Mijn verlangen of toch niet ...

Jarenlang geroepen dat ik graag een hond wilde hebben. Als kind van 9 jaar kwam er een hond in huis, Juno, een cocker spaniel en hij is 17 jaar bij ons geweest.

 

Een tijdje later kwam Droef in mijn leven, een zwarte labrador waar ik een enorme klik mee had. Hij is 11 jaar lang praktisch elke week wel een dag bij mij geweest. Ik was niet zijn baasje, maar het voelde wel zo. Vervolgens heb ik twee jaar lang in het dierenopvangcentrum gewerkt op de hondenafdeling en ik heb daar veel geweldige honden mogen leren kennen. 

 

Een eigen hond, het paste niet. Vier dagen werken per week, een hoop andere zaken waar ik mee bezig was. Er zou een dag komen, een moment dat alles op zijn plaats zou vallen en ik mijn eigen hond zou hebben. Het vertrek naar Schotland was een goede start, het runnen van mijn eigen B&B, hard werken, maar wel vanuit huis en dat is ideaal als je een hond zou willen hebben. 

 

En dan heb je bijna twee weken een hond in huis, een hele lieve hond genaamd Brodie. Nog een puber, maar zo slim en hij pikt alles heel snel op. Na een paar dagen was hij al een stuk rustiger en had ik hem al wat nieuwe dingen aangeleerd. Een grote knuffelbeer. Dan blijkt dat je allergie erger is geworden, als je binnen bent je je minder fit voelt. Jeuk, geïrriteerde slijmvliezen, snotterig, benauwd. Vind ik het waard om me dan altijd zo te voelen of dat ik medicijnen moet nemen om het te onderdrukken? Nee, eigenlijk niet. Ik ben naar Schotland verhuisd om in gezondere lucht te leven. Best een belangrijk punt om er voor te kiezen niet voor een hond te gaan. 

 

Daarbij merkte ik nog iets anders op en daar was ik eigenlijk wel heel verbaasd over en misschien toch ook weer niet. Ik vind het gewoon niet zo fijn om aan een vastomlijnde routine vast te zitten, het beklemde mij. Op tijd je bed uit om de hond uit te laten, in de middag weer wandelen  en de avond ook weer en dan zit je 's avonds lekker op de bank, warm en comfortabel om lekker naar bed te gaan en moet je er nog even uit. Dit past in de basis niet bij me, ik ben toch wel een huismuis. Ik vind het heerlijk om lekker bij de haard te zitten en niets te hoeven dan een film kijken of een goed boek te lezen. In het zomerseizoen heb ik eigenlijk te weinig tijd voor een hond, ook al ben ik thuis. De ochtend wordt opgeslokt door het ontbijt verzorgen, kamers schoonmaken, administratie bijhouden. Dan is er tijd voor mij, vrij om te besteden aan mij. 

 

Ik moet tot de conclusie komen dat mijn verlangen daar niet meer is. Ik vind het wel oké zoals het nu is en ik wil me ook gewoon graag gezond voelen in mijn eigen huis. Een fijn besluit waar ik me voor de volle 100% in kan vinden. Wat niet wegneemt dat ik nog steeds ontzettend veel van honden houd, dat ik smelt als ik een lieve labrador zie rondwandelen met zijn vrolijk kwispelende staart. En ik nog steeds graag met honden knuffel en het wandelen met een hond zeker een geweldige ervaring is, maar niet elke dag. 

 

Dankbaar voor deze inzichten, dat ik door lieve Brodie heb mogen inzien dat voor nu het niet in mijn leven past, het niet bij mijn ritme past en in dit geval ook zeker niet in bij mijn gezondheid. Maar ik weet ook dat ze altijd, op wat voor manier dan ook, onderdeel zullen zijn in mijn leven.