Confrontaties

De confrontatie aangaan, opkomen waar je voor staat en grenzen aangeven. Iets waar ik niet zo goed ben. Ik hou van harmonie, wil dat iedereen tevreden en blij is, maar weet ook dat dit onmogelijk is en dat ik daar ook zeker niet verantwoordelijk voor ben. 

 

In mijn functie als eigenaar van een B&B, het gezicht van, ben ik degene die de grenzen stelt in mijn huis, bepaal ik hoe ik mijn business run en dat betekent ook dat ik te maken heb met mensen die zich daar niet in kunnen vinden. Zij zouden het anders willen zien omdat het hen niet past, het niet naar hun standaard is en nog zovele andere redenen waarom zij het anders zouden willen zien. 

 

Mijn hele leven heb ik altijd mijn uiterste best gedaan om confrontaties te vermijden, ik was er echt goed in. Daarmee heb ik mezelf jarenlang tekort gedaan, zoveel dingen gedaan die ik eigenlijk niet wilde doen, zoveel dingen die ik had willen zeggen en nooit heb gezegd omdat ik bang was voor een confrontatie. Vanuit mijn ervaring is confrontatie einde verhaal in een relatie, welk soort relatie dan ook. 

 

Enige tijd geleden had ik een confrontatie met gasten die kwamen inchecken, het begon in eerste instantie vriendelijk, maar het werd al snel minder aangenaam. Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik samen met deze mensen in hun kamer stond en bedacht dit moet stoppen, dit voelt heel oncomfortabel en ik vind het niet prettig om me oncomfortabel te voelen in mijn eigen huis. Er was geen harmonie meer te bespeuren in het samenzijn met deze mensen. 

 

In een split second ben ik op energetisch niveau uit het gesprek gestapt, ik voelde heel sterk dat ik me van deze negatieve energie wilde distantiëren. Ik heb van een afstand naar de situatie gekeken, boven de situatie gehangen en mezelf tijd gegeven om te bepalen hoe ik hiermee om wilde gaan en wat voor mij goed zou voelen in deze situatie. Ik besefte me dat iedereen een keuze heeft, ik had een keuze in dit moment en deze mensen hadden een keuze in dit moment. Als ze hier echt niet wilden zijn, om wat voor reden dan ook,  wie ben ik dan om er alles aan te doen ze hier te houden en wat heb ik er aan om deze energie in mijn huis te houden. 

 

Hoe moeilijk en hoe angstig ook heb ik mezelf toestemming gegeven de confrontatie aan te gaan in het vertrouwen dat ik de juiste keuze zou maken. Ik heb aangegeven dat als het ze hier niet beviel ze altijd zelf de keuze hadden om weg te gaan en uiteindelijk hebben ze dat ook gedaan. Was ik daarna de rust zelve? Nee, mijn hart zat in mijn keel, mijn handen trilde en ik zat erg hoog in mijn ademhaling. Maar ik heb het gedaan, ik heb een grens aangegeven, ik heb een keuze gemaakt en voor de harmonie in mezelf gekozen. Voor het vertrouwen in mezelf. Een nieuw laatje in mijn hersenen gecreëerd. Betekent dit dat ik confrontaties nu leuk vind? Nee, liever niet. Maar ik weet dat ik het kan en dat het niet het einde van de wereld is en dat het af en toe gewoon nodig is om dicht bij jezelf te blijven.