Mijn ego

Van de week had ik een afspraak bij de orthomoleculaire arts. Althans dat dacht ik. Best een eindje rijden en toen ik daar kwam zaten er nog twee mensen die om 10.30 uur een afspraak hadden. Wie had nu wel echt een afspraak en wie niet? Ik had pech, ik bleek geen afspraak te hebben. 

 

Ik had online de afspraak gemaakt, maar dat gaat niet helemaal goed. Op een of andere manier heeft er geen synchronisatie plaats gevonden.

 

Daar stond ik dan aan de balie, best pissig dat ik voor niets was gekomen en ook wel teleurgesteld want ik wilde graag mijn vooruitgang weten. Waarom wilde ik het weten, vanuit mijn gevoel weet ik echt wel dat het goed met mij gaat en als het even wat minder gaat weet ik vaak wel waar dit vandaan komt. Ik weet het dus echt wel en ik had ook eigenlijk niet zo de behoefte om naar de arts te gaan. Mijn ego, die graag controle wil hebben, die op papier wil hebben dat het beter gaat was het daar even niet mee eens. In de auto ging mijn ego flink tekeer en kwamen er gedachten naar boven zoals 'waarom overkomt mij dit'. Even laten uitrazen en toen bedacht dat dit zo moest zijn. Ik weet zelf heel goed hoe het met mij gaat en dat ik op de goede weg, mijn bijnieren herstellen en dat ik bepaalde supplementen nog even een tijdje ga gebruiken om mijn bijnieren te blijven ondersteunen. Het is gewoon goed, mijn lijf doet het goed en mijn ego die heb ik aangehoord, heeft zijn zegje mogen doen. Ik heb het omgeflipt naar vertrouwen in mezelf en de bonus was dat ik extra tijd had om alle kerstspulletjes op te ruimen en mijn huisje weer gezellig te maken met andere kaarsjes en planten.