De eerste etappe

De eerste etappe; lekker gegeten in het buffetrestaurant van de boot, nog een kopje thee gedronken in de lounge waar live muziek was. Ik heb nog wat geschreven en toen naar bed. Een filmpje gedownload van Netflix en met een kopje thee de film gekeken. Een hut helemaal vooraan op dek 4, nummer 4001. Vooraan zitten is niet handig op een boot, de verwachting was dat het tot een uur of vier 's nachts rustig zou blijven en daarna zou de oostenwind gaan aantrekken. Het bleek al wat eerder te zijn en toen ik naar bed ging hoorde ik de golven al op de boeg slaan. Mijn maag heeft de hele nacht de golven opgevangen. Naar beneden en weer terug. Wat gelezen, maar het lukte niet om in slaap te vallen. Ik heb een zopiclon (inslaaptabletje) genomen en toen was ik zo vertrokken.

 

In de ochtend bleek dat het druk was in de haven van Newcastle en we moesten nog een klein uurtje wachten voordat er sleepboten beschikbaar waren. Ronddobberen op de Noordzee is geen pretje kan ik je vertellen en zeker niet als je helemaal vooraan zit. Ik heb me snel aangekleed en ben naar buiten gevlucht, frisse lucht. Het was koud en het sneeuwde, een kopje kamillethee en een bakje fruit en toen trok ik een beetje bij. Edwin heeft liggend in de hut zijn kleding aangedaan, omdat zitten geen optie was. De primatour deed niet echt zijn werk. Toen we weer verder konden ging het snel beter en het ging helemaal beter toen het schip aan de kade lag. Stil en rustig. 

 

Gezien onze lading in de auto en de aanhanger hadden wij verwacht dat we bij de douane aangehouden zouden worden. Het enige wat ze wilde weten was wat er in de aanhanger zat en toen wij vertelden dat wij naar Schotland gingen verhuizen zei de douanebeambte met een grote glimlach op zijn gezicht 'you two are really mad people'.