Onbestemd

Opgestaan met een raar gevoel, er is iets gebeurd wat effect heeft op mijn welzijn. Ik kan het niet echt benoemen, ik voel verdriet en leegheid.

 

Na een onrustige nacht, waarin ik de kou van de dood heb gevoeld, de energie van een laatste ademhaling. Ik was erbij, ik heb het gevoeld in mijn lijf en ik vond het heftig. Zo sterk en intens. Ik stond er voor open, zoals ik er vroeger als kind ook voor open stond.  

 

Is deze energie nieuw voor mij, zeker niet, maar het is lang geleden dat ik dit zo heb mogen ervaren. Liggend in bed met een deken over me heen, mijn joggingbroek en fleecetrui aan, rillend van de ijzige kou. Niet een kou die van buiten komt, maar een kou die van binnen komt en doordringt tot diep in je cellen en waar niet aan te ontsnappen is. Te onrustig, draaiend van de een naar de andere kant, afleiding zoeken in het lezen van een boek. En toen de stilte en kalmte kwam, begreep ik het, dit is de vader van mijn vriendin. Haar vader die heel ziek was, waar het elke dag een stukje slechter mee ging en op dat moment wist ik het.  

 

Bij het ontwaken de volgende ochtend een berichtje van mijn vriendin, haar vader was die nacht om half drie overleden.