Achtergelaten

Wandelend met een van de lieve honden uit het dierenopvangcentrum en een nieuwe vrijwilligster zien we je daar in de verte staan. Je staat zo stil dat we even twijfelen, is het nou een hond? 

 

Achtergelaten, met je staart tussen je benen, trillend van angst, magertjes. Met je riem vastgemaakt aan het hek, een kalende/bruine plek op je rug. Even grommen tot je door hebt dat we het goed met je voor hebben. Meegenomen naar het dierenopvangcentrum en onderweg gaat dat staartje weer een klein beetje omhoog, een voorzichtige kwispel. Met je lieve ogen kijk je ons vriendelijk aan, het is allemaal wat spannend, maar je bent ook heel nieuwsgierig. 

 

Ik werk nu iets meer dan 1,5 jaar in het dierenopvangcentrum en voor het eerst in al die tijd een hond gevonden die achtergelaten is. Wat triest. Ik heb er zo vaak over gelezen en gehoord,maar als het je dan echt een keer overkomt is er toch dat ongeloof. Hoe kan iemand nu zijn hond achterlaten, vastmaken aan een hek en gewoon wegrijden? En hoe voel jij je helemaal alleen in de kou, vastgebonden aan een hek? Je kan geen kant op, je zit vast.   

 

Wat ik voel? Verdriet, boosheid, ongeloof en onbegrip. Wat ben ik blij dat we je hebben gevonden, er wordt nu met heel veel liefde voor je gezorgd.