Enthousiast verdrietig

Vandaag was ik even op bezoek bij mijn oude werkgever en toen ik wilde omschrijven hoe ik me voelde kwam hij met de woorden 'je bent enthousiast verdrietig'. Heel erg goed omschreven. Nog twee weken voordat ik vertrek naar Schotland, voordat ik in IJmuiden op de boot stap en deze keer niet voor een vakantie van een paar weken. 

 

Deze weken staan in het teken van een 'vertrek-tournee', ik noem het geen afscheid-tournee. Het voelt niet als afscheid, het voelt als dat mijn leven anders gaat worden, bepaalde patronen zullen veranderen en daar ben ik me nu wel heel erg van bewust. En ik ben me er ook van bewust dat mijn nieuwe hoofdstuk van mijn leven effect heeft op anderen mensen. En ja, dat voelt niet altijd heel fijn om te doen. Dat stemt me ook wel verdrietig. Ik laat hier in Nederland ook zeker mensen en activiteiten achter waar ik aan gehecht ben en waar ik blij mee ben. 

 

Mijn lieve familie blijft hier in Nederland, er zal een verandering in ons contact zijn. Niet meer zomaar even langs gaan, daarvoor is de afstand wat ver. Maar gelukkig zijn er boten en vliegtuigen, is er whatsapp, facetime, skype, telefoon, e-mail, facebook. Zoveel mogelijkheden om contact te hebben, elkaar op de hoogte te houden van alles wat er speelt in Schotland en Nederland. Fysiek een stukje verder weg, maar ze zijn altijd aanwezig in mijn hart en ik weet dat we er altijd voor elkaar zijn. 

 

Mijn lieve vriendin die ik ondertussen als mijn zus beschouw, onze heerlijke dagjes samen, het wandelen met de hondjes. Er altijd voor elkaar zijn en ik weet ook dat dit altijd zo zal zijn. We weten wat we aan elkaar hebben. Maar het zomaar even bij elkaar langs gaan, de gezellige avondjes bij elkaar eten die ga ik zeker wel missen.  

 

Mijn heerlijke kundalini en yinenergie yogalessen, mijn vrijwilligerswerk in het dierenopvangcentrum in Spijkenisse, de lieve hondjes en mijn aardige en lieve collega's, mijn eigen vertrouwde kapper en de lekkere Nederlandse kaas

 

En dat 'afscheid' nemen van het vertrouwde, wetende dat het anders gaat worden vind ik wel heel lastig. Dat is nooit mijn sterkste punt geweest. Het is zoals het is, ik voel me zoals ik voel en dompel me onder in het enthousiast verdrietig zijn met een lach en een traan en ik weet dat er de komende dagen vele tranen langs mijn wang zullen glijden en ze mogen er zijn. Dat is wat hoort bij mij.