De mist ...

Als je je wat verloren voelt, als je het niet weet, gevangen in je eigen kleine wereld en tegelijkertijd overrompeld wordt door de grote boze wereld. Verdwaald en niet weten wat ik wil. Dat is wat ik ervaar de afgelopen weken. Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik wil, waar ik nu echt blij van word, wat mijn passie is en waarom ik hier ben op deze planeet. Wat is mijn doel? 

 

Veel tijd om na te denken, de weldadige stilte in de Highlands en het is een chaos in mijn kop, daar is een geen stukje stilte te vinden. Ik voel de paniek, de druk op mijn borst, de zenuwen in mijn maag, het diepe zuchten wat ik veelvuldig doe om de paniek te onderdrukken. 

 

Waar komt dit vandaan? Waarom weet ik het niet, heb ik het dan altijd niet geweten of is dit iets van het nu. Nee, het is niet van nu. Het is het gevoel dat al heel mijn leven met mij meereist, af en toe lijkt het te verdwijnen in een nieuw avontuur, als ik te druk ben. Het is een patroon wat iedere keer weer terugkeert. Het lijkt of het nu heftiger is dan voorheen, er lijkt een shift gaande. Nu ik een eigen business heb moet ik ineens veel meer besluiten nemen, bepalen welke kant ik op wil, mijn visie, welke regels en grenzen. 

 

Opgegroeid als pleaser, mee gegaan met dat wat ik dacht wat er van mij verwacht werd. Geen nee durven zeggen, dus alles werd min of meer voor mij bepaald. Ik hoefde er eigenlijk niet over na te denken wat ik wilde en als ik het heel per ongeluk wel eens deed dan merkte ik dat het niet echt gewaardeerd werd. Het was zoveel makkelijker mee te gaan met dat wat er van mij verwacht werd, het was veilig en ik hoorde er bij. Ik heb mezelf dan ook niet getraind om er zelf over na te denken wat ik wil, waar ik blij van word. Ik heb dat er niet laten zijn en nu is het zo ver weg gestopt dat ik het niet kan vinden, niet kan voelen. Is het wel ergens in mij, of was het er gewoon echt nooit.  

 

En nu woon ik in Schotland, op een plek waar niemand mij kent, het voelt als een nieuwe start, ik kan het helemaal zelf bepalen, inregelen en het pleasen loslaten. Maar hoe doe je dat als je dit al 44 jaar van je leven hebt gedaan. Het brengt wat struggles met zich mee. Vanuit mijn bedrijf grenzen stellen en leren nee zeggen, privé grenzen stellen en nee zeggen zonder het gevoel te hebben dat ik me voor elke nee moet verdedigen, wat ik namelijk nog elke keer doe als ik nee zeg. Voor mezelf besluiten wat ik nu echt  wil, wat ik leuk vind en wat goed voor mij is. 

Ik voel me als een gekooide circusleeuw die altijd maar trucjes heeft uit moeten voeren en na jaren vrijgelaten wordt en zelf mag bepalen hoe met deze vrijheid om te gaan, hoe voor zichzelf te zorgen, eigen besluiten te nemen en te bepalen welke richting op te gaan. 

 

Ik vind dit gevoel zo moeilijk te accepteren en ik weet dat zolang  ik het niet accepteer en aanvaard dat ik het voor nu gewoon niet weet dit gevoel alleen maar vergroot wordt omdat ik er tegen vecht, maar het voelt gewoon zo onveilig. Wat ik mezelf mag gunnen is tijd, lief zijn voor mezelf, aanvaarden, geduld en vertrouwen hebben. Me comfortabel voelen in de mist.   

 

"Als je aanvaardt wat je niet weet, wordt het universum in jou, 

dat alles weet en doet, opgeroepen om in actie te komen. "