Ontmoetingen

Als ik 'aan' sta en daarmee bedoel ik een open gezicht en klaar voor contact dan zijn daar leuke ontmoetingen. Ontmoetingen die je niet van te voren kan bedenken, ze zijn er gewoon ineens. 

 

Gisteren in Haut Cagnes lopend door de kleine straatjes van het middeleeuwse stadje kwam ik een man tegen die vroeg of hij van ons een foto mocht maken, ik was namelijk een foto aan het maken van Edwin. Ja, natuurlijk mocht hij dat. Graag zelfs. Van het een kwam het ander en hij vertelde ons in rap Frans wat over de muren van het stadje. Ik verstond er niets van, hij had al snel door dat wij hem niet verstonden en ging over in Engels met een mooi Frans accent. Eigenlijk verbaast dat hij zo goed Engels sprak, wel heel fijn. Via de muren van het stadje kwamen we bij de witte strepen op de straat die als vele rechthoeken achter elkaar lagen en bij elke rechthoek een nummer. Deze strepen waren daar gekalkt voor het 'Championnat de monde de Boules Carrées', alweer de 38e editie en deze meneer was de vice president van de lokale Boules Carrées club.

 

We kregen uitleg over het spel, het is hetzelfde principe als petanque, maar dan met vierkante houten blokken, geverfd in verschillende kleuren om de teams uit elkaar te houden. Waarom vierkante blokken, de straatjes van Haute Cagnes zijn zo steil dat een bal niet blijft liggen, die blijft rollen tot hij tot stilstand zal komen in het dorp verderop. Er wordt vanuit twee kanten gespeeld, je speelt een partij naar beneden en een partij naar boven en volgens de kenner is naar beneden spelen veel moeilijker dan naar boven. Ook een blok kan te ver door rollen. We werden meegenomen naar zijn huis, hij was daar geboren en getogen en hij haalde uit zijn schuur een doos met oude vierkante blokken die gebruikt waren tijdens het wereldkampioenschap, de kleur was niet meer zo helder en er waren stukken hout van de hoeken afgevlogen. Op een recht stuk samen met die ontzettende enthousiaste en gepassioneerde meneer twee potjes Boules Carrées gespeeld. 

 

En het mooie van deze kennismaking, de foto waar het allemaal mee begon is niet gemaakt. Hij heeft op het verkeerde knopje gedrukt. 

 

In de trein van Cognes de Cagnes naar Antibes kwam er een stel tegenover ons zitten, een wat oudere meneer die steunend en kreunend ging zitten met een vrouw die een stuk jonger was en beetje nukkig voor haar uit keek. De meneer had wat meer ruimte nodig voor zijn pijnlijke been en vroeg aan Edwin of hij genoeg ruimte had en weer kwam een leuk gesprek op gang en kwamen wij erachter dat hij met zijn stiefdochter een paar dagen op vakantie was, ze in Cannes verbleven en woensdag weer terug gaan naar hun huis op Vancouver Island gingen en zij groot fan was van Tofino en haar strand. Het mooiste strand wat ik ooit heb gezien en waar ik mijn eerste en enige surfles heb gehad.