De snelheid waarmee de natuur wordt genoten

De een na de andere gehaaste toerist komt hier logeren. Ik dacht dat vakantie was om te genieten van een stukje vrije tijd, genieten van de omgeving waar je, als het goed is, bewust voor heb gekozen. 

 

Het raast hier voorbij, uitgeput van alle indrukken en geïrriteerd dat ze niet lekker door kunnen rijden omdat ze iedere keer een passing place in moeten voor het tegemoetkomende verkeer, dat ze moeten stoppen voor overstekende schapen. Dat ze hier geen 100 km per uur kunnen rijden. Ze willen voorbij razen aan de heuvels, de meren, de Atlantische Oceaan, de leuke en kleine dorpjes, de lieve en gezellige schapen die de baas zijn en lopen waar zij willen lopen. 

 

Waarom? Is het gewoon het af kunnen strepen van de bucketlist, het kunnen zeggen ik heb de NC500 gedaan. Heb je dan echt beleefd, heb je echt gezien welke juweeltjes hier allemaal zijn, de mooie watervallen, het vogeleiland, de grotten, alle schitterende wandelingen. Nee, die hebben ze niet gezien, daar was namelijk geen tijd voor. We moeten door, we hebben haast en we hebben vandaag weer heel veel kilometers te rijden want ja, de NC500 is 500 mijl (ca. 800 km) en dat willen we dan in drie dagen doen. Ik vind het niet zo gek dat je dan gestrest binnen komt en vervolgens de volgende ochtend weer gestrest weg gaat omdat je weet dat je weer zoveel kilometers moet rijden die dag. 

 

En die mensen staan hier elke dag tegen mij te vertellen dat ze zo moe zijn, dat ze wegen zo eng vonden en dat ze eigenlijk wel langer hadden willen blijven, maar ja er is geen tijd. Vind ik dit leuk? Ik denk dat jullie het antwoord wel weten.