Het schaap

Een paar weken geleden vond ik een schaap, ze lag tegen een muurtje aan en ze had het zwaar. Het was het tweede schaap, want een paar dagen daarvoor had ik ook een schaap wat er niet echt goed aan toe was, maar wel beter dan dit arme schaap. Op de heenweg had ik het schaap al zien rondlopen, moeilijk doen, alsof het aan het persen was, maar ze was behoorlijk mager en niet drachtig. Toen we terug kwamen lag ze op haar zij, ik haar nog ademen en haar poten af en toe bewegen. Ik ben er naartoe gegaan, Edwin is gaan kijken wie de boer is zodat we die konden waarschuwen. Nu zijn niet alle boeren hier zo begaan met hun kudde en door een andere meneer werd er al verteld dat die boer toch niet zou komen. 

Ik ben bij het schaap gaan zitten, ik wilde iets doen om haar te helpen en ik ben TTouch gaan uitvoeren en haar verteld dat het veilig was. En oh, wat heb ik daar moeten huilen, ik kon niet meer stoppen. Ik hoorde haar kreunen, ik hoorde haar tandenknarsen van de pijn als er een een pijnscheut aan kwam. Het was zo ontzettend zielig en ik kon niets anders doen dan daar zitten en vragen wat ze nodig had. Het was duidelijk dat ze aan het doodgaan was. 

 

Op dat moment belichaamde zij alle pijn, angst en misbruik dat zoveel dieren hier op aarde dagelijks ervaren, omdat wij 'mens' als superieur diersoort ons zo verheven voelen en dat wij denken het recht te hebben om andere levende wezens zo te behandelen. Ik was boos, verdrietig en ik voelde me schuldig. En het enige wat ik op dat moment kon doen was zeggen sorry lief schaap, sorry dat wij zo met je omgaan. Sorry voor het feit dat er niet goed voor je gezorgd is en dat je hier in je eentje mag doodgaan met zoveel pijn in je lijf. Het geluid van haar pijn ging door merg en been en ik voelde me machteloos. 

 

In dit moment werd me duidelijk dat ik me mijn hele leven al mega verantwoordelijk voel voor moeder aarde en al haar dieren die behandeld worden als levenloze dingen. Die dagelijks in grote getale worden misbruikt, mishandeld en vermoord mij en dat deze verantwoordelijkheid zo zwaar is, zoveel groter dan ik. Als een loodzware deken. Een verantwoordelijkheid die mijn leven beïnvloed, elke dag weer. Die ervoor zorgt dat ik me zo machteloos voel in deze grote boze wereld vol met dierenleed, elke dag opnieuw vind er een holocaust plaats. Ergens in mij voel en ervaar ik die energie van al die angst en pijn die zoveel dieren dagelijks ervaren.    

 

Ik heb een tijd bij haar gezeten en op gegeven moment werd ze rustiger en heb ik gevraagd wat ze nodig had en ze wilde verder alleen. Ik heb haar netjes neergelegd en met pijn in mijn hart heb ik haar daar achtergelaten. Uiteindelijk heeft Edwin een boer gevonden die bereid was er naartoe te gaan en haar op te halen. Of ze toen al dood was weet ik niet, maar ik hoop dat ze het leven snel los heeft kunnen laten en naar een plek is gegaan waar geen pijn is.