Schaduwzijde

Mijn schaduwzijde, mijn duistere kant. Op dit moment ben ik bezig met een training 'Hoogsensitiviteit vanuit Kracht' van Leonie te Riet (Set Yourself Free). 

 

In deze training krijg ik elke dag opdrachten om mijn sensitiviteit als kracht te gaan zien. Opdrachten die best confronterend zijn, naar je eigen overtuigingen, gedachten en emoties kijken, mijn doel uitschrijven wat ik met mijn sensitiviteit wil, hoe ik het kan ombuigen tot iets krachtigs, hierop frequentiewerk uitvoeren. Klopt mijn innerlijke wereld met mijn uiterlijke wereld, wie ben ik in mijn mooiste vorm, zonder oordeel mijn schaduwzijde uitwerken. Niet op deze duistere kant te voeden, maar door inzicht hierin te krijgen ben ik me meer bewust wat ik uitzend.

 

In deze training is het motto 'delen is helen' en door het delen van deze duistere kanten van mij is er wat van mij afgevallen. Duistere kanten waar ik me eigenlijk al mijn hele leven voor schaam, het gevoel dat het niet bespreekbaar is. Het zit in mij en nu ga ik het delen op mijn blog. Best eng, maar het is iets wat bij mij hoort en ik heb geen zin meer om me ervoor te schamen en het weg te stoppen. 

 

Mijn schaduwzijde is mijn interesse voor de dood en daarmee bedoel ik dat ik regelmatig fantaseer over hoe het zou zijn om dood te zijn. Ik hang erg tussen heel graag willen leven, (want het leven brengt mij echt heel veel), maar dat het ook oké is als ik er niet meer zou zijn. De rust die het brengt, al mijn overleden diertjes en mensen die voor mij belangrijk zijn geweest weer zien (dat is iets waar ik heilig van overtuigd ben). Ik merk dat ik een sterke lijn heb met dat wat er is in de dood en daar word ik met vlagen heel erg naartoe getrokken. Dit gevoel had ik als klein kind al en is altijd bij me gebleven.

  

'I don't wanna die, but I ain't keen on living either' (Robbie Williams). 

 

Begrijp me niet verkeerd, dit betekent niet dat ik morgen van een gebouw afspring of aan een touw bungel. Dat heeft niets met mijn schaduwzijde te maken. 

 

Een andere schaduwzijde van mij is dat ik me heel vaak afvraag wat mijn doel is in dit leven, wat sowieso het doel is het van het leven (een vorm van pessimisme). In mijn ervaring kan het best een gevecht zijn om na iedere tegenslag weer boven te komen drijven en waar doe ik het allemaal voor. Waar doet de mens het voor, we worden geboren en gaan weer dood en daar tussenin zijn we druk bezig met het leren van normen en waarden, aardig gevonden willen worden, zijn we aardig op weg deze aarde op te gebruiken, leren we een beroep, houden we elkaar bezig en daar tussen in zijn we naarstig op zoek naar ons geluk. Zolang ik leef is er al honger en armoede in de wereld, is er de hang naar macht en geld en worden dieren mishandeld en misbruikt voor allerlei doeleinden. Ik kan op mijn manier een kleine bijdrage, maar het voelt als een druppel op de gloeiende plaat. Dat geeft mij soms een machteloos gevoel en dan bekruipt mij de gedachte 'wie ben ik om hier gelukkig en blij te zijn en te prediken dat de wereld zo geweldig is, want zo voelt het vaak helemaal niet'. 

 

Een mede HSP'er vanuit de cursus had de volgende reactie: 

 "Ik geloof er in dat we hier op aarde zijn omdat we een soort doel hebben te verwezenlijken, dat er iets is dat jou uniek maakt en dat jij kan doen dat een verschil maakt. Dat we eigenlijk allemaal aan het werk zijn om de wereld te verbeteren, maar dat gaat traag. Ik geloof ook dat, des te dichter je naar je hart toe wandelt, je beter in staat bent om te zien wat dat doel is. Ik heb een bizarre fascinatie met de schaduwkant van mensen. Heb mezelf daar vroeger vaak voor veroordeeld, maar ik geloof nu dat dit iets heeft te doen met mijn doel hier op aarde. Misschien heeft jou interesse in de dood ook iets te maken met jou doel op aarde?"

 

Een kwestie van geduld hebben en naar mijn hart toe blijven wandelen.