Pesten

De invloed van je familie, vrienden en kennissen. Als klein kind al erg gevoelig, pleasen, het humeur aanvoelen van andere mensen, de invloed die ouders met hun opvoeding hebben op hun kinderen. Een ongoing process en het gaat van generatie op generatie. Allemaal onbewust, maar het gebeurd wel  en heeft effect op hoe je je ontwikkeld in dit aardse bestaan. 

 

Onzeker, angstig, bang voor het leven, bang om te falen en een rugzak die steeds zwaarder ging wegen. Hoog sensitief en zeer gevoelig voor de emoties van de mensen om me heen. Ik zoog het als een spons op en nam die emotie over. Voor mij als kind onverklaarbaar waarom ik dan ineens heel verdrietig of boos was. Ik wilde de mensen om me heen vrijwaren van hun verdriet, van alle patronen die zij mee hadden gekregen. 

 

De puberteit, een periode waarin je je vormt en heel erg bezig bent met wie je wilt zijn. De vorming van je zelfbeeld. Het opgroeien tot een evenwichtig mens, vol zelfvertrouwen en klaar gestoomd worden voor de maatschappij, het werkende leven. 

 

Ik verlegen en zeker niet vol zelfvertrouwen op dag 1 gespot door mijn klasgenoten als de pispaal van de klas. Er werd continue op me gelet en er was niets goed aan mij: mijn haar, mijn make-up, mijn kleding, ik was stom. Uiteindelijk heeft dit vier jaar geduurd, gelukkig wist ik dat niet op mijn eerste dag middelbare school. Ergens altijd de hoop gehad dat het beter zou worden en dat ze mij met rust zouden laten. 

 

Helaas was dit niet het geval en werd het een gevalletje 'overleven', heel af en toe de gedachte om gewoon helemaal te stoppen met het leven, eruit te stappen en verlost te zijn. Mijn will to please heeft mij gered, ik kon dat niet maken tegenover mijn familie. 

 

Vier lange jaren het middelpunt van de spot, het laten struikelen, boterhammen in mijn gezicht uit smeren, van de trap afgetrokken worden, vele lelijke en neerbuigende woorden, getrapt en geslagen worden. Leven van vakantie naar vakantie en tijdens de eerste dag van de vakantie alweer bang zijn omdat de schoolvakantie ook weer zou eindigen. Veel ziek geweest, smoesjes verzonnen om niet mee te hoeven gymen, het ontwijken van de wachtmomenten bij de fietsenstalling. Altijd extreem alert en dit heeft dan ook invloed gehad op mijn schoolresultaten. Ik kon gewoon niemand vertrouwen. 

 

Ik ben geslaagd, niet met al te beste cijfers. Toch veel slimmer dan dat ik zelf dacht, niet veel meegekregen van de lessen. Het was te onveilig. Wat ik wel heb geleerd tijdens deze jaren: ik mag er niet zijn, ik ben een stomme trut, confrontaties vermijden, nog meer pleasen vooral niet mijn hoofd boven het maaiveld uitsteken en heel hard mijn best doen om niet op te vallen. 

 

Kinderen zijn hard en denken niet na over de gevolgen van hun gedrag. Ik heb geaccepteerd dat het was zoals het was, deze jaren liggen achter me en hebben me gevormd en sterker gemaakt. Met hulp van een psycholoog en heel hard werken aan mijn zelfvertrouwen besef ik dat ik er wel toe doe en dat ik toentertijd al zoveel krachtiger was dan dat ik zelf kon vermoeden.

 

Ik was heel erg onzeker, maar zij, de pesters waren net zo onzeker of misschien nog wel onzekerder. Zij hadden het nodig om mij de grond in te boren zodat dat zij zich beter zouden voelen. Ik had het gelukkig niet nodig.