Een beetje veel

Een dag in Londen. Ik voelde me wat onbestemd, alleen, moe en mijn bijnieruitputting klachten kwamen naar boven drijven (keelpijn, mondbranden, last van mijn maag, druk op mijn borst, wat last van mijn evenwichtsorgaan). 

 

Vroeg op mijn hotelkamer, ik had geen zin meer in de drukte van Londen en ik was echt moe. Na een wat onrustige nacht, werd ik wakker met een zwaar gevoel in mijn hoofd en weinig energie. De energie van verleden week tijdens de training lijkt even verdwenen te zijn. 

 

De ochtend begon met enorm veel drukte in de underground en ik moest me tezamen met mijn tas de metro in wurmen. Allemaal drukke en gehaaste mensen om me heen. Op de roltrap leken het wel robotjes die allemaal achter elkaar aan het rennen waren met een doodse blik in hun ogen of verstopt in hun smartphone. Mijn trein gehaald en daar was het rustig.  

 

De afgelopen paar weken gaan zijn tol eisen. Onbestemd, wie ben ik ook alweer en tegelijkertijd echt wel weten wat ik wil en welke kant ik op ga. Het is nog niet uitgekristalliseerd en het hoe en wat zal zich laten zien, maar ik weet welke kant ik op ga. Verwarrend, maar besef me dat dit een moment is. Dit gevoel is niet voor altijd. Ik mis de veilige en warme groep van de Footsteps. Veel grote stappen gezet de afgelopen paar weken en deze week ga ik ook B&B's bekijken. Ergens in al deze grote bewegingen de ruimte zoeken om uit te rusten, te voelen en goed voor mezelf te zorgen, het een plekje te geven en te genieten van al deze stappen. Niet doordenderen als een TGV, maar voelen en op me in laten werken,en dat valt niet mee als alles in sneltreinvaart op je af komt.