Mijn smartphone

Mijn smartphone, ik bel er zelden mee en ik vind het ook niet zo erg om even niet bereikbaar te zijn. Ik kan wel even zonder, dat heb ik wel gemerkt in de dagen dat ik het klooster zat. Het geeft absoluut rust in je hoofd en je houd tijd over. 

 

Zojuist kwam ik terug van een een wandeling met de honden. Even op mijn telefoon kijken, is ook zo een gewoonte geworden, een zwart scherm en hartstikke dood. Hij deed het gewoon niet meer. Was hij leeg? Nee, ik had hem de hele nacht aan de oplader gelegd. Toch even kijken of hij wat te eten nodig had, maar nee, ook daar reageerde hij niet meer op. Officieel dood verklaard, terwijl hij vanochtend toen ik wakker werd nog leefde. 

 

Nu dus zonder telefoon, achter mijn laptop. Op zoek naar een nieuwe smartphone, graag weer hetzelfde model en refurbished. Ik weiger om meer dan 500 euro's neer te tellen voor zo een apparaatje. Dezelfde gevonden, maar kan hem niet betalen. Ik regel mijn betalingen via de ING app en als ik het via de website doe krijg ik via een SMS een TAN-code. Normaal heel erg handig, maar nu dus even niet als je smartphone dood en begraven is.  

 

Edwin die even voor een boodschapje vertrekt, oh ja als ik je wil bereiken? Ik weet je telefoonnummer niet uit mijn hoofd. Even opschrijven dan maar. Wat ben ik toch wat betreft informatievoorziening afhankelijk geworden van mijn smartphone en dat vind ik geen fijn gevoel. Ik weet geen telefoonnummers meer uit mijn hoofd. Straks als ik in mijn eentje op reis ga naar Zuid-Engeland ga ik toch maar wat belangrijke telefoonnummers op een briefje zetten, je weet maar nooit. De hondjes liggen zo lief op hun kussens in de tuin, even een foto maken, oh nee dat kan niet. Zoveel zaken die we met de telefoon doen. Bizar om te zien hoe dat ding mijn leven is ingeslopen. 

 

Nu wachten op Edwin zodat ik mijn nieuwe telefoon kan bestellen en eens heel goed nadenken over de impact van dit apparaat en welke informatie ik ook op een andere plek moet gaan bewaren.