Saint Tropez

Een bezoek gebracht aan Saint Tropez, voor mij een plaats die onlosmakelijk verbonden is met de Côte d'Azur. Ik was er nog niet  geweest en het stond nog op mijn verlanglijstje. 

 

Een boottochtje geboekt want Saint Tropez is met de trein niet bereikbaar, de auto is wel een mogelijkheid, maar het wordt niet aangeraden en voor ons sowieso geen optie, de auto staat in de Nederland. Het is was een tochtje van 1,5 uur langs de mooie kust met haar vele dorpen en stadjes en de rode rotsen van het Esterel massief. Een reistabletje genomen tegen zeeziekte. Ik was nog niet helemaal hersteld van mijn ritje in buslijn 83 en wat sceptisch over het verloop van deze bootreis.

 

Veel toeristen en jachten in de haven. Aan de haven bij een pizzeria een smaakvolle pizza Tartufo gegeten met truffel en Parmezaanse kaas. Voor een pizza betaal je het luttele bedrag van € 29,00. Het is even slikken en misschien nog een keer slikken, maar het is wel inclusief uitzicht over de luxueuze jachten en zicht op de  langsrijdende Ferrari's, Porches en Bentley's. Een klein moment wegdromen in je fantasie om na het eten aan boord te gaan van je plezierjacht, uitbuikend op je ligstoelen met van die heerlijke dikke kussens waar je helemaal in weg kan zakken.  

 

Voor ons is zo een pizza behoorlijk aan de prijs, maar voor de eigenaren van die jachten en auto's is het een spotprijs. Ik vroeg me af waarom moet het allemaal zo duur? Is het vraag en aanbod en willen de mensen met veel geld graag veel geld betalen? Is het status? Is het macht? Krijgen de obers en koks in dat soort oorden en restaurants meer betaald? Is de service veel beter dan bij een pizzeria waar ik maximaal € 15,00 voor een pizza betaal? 

 

Ze zijn vriendelijk, maar dat zijn ze ook bij een gemiddelde pizzabakker in Nederland. Was de pizza lekker, ja hij was heerlijk. Maar bij de pizzeria bij mij in de buurt waren de pizza's ook altijd heerlijk. Dan moet het wel in het vraag en aanbod liggen, in de status die je krijgt als je zonder blikken of blozen zoveel geld voor een pizza kan en wil betalen. Het is en blijft namelijk gewoon een pizza, een pizza die in Italië is ontstaan vanuit armoede en extreme honger.

 

Een rondje door het oude centrum van Saint Tropez, een leuk stadje met een grote markt waar heel veel kleding, tassen en hoeden werden verkocht. Het was de moeite waard, maar ik had denk ik wat te hoge verwachtingen. Ik had aan Saint Tropez iets magische toebedacht, het ultieme stukje land op aarde voor de 'rich and famous', alleen het uitspreken van de naam sprak al tot de verbeelding. Het bleek gewoon een leuk stadje te zijn met een marktplein, leuke kleine straatjes. Stadjes waarvan er hier wel meer zijn. Sneller terug dan verwacht, door het drukke stadje blijven slenteren vond ik te vermoeiend en winkelen kon mij  ook niet bekoren. Bij de kade gezeten, mensen kijken en een boekje lezen wachtend op de boot.


Op de terugtocht was het een stuk rustiger aan boord, veel slapende mensen en iedereen zat soezerig voor zich uit te kijken. Moe van het slenteren, het shoppen, het eten of van de wijn. We zijn in Cannes van boord gegaan om een hapje te eten, een simpele maaltijd bestaande uit een bagel, kopje thee en als toetje een overheerlijke macaron.

 

Met trein verder gereisd naar Antibes. In de trein een leuk gesprek gehad met een spraakzame Fransman en zijn hond, in het weekend woont hij op een boot in Villeneuve Loubet en doordeweeks werkt hij in Parijs, hij was dikke maatjes met zijn lieve herdershond en kwam net terug van een dagje Yachting Festival in Cannes.