Teruggeworpen

Van de week was mijn lijf in paniek, ik was in paniek. Ik had zoveel pijn van al het klussen, van te veel gedaan in een te korte tijd zonder tijd te nemen om te herstellen dat ik even teruggeworpen werd in de tijd. In de tijd dat ik zoveel pijn in mijn lijf had dat ik praktisch niets meer kon. Ik elke dag met angst en beven wakker werd en niet wist hoe die dag zou gaan verlopen. Zou er nog meer uitvallen of zou ik op hetzelfde niveau blijven.

 

Ik had van de week zoveel pijn in mijn lijf dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen, dat ik weer terug bij af was. Te veel spierspanning. Mijn gedachten die met me aan de haal gingen en voor nog meer paniek zorgde. Pijn in mijn onderrug, een brandende pijn in mijn schouders en nek. Tintelingen in mijn armen, handen en vingers. De angst dat het niet weg zou gaan, terug bij af en niet naar mijn lichaam geluisterd. Boos op mezelf, teleurgesteld in mezelf. 

 

Nu we een paar dagen verder zijn kan ik het weer relativeren. Rustiger aan gedaan en niet met zware dingen lopen sjouwen, tijd nemen voor een wandeling en vertrouwen op wat er komt. De branderige pijn trok na een dag of twee weg en de tintelingen werden minder. Ben ik nu helemaal hersteld? Nee, dat niet. Mijn lichaam heeft wel iets meer nodig dan een paar dagen rustig aan. Gisteren wat keukenkastjes geverfd. Niet heel de dag, maar toch weer in rare houdingen zitten en 's avonds voelde ik toch weer de zwakke plekken. En wat gaan we vandaag doen? Geen geklus. Mijn lijf heeft nog wat meer rust nodig en dat gaan we ook doen.