Heimwee

En ineens is het daar, het moment dat je in een hoekje wil gaan zitten huilen en je ineens alles mist. Mijn familie en vrienden, mijn werk in het asiel en het contact met alle hondjes. Een goed gesprek met mijn beste vriendin. 

 

Hier heb ik nog niets. Natuurlijk ontmoet ik genoeg mensen, meer dan in Nederland. Het blijft bij een oppervlakkig gesprek en ik hou ook wel van een beetje diepgang. Ineens staat het huilen mij nader dan het lachen en twijfel ik aan mijn besluit. Heb ik hier echt wel goed aan gedaan? 

 

Na een intensieve periode van plannen maken, verbouwen en een ritme vinden is daar de tijd om tot rust te komen en dan komen alle gedachten en ja, ik weet ook wel dat ik niet mijn gedachten ben. Maar voor nu zijn ze er wel. Ik mis mijn heerlijke yogalessen bij NJO Yoga, ik mis het fietsen door de polder, ik mis mijn bungalow in Zuidland waar ik een paar heerlijke maanden heb gehad. Ik mis mijn muskuseenden Koos, Co en Felix en natuurlijk Boris het konijn. Ik mis een bezoekje aan de bioscoop, ik mis het binnenwandelen bij Rituals, het zomaar even langs kunnen gaan bij familie en vrienden. En nog zoveel meer kleine dingetjes waardoor ik me hier op dit moment erg alleen en niet helemaal prettig voel. Dat ik twijfel aan mijn stap, ik het liefst in een hoekje zou willen zitten en alleen maar huilen. Ik het gewoon even niet leuk vindt en twijfel aan mijn besluit. En voor nu is dat oké, accepteer ik wat er is en laat ik het even zijn. 

 

Ik vind mijn flow wel weer, ik ga weer voelen waar ik dit allemaal voor heb gedaan. Ik wilde ruimte, natuur, gezonde lucht en stilte en dit alles is hier.