Vitamine B12 en artsen

Ik moet even mijn frustratie kwijt. Wat is het toch met artsen die maar niet willen geloven dat je een vitamine B12 tekort willen hebben. Ze blijven maar volhouden dat een tekort niet mogelijk is, dat je altijd voldoende voorraad in je lijft hebt. Dat ze soms gewoon boos worden als je hierover begint en dat ze zeggen dat het een modegril is. Waar komt die weerstand bij artsen vandaan? Je zou bijna denken dat ze er niet voor jou zitten om je beter te maken, maar om je ziek te houden en je vol te stoppen met rommel die de symptomen onderdrukken maar niet weg nemen. 

 

Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden dat mijn huisarts mij niet wilde geloven toen ik hem vertelde dat ik het vermoeden had een vitamine B12 tekort te hebben. Ik heb er uiteindelijk zelf voor gekozen een bloedonderzoek uit te laten voeren en dit zelf te betalen. Nu gebeurd hetzelfde bij mijn vader en wordt de huisarts zeer geïrriteerd als je erover begint. Dit hoor ik van nog veel meer mensen en de verhalen op internet staan er vol mee.  Het is een gemeengoed geworden dat je niet serieus wordt genomen door de arts en je in de steek wordt gelaten en mag doormodderen. En als je dan toch bij gods gratie een bloedonderzoek krijgt en blijkt dat je een tekort hebt, dan hoor je ze er niet meer over. Geen sorry, niet even zeggen dat ze het fout hadden ingeschat. 

 

Wat gaat er fout in de opleiding van een arts, wordt er niets verteld over vitaminen en mineralen en het effect wat dit heeft op het lichaam, wordt er niets verteld over voeding? Wordt er überhaupt wel bijscholing gegeven?

 

De gevolgen van een B12 tekort zijn echt serieus en deze moeten ook serieus genomen worden. Wat mij betreft moet dit in een standaardpakket zitten. Als je het dan toch voor elkaar hebt gekregen dat je mag prikken op B12, neem geen genoegen met de woorden 'Alles is in orde, u waardes zijn goed'. Vraag altijd naar de exacte waarde. Binnen de reguliere geneeskunde wordt al vaak gezegd dat een waarde tussen de 150 en 300 p/moll prima is. Je kan wel degelijk last hebben van klachten als de waarden tussen de 150 en 300 ligt. Ergens tussen de 600 en 800 p/moll is een waarde die beter past.