Te groot ...

Step by Step

Bit by Bit
Stone by Stone

Brick by Brick

Day by Day

Mile by Mile

 

Stap voor stap, kleine doelen stellen in plaats van grote doelen. Ik denk te groot, grote idealen. Een wereld waarin elk dier veilig, geliefd en gerespecteerd wordt. Dat is mijn droom, dat is waar ik op hoop. En dat is groots, heel groot en dat geeft mij het gevoel dat ik niets bereik, omdat ik de kleine baby stapjes niet zie, niet voel. Mijn blik gericht op dat grote doel. 

 

Alles moet kunnen, alles voor vanzelfsprekend zien wat ik doe. Niet weten wat ik wil en dat moet ik dan maar even binnen een dag opgelost hebben. Stoppen met het pleasen van de hele wereld en dat moet ik dan ook gelijk zo voelen en ervaren. En als het dan niet lukt, wat best logisch is dan voelt het gelijk zo onbereikbaar. Het geeft een machteloos gevoel.

 

Een en ander heeft te maken met het feit dat ik heel hard voor mezelf kan zijn, mezelf niet de tijd gun om iets te ontwikkelen, controle willen uitoefenen en niet vol overgave erop vertrouwen dat het daar zal zijn wanneer het er tijd voor is. Mijn intentie zetten en dan het loslaten, gewoon mij zijn en weten dat dit genoeg is. Er is de angst om te falen, dus is het soms ook makkelijker om er niet aan te beginnen. Angst om mezelf te zijn, om op te komen voor wat ik wil, angst voor confrontatie, angst om de harmonie te verstoren. 

 

Kleine stapjes, hele kleine stapjes, elk stapje is er één en kan voor rimpeling zorgen.