Comfortzone

Een schitterende week, zoveel gezien van Schotland. Intensief, indrukwekkend, veel geleerd en het idee dat ik vier weken ben weg geweest. Schotland verlaten met een goed gevoel, wetende dat ik er terug kom. Dat er een B&B bij zit waar ik me thuis voel, wat als mijn huis zou kunnen voelen.

 

Op de juiste plek, de ruigheid, de Atlantische Oceaan, de herten, het strand, de wind. Het gevoel van ‘aan het eind van de wereld’. Ik mag daar gaan wonen, die keuze heb ik. Wat een luxe. 

 

We gaan ons bezinnen, afwegen en een besluit nemen. Zoveel indrukken, zoveel gesprekken met aardige mensen die enthousiast waren, een beetje moe waren en op de leeftijd van pensionering. Niet meer de energie die wij als ‘jonge’ mensen hebben. Daar moet je doorheen kunnen kijken, zij hebben er niet zoveel zin meer in. Het is te veel voor de vaak oudere lijven (65 jaar en ouder) en al zoveel jaar gedaan. De passie is er nog wel, maar hun lijf laat hun beetje bij beetje in de steek. Het hoofd heeft niet meer zoveel ideeën. Wij zitten vol met ideeën en zijn zeker 20 tot 30 jaar jonger. Dat is een verschil van dag en nacht.


Is het hard werken? Ja, absoluut. Ga je er stinkend rijk van worden? Nee. Is dat heel erg? Nee. Het is een andere levenswijze. Het is afwisseling, het ontmoeten van mensen, het leven op een plek waar de natuur vrij spel heeft. Hard werken, lekker in beweging zijn, buiten zijn, ontbijt klaar maken, met de hond wandelen naar het strand, bij de openhaard zit, de herten voor je deur zien, de zon zien opkomen en ondergaan, klussen, schoonmaken, boekingen bijhouden. Heel anders dan het leven wat ik had. Leuk, spannend en ook wel eng. Uit mijn comfortzone.