Nr. 8

Na mijn dagen in het klooster reed ik naar huis, fijn om Edwin weer te zien, maar niet blij om naar huis te gaan. In het verleden was dit wel anders, altijd blij om naar mijn thuis te gaan. Dat was mijn plek, daar voelde ik me veilig. Een plek waar ik graag was om uit te rusten, te ontspannen. Het was er fijn, altijd bezig met het gezellig maken door mee te gaan met de seizoenen. Een kaarsje, bloemen, schilderijen. Mijn gezellige tuin met bomen, planten en bloemen. Mijn kleine stukje natuur op een paar vierkante meter. 

 

Ik wilde er eigenlijk niet over schrijven, het maakte het zo echt. Ineens was het voor mij een betonnen blok met stenen erop gemetseld middenin een woonwijk. Gewoon een standaard rijtjeswoning in een wijk waar de huizen veel te dicht op elkaar staan. Toen wij dit huis kochten altijd gedacht dat ik hier voor altijd zou blijven wonen, loyaal als ik ben. Als je ergens aan begint is dat voor altijd. 

 

Soms gebeuren er dingen in je leven waardoor je anders naar een plek ga kijken. Na een trip van drie maanden door Amerika en Canada kwam ik thuis en het voelde gewoon niet meer goed. Een beklemd gevoel, is dit het nou? Tegen mezelf gezegd dat ik niet moest zeuren, het was gewoon even afkicken van drie maanden genieten van de vrijheid. 

 

Na een paar maanden begonnen met een verbouwing, de onrust in mijn lijf. Het huis moest anders, ik wilde me er weer thuis voelen. Begonnen met een nieuwe keuken en uiteindelijk werd een grootschalige verbouwing van de gehele begane grond. Ik dacht dat ik me beter zou gaan voelen als alles perfect was, nieuw en strak. De verbouwing was een hel, mijn plek weg. Allemaal mensen over de vloer, maar na een maand of vier was alles mooi, glad en perfect. En ineens zaten we niet meer gezellig aan onze bartafel in de keuken te eten en te praten, maar op de bank voor de tv. De sfeer in huis was er niet meer. Het was een plaatje geworden uit een woonmagazine. 

 

Een auto ongeluk, een operatie, PTSS, de nieuwe Botlekbrug en een nieuwe buurman die zich ontwikkelde tot een meester in het maken van lawaai in alle soorten en maten; een scooter met harde muziek, auto met harde muziek, keihard toeteren bij thuis komen, met deuren slaan alsof ik in het theater naar een klucht zat te kijken, het harde praten (schreeuwen), keihard bonken op het raam om de hond op stang te jagen met als gevolg een wild blaffende hond, de ruzies, harde muziek, een afstand bestuurbare auto op benzine die door de woonwijk scheurde met een hels geluid, het geren over de trap, het schuiven met de meubels alsof elke dag het huis opnieuw werd ingericht, de subwoofer.  

 

Opgelucht ademen als ik hem naar zijn werk zag vertrekken, tientallen keren aan de deur geweest of het alsjeblieft wat zachter kon, niet meer in de tuin zitten om rustig een boek te lezen. Het heeft mij veel spanning opgeleverd, ik vond dit moeilijk toe te geven. Ik stond thuis altijd op standje 'alert' en het heeft mijn herstel zeker geen goed gedaan. Ik wilde overal zijn behalve thuis. Ik heb er moeite mee gehad dat een persoon zoveel invloed kan hebben op mijn leven en op de levens van andere omwonenden. Totaal geen rekening houden met de buren, ik kan het niet begrijpen en ik wil het ook niet begrijpen. Nu hij al een paar maanden niet meer naast ons woonde, kwam er weer wat rust, maar ik was nog steeds alert als ik geluiden hoorde en de keren dat ik toch weer zijn stem hoorde omdat hij er weer even was, zat mijn hart in mijn keel. Als ik denk aan alle momenten dat wij ons aangepast hebben en ik bang was voor zijn onvoorspelbare energie komt er boosheid en ongeloof naar boven, ongeloof over het feit dat er zulke mensen bestaan. Als ik de verhalen van andere mensen over burenoverlast hoorde prees ik mezelf gelukkig dat ik dat niet had en dacht ik vaak 'hoe erg kan het zijn?' Nu weet ik hoe erg het kan zijn, dat je er stress van krijgt, je het niet meer naar je zin hebt in je eigen huis en op je tenen loopt. Je kan er lichamelijk en geestelijk ziek van worden. 

 

Ik heb nr. 8 verlaten en dat is goed, soms is een plek je plek niet meer en is verandering noodzakelijk. Soms zijn er externe factoren waar je geen invloed op hebt en is het aan mij om uit een situatie te stappen, dat recht heb ik. Is dit vluchten? Nee, dit is kiezen voor mezelf en beseffen dat ik fijn mag wonen.
 

Ik heb ervoor gekozen mijn herinneringen niet te laten vertroebelen door de afgelopen twee jaar. Ik heb dit huis zien groeien vanaf de eerste paal, ik ben er blij, gelukkig,  verdrietig, boos, wanhopig, depressief en dankbaar geweest. Ik heb hier geleefd met mijn lieve konijnen en fretten, vele liefdevolle herinneringen aan Droef, fijne gesprekken met Edwin, gezellige avondjes met vrienden en familie, geleerd te klussen, mezelf ontwikkeld. Het voelt niet als 20 jaar, het voelt zoveel korter. Verandering hoort bij het leven en deze plek is veranderd en hoort niet meer bij mij, want ik ben ook veranderd.