Schuldgevoel ... niet of toch wel?

Een weekje geleden hadden Edwin en ik onze wekelijkse evaluatie. Even bij elkaar checken of het nog allemaal oké is. Zitten we nog op het juiste spoor? Zijn we nog happy hier? Moeten we wat veranderen aan onze manier van werken of aan de communicatie met elkaar of onze gasten? 

 

Edwin vroeg mij of ik al een soort van heimwee of schuldgevoel had voor het achterlaten van ons leven in Nederland. Ik had het nog niet zo gevoeld, ik had er ook nog niet echt over nagedacht. Misschien wilde ik er ook nog niet over nadenken of had ik het gewoon veel te druk om daarover na te denken. 

 

In de dagen daarna ben ik bij mezelf gaan bevoelen wat mijn vertrek uit Nederland tot nu toe met me had gedaan. En ik kwam tot de conclusie dat ik tot nu toe geen heimwee heb, geen schuldgevoel over het achterlaten van Nederland. Ik ben mijn eigen gevoel gaan volgen en dat werkt voor mij heel erg bevrijdend. Voor nu voelt het heel goed, ik ben hier op mijn plek en het voelt als nemen van de juiste stap in mijn leven op dit moment. 

 

Ik had wel een schuldgevoel toen ik nog Nederland was en ik bedacht dat ik mijn familie en vrienden achter zou laten en in een ander deel van de wereld zou gaan wonen. Daar heb ik toen wel ontzettend veel last van gehad, maar sinds ik op de boot ben gestapt naar Schotland heb ik dat los kunnen laten. Door al deze gedachten ging ik me bijna een schuldgevoel aanpraten omdat ik me niet schuldig voelde. Een gevoel creëren dat er niet is, wat zit een mens toch af en toe ingewikkeld in elkaar.