geen file en dus veel te vroeg op het vliegveld. Een locatie waar ik bij voorkeur zo min mogelijk van mijn tijd doorbreng.

 

Blijven ademen, niet letten op al die mensen voor, achter en naast me, niet te veel overal wat van vinden en wachten. Wachten is niet erg, wachten is stilte, niet anders dan wachten. Een boek lezen, wat schrijven of gewoon helemaal niets doen en bij mezelf blijven. Geen energie weg geven aan al die mensen die ik niet ken, zij hoeven het niet te hebben

 

Een vies klef broodje gezond wat al sinds die ochtend in plastic is verpakt nuttigen en van het restaurant naar de veiligheidscontrole; lange rijen, jassen uit, schoenen uit, riemen af, vloeistoffen in een doorzichtig plastic zakje, laptop en oplaadsnoer uit je koffertje. In totaal vier bakken nodig om al mijn losse spullen in te kunnen leggen, waarom zou je nog een koffertje inpakken en waarom zou je je aankleden voordat je gaat vliegen. Misschien een idee om voortaan iedereen in zijn badjas te laten komen, dit scheelt een hoop tijd en ergernis. Veilig bevonden en hergroeperen, alles weer verzamelen en op de juiste plek in mijn koffer, schoenen weer aan en verder naar de volgende hal. Het lijkt wel een Disney attractie, elke keer denk je: 'Nu ben ik er', maar helaas toch weer even wachten. Nog wat taxfree shoppen om de tijd te verdrijven, het is trouwens geen taxfree, we blijven in Europa.

 

Goed luisterend naar de dame die alle vluchten omroept, naar welke gate moet ik en wanneer moet ik me melden. Rijen bij het toilet en tussen al deze mensen mijn energie blijven behouden, niets weggeven, het is van mij. Dan is het zover, eindelijk naar de laatste ruimte voordat ik het vliegtuig in mag stappen, waar wederom weer een flinke rij staat om aan boord te gaan. Wat kunnen er toch veel mensen in, altijd maar weer afwachten naast wie je komt te zitten. Is het een man, vrouw, kind, is hij of zij dun, dik, ruikt lekker of stinkt naar zweet? Zoeken ze contact of laten ze me met rust? Ik heb deze keer geluk.

 

Dan is het moment dat je het vliegtuig in mag stappen en elke keer schrik ik weer van de afmeting. In mijn gedachten altijd best wel ruim, maar als ik daar dan loop met mijn koffertje achter me aan trekkend is het zoveel kleiner. Vind ik vliegen leuk? Nee, maar een lange autorit op de drukke snelweg vind ik ook niet aanlokkelijk. Misschien niet meer vliegen en het dichterbij huis zoeken? Ja, dat is zeker een optie, maar voor nu even niet op weg naar de Côte d'Azur.