Blueprint

Nu twee weken bezig met een training van Leonie te Riet, 'Hallo Unieke Blueprint'. Een training die gericht is op het vinden van mijn primaire doel hier op deze aardbol. Wat voor thema's heb ik uit te werken?  Nou heb ik al meerdere trainingen bij haar gedaan en ben dus wel gewend aan de manier van werken, maar deze pittig. Vraagt veel deep diven in mijn gevoel, in mijn ervaringen. Nu twee weken verder en op de helft van mijn training ben ik tot een mijn Blueprint gekomen. De thema's die ik al mijn hele leven in meer of mindere mate ervaar. 

 

En wat is nou het mooie hiervan, ik zit hier en ik mag al deze thema's hier bevoelen en ervaren. Het is niet zomaar dat deze training nu op mijn pad komt, het is niet zomaar dat ik nu hier in Schotland zit en een B&B run. Deze thema's ervaar ik nu elke dag. Pleasen, het niet accepteren van dat wat er is en met dat wie ik ben, me verantwoordelijk voelen dat gasten niet lezen waar ze naartoe gaan, schuldgevoel dat ze geïrriteerd zijn dat ze weer helemaal terug moeten naar Lochinver om te eten (ik heb ze echt op voorhand alle informatie gegeven), het niet veilig voelen met allemaal mensen in mijn huis. Wat een eyeopener. Ik ben hier om elke dag te leren, te voelen en te beseffen dat ik het schuldgevoel, het verantwoordelijkheidsgevoel, het pleasen mag loslaten. Dat ik goed genoeg ben en dat ik deze situatie mag accepteren. En dat de veiligheid in mij zit, al die tijd al. 

 

Dit doet me denken aan mijn PTSS en de behandeling die ik daarvoor kreeg. Imaginary Exposure, elke dag mijn eigen verhaal luisten en bevoelen wat het met mij deed, hoeveel angst, boosheid etc. er naar boven kwam en nu mag ik elke dag met de gasten die komen gaan bevoelen hoeveel schuldgevoel, verantwoordelijkheidsgevoel, pleasegedrag, angst en niet-acceptatie ik ervaar. En wetende dat dit elke dag met zoveel exposure zal gaan afnemen. Tot er een dag kom en ik dit allemaal niet meer ervaar. Dat ik kan denken, oh ja daar heb je weer een toerist die mijn informatie niet heeft gelezen of niet wilde geloven, die zich niet heeft verdiept in dit gebied. En weten dat ik me daar niet schuldig over voel of verantwoordelijk voor voel. Dat er grenzen zijn. En ik mijn blueprint kan en mag omflippen naar de antoniemen en synoniemen. 
 

Nu denk ik het vaak, zeg ik nee en hebben we duidelijke afspraken op papier in onze bevestiging naar gasten, maar voelt het niet zo. Dan voel ik diep van binnen toch die schuld, die verantwoordelijkheid knagen en wil ik iets goed maken. Zeggen is iets heel anders dan het ook daadwerkelijk zo voelen.