Koolmeesje

In blinde paniek, ik in de keuken en ik hoor een raar geluid, jij blijft maar tegen het raam beuken. Alles om hier weg te komen, naar buiten. De ramen zijn schoon en lijken voor jou de weg naar buiten. Versuft, totale paniek en je bekje wagenwijd open. Ik probeer je te vangen en veroorzaak nog meer paniek.

 

Hoe kan ik je uitleggen dat ik het goed met je voor heb en je graag wil begeleiden naar buiten. In mijn eentje kan ik je niet insluiten, een aardewerken paddenstoel valt kapot op de grond. Een vlucht door mijn woonkamer op weg naar de keuken. Te moe om verder te vliegen hang je in het gaas van het rolgordijn. Edwin komt assisteren, een handdoek en hopen dat je niet verder vlucht. Je blijft en laat je vangen, je klauwtjes vast geklemd in het gaas.  

 

Buiten op het voederhuisje, verward en verdwaasd. In je bevriesmodus ben je alle stress aan het ontladen. Ik zit hier binnen en hou je in de gaten, zou je niet te hard tegen de ramen zijn geknald? Heb je geen inwendige bloedingen? Je zit daar maar te zitten, let niet op je omgeving. Je bekje gaat langzaam dicht, kijkt weer om je heen, je bent ontladen en kan weer verder. Je vliegt een klein stukje en rust op de dakrand van de schuur. Nog even om je heen kijkend en weg ben je. Trauma voorkomen, jij kan dat vanuit je intuïtie.