Leven

Laatst werd mij de vraag gesteld 'Waarom gaan we niet gewoon leven?'. We houden vast aan zoveel belemmerende overtuigingen, angsten en herinneringen dat we vergeten te leven. 

 

Ja, dacht ik. Waarom ga ik niet gewoon leven? Waarom wil ik vast blijven houden aan dat wat vertrouwd is, ook al is dat vertrouwde pijnlijk en weet ik dat het mij nu niet meer dient. Gehecht aan deze pijn, wie zou ik zijn zonder die pijn? Wie zou ik zijn zonder die overtuigingen, angsten en herinneringen waar ik zo aan blijf hangen?  Dan heb ik geen excuus meer om niet te leven, om er alles uit te halen en dingen te doen waar ik blij van word. Hoef ik niet meer te bedenken wat anderen wel niet van mij kunnen denken als ik dat doe. 

 

Wat als ik nou niet zo goed weet hoe ik moet leven, hoe ik wil leven? Angstvallig de controle willen bewaren, zekerheid creëren en vasthouden aan alles wat ik heb, ook al ben ik er helemaal niet blij meer mee. De angst om afgewezen te worden op welk vlak dan ook.  

 

Waarom niet vol overgave het leven leven, met de stroom mee gaan in plaats van er tegen in te zwemmen en naar MIJN HART te wandelen, elke dag opnieuw. Elke dag in bewustzijn, elke dag weten dat ik een keuze heb om me over te geven aan het leven. De angst achter me te laten en de energie van vertrouwen door elke cel in mijn lijf laten resoneren.

 

En daar komt dan het EGO om de hoek kijken, die wil graag dat alles bij hetzelfde blijft. Dat is namelijk zo fijn en vertrouwd. Dat is veilig. Ik heb me voorgenomen het EGO te laten voor wat het is. Ik hoor haar, zie haar en besluit niet naar haar te luisteren. IK WIL LEVEN VANUIT VERTROUWEN EN OVERGAVE. Dit gaat mijn zoveel makkelijker, fijner en vrijer maken. Het is een oefening en ik blijf elke dag oefenen.