Het leven op deze aardbol

Een schaduwzijde in mijn leven, ik voel me af en toe heel schuldig dat ik hier ben op deze aardbol. Dat ik ook een ecologische footprint achterlaat. De mens die de rijkdom van deze aardbol in sneltreinvaart tot zich neemt. Vaak vanuit het principe meer, meer, meer. Het denken in korte termijn. Macht en geld en we putten de aarde uit en ja, ik doe daar ook aan mee. Ik loop tenslotte ook rond op deze aardbol. Ik probeer een steentje bij te dragen, maar het voelt niet als genoeg.

 

Ik vraag me regelmatig af hoe lang we met zijn allen nog zo door kunnen blijven gaan. Hoe lang duurt het voordat echt alles op is, er geen bossen meer zijn, Groenland en Antartica volledig verdwenen zijn, er geen Big Five meer over is omdat ze allemaal zijn afgeschoten omdat mensen niet weten wat ze met hun geld moeten doen en voor hun plezier olifanten en leeuwen afschieten? De lucht zo vervuild is dat we met zijn allen niet meer goed kunnen ademhalen. 

 

Af en toe overvalt mij dit schuldgevoel, ik weet ook wel dat ik het niet in mijn eentje op kan lossen. Daarvoor spelen er te veel belangen van bedrijven en op macht beluste mensen. Ik laat het er af en toe even zijn, het is een onderdeel van mij wat ik als klein kind al had. Ik  herpak mezelf weer en doe mijn best om wel mijn kleine steentje bij te dragen aan een betere en gezonde wereld waarin de aarde en alle levende wezens  gerespecteerd wordt voor alles wat zij te bieden hebben.