Een weekje in Stoer

Mijn eerste week in Stoer, de plek waar mijn huis staat. De rit naar Stoer ging soepel, er waren nog wel hoge sneeuwmuren langs de kant van de weg, maar de weg was schoon. 

 

Toen we aankwamen stonden Maggie en Dennis al te zwaaien en kregen we de sleutels officieel overhandigd. Het eerste wat we moesten doen was een vuurtje aanmaken en de olieboer bellen om stookolie te bestellen. Er zat niet meer zoveel in de tank. We hadden geen internet en zijn nadat we ons min of meer geïnstalleerd hadden naar Lochinver gegaan om een hapje te eten en wat internetzaken te regelen zoals de olie en het thuisfront laten weten dat we aangekomen waren in Stoer. 

 

Zo een eerste nacht is wennen, het voelde wat vreemd en tegelijkertijd heel vertrouwd. Het is een fijn huis met een fijne energie.

 

Afgelopen week al heel veel kunnen doen. Alle soorten brandstof zijn aangevuld, we weten wie we moeten benaderen voor olie, hout, kool en er lag een brief in de bus waarin we een contract hebben met de Schotse energieleverancier, internet is toch onverwachts sneller gearriveerd omdat Edwin het kastje heeft geïnstalleerd, we zijn een dagje naar Inverness gegaan om een rondje Home Base (de Nederlandse Karwei) te doen.

 

We hebben de muren van de ontbijtruimte geverfd, de keuken helemaal schoon gemaakt en wat klein isolatiewerk gedaan voor de ergste tocht. Al veel spullen besteld bij Argos, Amazon en Out of Eden. Onze was heeft al buiten aan de waslijn gehangen, een wandeling naar het strand gemaakt. Zoveel dingen in zo een korte tijd en soms voelt het alsof we hier al weken zitten. Ik slaap hier goed, nu nog in een gastenkamer. Als straks mijn spulletjes komen dan kan ik lekker in mijn eigen bed slapen en staan er wat van mijn eigen spulletjes. 

 

Een week waarin de pakjesman voor de deur stond en zei 'He, hallo' in plat Rotterdams. Deze man woont al sinds 1992 in Inverness en geniet volop van deze schitterende omgeving van Schotland. Hoe leuk is dat. 

 

Een week waarin ik af en toe een moe was, een ochtend had waarin ik dacht waar begin ik aan en me weer herpakte en mijn schouders eronder zette om verder te gaan. Een week waarin ik meerdere malen tegen mezelf heb moeten zeggen, rustig aan Irma. Je bent hier nog maar net. Ik zo zoveel, ik heb zoveel ideeën en wil graag alles aanpakken. Tegen mezelf blijven zeggen dat ik de tijd mag nemen, dat ik mag genieten van deze mooie plek. Stap voor stap, dat is voor mij de belangrijkste les in dit hele proces.