Het niet weten ...

Soms weet je het gewoon even niet en soms weet je het gewoon een hele tijd niet en sommige dingen wil je gewoon helemaal niet weten. 

 

Het niet weten kan ik ervaren als iets verlammend, dan heb ik het gevoel dat ik niet vooruit kom. Dat ik stil sta in mijn ontwikkeling en er niets uit mijn handen komt. Ik doe dan mijn ding, maar diep van binnen knaagt er iets in mij. Dan denk ik dat het allemaal moet weten, dat ik op alles een antwoord moet hebben, voor alles een oplossing moet vinden. Dat kan soms een heel ongemakkelijk en onrustig gevoel geven. Op dit soort momenten merk ik dat ik geneigd ben naar anderen te kijken en dan lijkt het of zij het allemaal wel precies weten welke kant ze op gaan, wat ze willen, wat ze doen. 

 

Maar het niet weten, dit gewoon hardop tegen jezelf zeggen. Ik weet het gewoon even niet, geeft lucht heb ik gemerkt. Het geeft  mij niet langer het gevoel dat ik iets moet ontdekken. Ik mag het gewoon even laten en er komt een moment dat ik het wel weer weet. Door de ruimte die ik mezelf geef ontstaat er weer ruimte in mij om het gewoon te laten, te genieten van het hier en ontstaat er vertrouwen. Ik omarm en accepteer het niet weten voor de volle 100%. Want weet je soms weet ik het gewoon even niet.