Dat ene lammetje

En daar staat hij dan, dat ene lammetje wat ontsnapt is. Ontsnapt aan de vrachtwagen die hem naar Dingwall zou brengen om daar verkocht en geslacht te worden. Ik zag hem lopen en hij had pijn. Hij liep mank. Misschien een steentje, een verkeerde sprong gemaakt. De boer gewaarschuwd en die is komen kijken. Het bleek dus een jongetje te zijn en die gaan na 6 maanden hier vrij rond te hebben gelopen naar de slacht. Deze had mazzel, geluk dat ik het zag en dat hij daardoor niet naar de markt kon. Deze mag hier blijven en lekker rond lopen. 


Dankbaar!!!

Af en toe vergeet ik het weer even, leven in dankbaarheid. Opgeslokt worden door het leven. Druk met de B&B, iets waar ik trouwens ook dankbaar voor mag zijn. Dat ik druk ben met mijn B&B, dat mijn B&B lekker loopt en er veel gasten in mijn B&B verblijven. 

 

Opgeslokt worden door de energie van anderen, het aangeven van grenzen en proberen zo eerlijk mogelijk te communiceren zonder mensen pijn te doen, wat ik dan best wel weer lastig vind. Dan ineens bedenk ik me weer, wat zorgt voor flow in mijn leven? Dankbaar zijn en kijken naar alles wat ik heb. Dus ik ben er voor gaan zitten, intunen op het dankbaar zijn. 

 

  • Dankbaar voor mijn pelletkachel die mijn huis verwarmd op een efficiënte manier. 
  • Dankbaar voor het feit dat mijn keukenkastje weer hangt en er nu stoere poten onder staan die mijn huis meer en meer het villa kakelbont gevoel geven. 
  • Dankbaar voor dat lieve puppy wat gisteren in mijn armen lag te slapen. 
  • Dankbaar dat deze puppies zijn geboren in een warm en liefdevol huis. 
  • Dankbaar dat ik hier in Stoer mag zijn. 
  • Dankbaar voor mijn lijf die sterker en sterker wordt omdat ik het mezelf gun om twee keer per week naar yoga te gaan. 
    Dankbaar voor de signalen die mijn lijf geeft als ik rust nodig heb. 
  • Dankbaar voor het contact met familie en vrienden. 
  • Dankbaar voor de veranderingen die ik ervaar in mijn zijn. 
  • Dankbaar voor meer vrije tijd. 
  • Dankbaar voor Strictly Come Dancing, gewoon omdat ik het zo een leuk programma vind. 
  • Dankbaar voor mijn bed die mij elke nacht weer een goede nachtrust bezorgd. 
  • Dankbaar voor het feit dat ik bijna vakantie heb. 
  • Dankbaar voor het woord 'nee'. 
  • Dankbaar voor de muziek in mijn leven. 
  • Dankbaar voor mijn creativiteit. 
  • Dankbaar voor het vertrouwen wat ik meer en meer in mezelf ga voelen. 
  • Dankbaar voor mijn eigen kijk en mening op het leven.
  • Dankbaar voor mijn mussenparadijs in mijn tuin.  

B&B versus Dierenopvangcentrum

Vandaag was ik aan het strijken in mijn utility room en ineens moest ik denken aan de tijd dat ik als vrijwilliger in het dierenopvangcentrum in Spijkenisse werkzaam was. Deze periode is een soort van opstap geweest, een leerschool voor het runnen van mijn B&B. In de basis is er namelijk niet zoveel verschil tussen de werkzaamheden in een dierenopvangcentrum en een B&B waar mensen verblijven.

 

De basis is namelijk schoonmaken, wassen, verzorgen van de voeding. In mijn utility room werk ik de was weg, ben ik handdoeken aan het opvouwen, in de keuken zorg ik dat er een lekker ontbijt beschikbaar is voor onze gasten en in de kamers zorg ik ervoor dat de gasten weer een schoon bed hebben, dat de vloer weer schoon en fris is, de badkamers weer klaar voor gebruik voor de volgende gast. 

 

In de basis start mijn dag niet veel anders behalve dan dat mijn gasten als het goed is zichzelf uitlaten op de daarvoor bedoelde plek in hun kamer, ik hoef niet met ze naar buiten. Ik verzorg het ontbijt, ruim de ontbijtrestanten op en begin dan met het schoonmaken van de kamers, in een dierenopvangcentrum worden ze kennels genoemd. De bedjes worden verschoond, in hondentaal een lekkere mand. Een goedgevulde hospitality tray waar koffie en thee gezet kan worden. Voor honden betreft dit een bak met vers drinkwater. 

 

Zelfs in het contact met mensen of honden zijn daar de overeenkomsten. De een is vrolijk en gezellig en kwispelt tot hij of zij bijna omvalt en de ander is gereserveerd en geeft stilzwijgend aan laat met met rust, ik wil naar mijn kamer en ik heb geen zin in een contact. En dan zijn daar degene die je totaal negeren, naar je grommen en grauwen. Je leert ermee omgaan, probeert het gedrag te lezen, je stelt je bescheiden op, draait soms wat weg omdat het te confronterend is en soms is daar die klik en ontstaan de leukste gesprekken, is er ruimte voor een knuffel en sta je er helemaal voor open. 

 

Ik had nooit kunnen bedenken dat het geweldige werk wat ik heb mogen doen in het dierenopvangcentrum voor mij een belangrijk leertraject zou zijn voor het werk in mijn B&B. 


Confrontaties

De confrontatie aangaan, opkomen waar je voor staat en grenzen aangeven. Iets waar ik niet zo goed ben. Ik hou van harmonie, wil dat iedereen tevreden en blij is, maar weet ook dat dit onmogelijk is en dat ik daar ook zeker niet verantwoordelijk voor ben. 

 

In mijn functie als eigenaar van een B&B, het gezicht van, ben ik degene die de grenzen stelt in mijn huis, bepaal ik hoe ik mijn business run en dat betekent ook dat ik te maken heb met mensen die zich daar niet in kunnen vinden. Zij zouden het anders willen zien omdat het hen niet past, het niet naar hun standaard is en nog zovele andere redenen waarom zij het anders zouden willen zien. 

 

Mijn hele leven heb ik altijd mijn uiterste best gedaan om confrontaties te vermijden, ik was er echt goed in. Daarmee heb ik mezelf jarenlang tekort gedaan, zoveel dingen gedaan die ik eigenlijk niet wilde doen, zoveel dingen die ik had willen zeggen en nooit heb gezegd omdat ik bang was voor een confrontatie. Vanuit mijn ervaring is confrontatie einde verhaal in een relatie, welk soort relatie dan ook. 

 

Enige tijd geleden had ik een confrontatie met gasten die kwamen inchecken, het begon in eerste instantie vriendelijk, maar het werd al snel minder aangenaam. Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik samen met deze mensen in hun kamer stond en bedacht dit moet stoppen, dit voelt heel oncomfortabel en ik vind het niet prettig om me oncomfortabel te voelen in mijn eigen huis. Er was geen harmonie meer te bespeuren in het samenzijn met deze mensen. 

 

In een split second ben ik op energetisch niveau uit het gesprek gestapt, ik voelde heel sterk dat ik me van deze negatieve energie wilde distantiëren. Ik heb van een afstand naar de situatie gekeken, boven de situatie gehangen en mezelf tijd gegeven om te bepalen hoe ik hiermee om wilde gaan en wat voor mij goed zou voelen in deze situatie. Ik besefte me dat iedereen een keuze heeft, ik had een keuze in dit moment en deze mensen hadden een keuze in dit moment. Als ze hier echt niet wilden zijn, om wat voor reden dan ook,  wie ben ik dan om er alles aan te doen ze hier te houden en wat heb ik er aan om deze energie in mijn huis te houden. 

 

Hoe moeilijk en hoe angstig ook heb ik mezelf toestemming gegeven de confrontatie aan te gaan in het vertrouwen dat ik de juiste keuze zou maken. Ik heb aangegeven dat als het ze hier niet beviel ze altijd zelf de keuze hadden om weg te gaan en uiteindelijk hebben ze dat ook gedaan. Was ik daarna de rust zelve? Nee, mijn hart zat in mijn keel, mijn handen trilde en ik zat erg hoog in mijn ademhaling. Maar ik heb het gedaan, ik heb een grens aangegeven, ik heb een keuze gemaakt en voor de harmonie in mezelf gekozen. Voor het vertrouwen in mezelf. Een nieuw laatje in mijn hersenen gecreëerd. Betekent dit dat ik confrontaties nu leuk vind? Nee, liever niet. Maar ik weet dat ik het kan en dat het niet het einde van de wereld is en dat het af en toe gewoon nodig is om dicht bij jezelf te blijven. 


Just Be

Just be. What does that mean for me? Just be me and that this should be enough. I am enough by just being here in the present, in the now. 

 

I find it hard to just be. Old patterns and convictions that you have to work hard, that you always have to do something are a part of this not just be. With these thoughts in my head I find it difficult to trust on the fact that just be is enough. That I do not always have to be busy, that I just can sit on my little wooden bench with a cup of tea watching the Atlantic Ocean, the clouds, enjoying the sound of the sheep, the sea and the birds and just be in that moment. 

 

I am exactly where I should be right now at this present moment and that is perfectly okay. Just being me with everything that is a part of me, I give myself permission to JUST BE.  


Stilte ...

Ben jij bang voor de stilte? Of durf je de stilte toe te laten? 

 

Ik vind die stilte spannend. Ik betrap mezelf erop dat ik er op veel momenten in mijn leven voor wegloop door bezig te zijn, bezig te zijn met het leven. Het buiten mezelf zoeken, herrie creëren zodat ik niet geconfronteerd wordt met die stilte in mij. 

 

De stilte die er is, in een ieder zit daar die stille plek. De plek waar je altijd op kan terugvallen als we het durven, als we het toelaten. Die stille plek waar gewoon alles goed is zoals het is. De plek waar alles compleet is, waar je heel bent. 

 

In die stilte ben ik gewoon helemaal oké, ben ik genoeg. 


Gesprekken in je hoofd

Ken je dat, alle gesprekken die je voert. Niet met een persoon, maar in je hoofd. Gesprekken gericht op situaties, niet eens met een bepaald persoon. Soms is dat wel, maar in mijn geval vinden ze nu vaak plaats met fictieve personen. Zoveel gesprekken gericht op situaties die vaak helemaal niet gebeuren. Op alles voorbereid zijn. Wat ga ik zeggen als die persoon dat zegt, hoe ga ik reageren als een gast mij die vraag stelt. Hoe stiller het is, hoe meer gesprekken zich aandienen. Al deze gesprekken zijn wel gericht op mezelf verdedigen, om afwijzing te voorkomen, om alles uit te sluiten. Gesprekken waarin ik mijn keuzes, mijn lijfstijl wil goed praten. Wat natuurlijk helemaal niet nodig is, want het zijn mijn keuzes. 

 

Op alles voorbereid willen zijn, een stukje controle en vooral niet in het nu zijn. Er gaat zoveel energie naar dat gekakel in mijn hoofd en uiteindelijk in real life voer ik deze gesprekken helemaal niet met deze mensen en als bepaalde zaken ter sprake komen lopen die gesprekken altijd anders dan alle scenario's die ik had bedacht. 

 

Ik heb een keuze deze hoofdelijke gesprekken los te laten, waarom zoveel energie besteden aan die herrie in mijn hoofd. Wat dat is wat het is, zinloze herrie die me geen stap verder brengt. Zoveel situaties die ik bedenk die nooit gebeuren en als ze wel een keer mochten gebeuren dan deal ik er op dat moment wel mee en zal ik waarschijnlijk heel anders reageren dan ik allemaal op voorhand bedacht had. 

 

Waar het hier uiteindelijk om gaat is dat ik het niet altijd makkelijk vind om voor mijn mening uit te komen, het gevoel heb me te moeten verdedigen voor mijn keuzes, voor de manier waarop ik mijn business run, ik bang ben mensen teleur te stellen en voor confrontaties. 

 

Ik kies ervoor te geloven dat ik deze gesprekken los kan laten omdat het veilig is en dat ik intuïtief zal weten hoe te reageren wanneer er iets op mijn pad komt. Ik kies ervoor te geloven dat ik mijn mening mag geven en dit op een eerlijke en oprechte manier kan en mag doen. 


Je neemt jezelf altijd mee

Als je voelt dat er zaken moeten veranderen in je leven, moet dat altijd vanuit je zelf komen. Niemand anders kan het voor je doen. Je kan natuurlijk hulp inschakelen om je te ondersteunen, je een hart onder de riem te steken en je te adviseren waar nodig, maar je moet het zelf doen. Je moet het zelf willen. Alles vind je in jezelf en uiteindelijk vind je niets buiten jezelf. 

 

Mensen hebben het idee dat een andere omgeving, een paar weken vakantie alles oplost wat niet fijn en leuk is in je leven. Je denkt, als ik daar ben dan komt het goed. Dan vind ik de rust. Als ik daar in dat luxe hotel in het zonnetje zit dan verdwijnt alles waar ik stress van krijg. Verwachtingen zijn torenhoog en met name op het gebied van vakantie zijn deze verwachtingen buitenproportioneel hoog. Alles moet perfect zijn, de route bepaald, de accommodatie geboekt, restaurants uitgezocht en de omgeving moet schitterend zijn, je verwacht een mooie zonsondergang, droog weer, het zonnetje, lekker eten en alles wat je nog meer van een vakantie verwacht. 

 

En dan is het zover, je zit niet lekker in je vel en in je vakantie zit de belofte dat alles helemaal goed komt. Je legt de verantwoordelijkheid bij de vakantie en iedereen die onderdeel is van deze vakantie. Het punt is, je neemt altijd jezelf mee. Dus die mooie zonsondergang is niet zo mooi als je verdrietig of boos bent. Door uit de situatie te stappen van je dagelijkse leven is het niet ineens weg. Je hebt misschien wat afleiding, maar oeps daar is dan de regenbui en dan krijgt het weer de schuld, het hotel wat je geboekt heb is het toch niet, het ontbijt is niet goed, de kamer niet gezellig genoeg, het ligt toch niet op de perfecte locatie, je zit te lang in de auto, er zijn te veel andere toeristen, al die vervelende schapen op de weg, het bed is niet goed en zo kan ik nog vele andere dingen bedenken waar je je op af kan reageren. Je legt de verantwoordelijkheid van dat wat er aan de hand buiten jezelf. Het weer, de hoteleigenaar, de uitbater van het restaurant, het onderhoud van de wegen. Alsof zij schuld hebben aan het feit dat je je niet fijn voelt. 

 

Zoek het niet buiten jezelf, zoek het in jezelf en durf te voelen, durf waar nodig te gaan ontdekken wat er moet veranderen, neem die stap. Get of your ass, kom in beweging en ga op zoek naar het licht in jezelf. Stop met de buitenwereld de schuld te geven van je misére. Durf voor jezelf te kiezen en accepteer dat wat er is in het nu en kijk wat je kan doen om er met een andere mindset naar te kijken. Want wat er ook gebeurd in het leven, waar je ook terecht komt, je neemt jezelf overal mee naartoe. 


Tweede seizoen

Het tweede seizoen is nu echt wel begonnen. Waar we verleden jaar in april 13% aan boekingen hadden zitten we nu al op meer dan 50% aan boekingen voor deze maand en dat betekent aan de bak. Weer even wennen, een ritme zien te vinden, het lichaam weer laten wennen aan al die fysieke arbeid, kijken naar wat anders of beter kan. Door wat veranderingen in het aanbod van restaurants ervoor gekozen dit seizoen een avondmaaltijd aan te bieden.

 

Het vinden van een ander ritme, kijken wat voor ons werkt en hoe het in te delen zodat we niet de hele avond bezig zijn met eten koken en tegen de tijd dat we naar bed willen net klaar zijn met alles.

 

Het is weer even wennen aan mensen in huis, al voelt het nu al heel anders dan toen we vorig jaar begonnen. De geluiden zijn nu bekend, sommige geluiden zijn verdwenen omdat we nieuwe badkamers hebben en de leidingen veel stiller zijn. Het voelt vertrouwder, het voelt steviger. Er is een basis van een stukje ervaring, het hebben van de contacten met leveranciers. Niet alles is meer nieuw en dat biedt een stukje houvast, een stukje vrijheid. Er zijn vrije dagen ingepland, en er is de rust in de middag. 


Vegetarian is not an option, it is our lifestyle


Gehechtheid aan pijn

Oei, wat is het fijn om om te blijven hangen in de pijn. Altijd een excuus om er niet vol voor te gaan. Dat kan ik toch allemaal niet, wie ben ik nou om een succesvolle business te hebben, wie ben ik nou om mijn visie te verspreiden? 

 

Patronen en overtuigingen uit het verleden, brandstapelangst, bang voor afwijzing. Wat als het allemaal goed gaat, wat als die flow er is. Waar kan ik dan nog op terugvallen. Op mezelf en daar zit het hem nou juist, durf ik te vertrouwen op mezelf? Het is zoveel fijner om het allemaal buiten mezelf te zoeken, dan hoef ik het niet vanuit mijn eigen kracht te doen. Ondertussen na heel wat ontwikkeling, een flinke groei in het bewustzijn weet ik ook wel dat er maar een plek is waar ik veiligheid, vertrouwen, trots, liefde, warmte, visie, energie en nog zoveel meer kan halen en dat is uit mezelf. Daar zit het allemaal en daar heeft het altijd al gezeten, vanaf de dag dat ik geboren ben. 

 

Ik mag het me weer herinneren, maar wie ben ik zonder al die verhalen die ik mezelf continue vertel, alles om maar niet voor de volle 100% te gaan voor wie ik ben. De persoon die ik wil zijn en altijd al ben geweest. Ik heb mezelf aangeleerd dat het veiliger was me continue aan te passen, druk bezig met wat anderen wel niet van mij zouden kunnen denken. Heel lang dit gevoel weg kunnen stoppen, opgeslokt door het snelle leven, zoveel afleiding, druk met werk, de avonden vol gepland en vooral niet de stilte in mezelf opzoeken. 

 

Nu woon ik in een gebied waar minder afleiding is, ik run een eigen business en ja, ik kan me zeker in het seizoen helemaal op laten slokken door alle mensen die hier over de vloer komen en dat gebeurt ook zeker wel, maar tegelijkertijd zijn ze voor mij een versnelde leerschool. In Nederland kon ik me verstoppen voor zoveel mogelijk mensen als ik daar de behoefte aan had, als het te veel werd. Hier heb ik niet die mogelijkheid niet en dat is oké, dat is mijn leerproces. Dat is de confrontatie met die oude pijnlichamen, de pleaser in mij en het doodeng vinden om MIJ te zijn. Ik ben me vanuit mijn business heel erg bewust dat we in een wereld leven waarin een ieder zijn mening klaar heeft en het is aan mij om niet naar al die meningen te luisteren, maar dicht bij mezelf te blijven en in het diepste van mijn zijn te weten dat ik helemaal oké ben en ik me tegenover niemand hoef te verdedigen. 

 

Hoe moeilijk het soms ook is, hoe graag ik soms vanuit die veiligheid terug zou willen naar de Irma van een jaar of twee geleden, dat kan niet meer. Daarvoor heb ik al te veel een transformatie doorgemaakt. Ik kan alleen maar verder ontwikkelen, de confrontatie aangaan met mezelf in alle zachtheid en vanuit zelfliefde, veerkracht en overtuiging mijn leven leiden zoals ik het wil leven, mijn business runnen zoals ik het wil runnen. Vanuit het gevoel van vrijheid eerlijk en oprecht communiceren 

 

It is time for the real me!


Conspiracy

Een tijdje geleden heb ik het boek De vierde dimensie gelezen en daarin werd geschreven over de Illuminati. Een groep machtige mensen die vanuit een anonieme positie controle hebben over deze wereld. 

 

Dat klinkt als een James Bond film en de laatste film ging ook over een geheim genootschap waar macht en geld op nummer één staan. 

 

Hoe meer ik hierover nadenk, hoe meer ik het gevoel krijg dat er vanuit een anonieme bron poppetjes aangestuurd worden om ervoor te zorgen dat er altijd wel ergens oorlog is in deze wereld, en misschien worden er wel 'natuur'rampen opgewerkt zodat er altijd angst heerst. Angst is namelijk goed voor het in stand houden van de economie. Angst zorgt ervoor dat mensen zich tegen van alles en nog wat verzekeren om zekerheid te krijgen. Oorlog levert ontzettend veel geld, de farmaceutische industrie is gebaat bij mensen die ziek zijn en angst zorgt voor stress en van stress word je ziek. Dat is namelijk het verdienmodel. De invloed van de grote voedingsfabrikanten. Het houdt elkaar allemaal in stand en de mens denkt dat deze grote marktspelers het best met ons voor hebben.


En de 'machtige' mensen die wij in de media zien, ik geloof uiteindelijk dat dit ook maar gewoon de puppets on a string zijn die gestuurd worden door deze groep anonieme mensen. Zij geven deze puppets het idee dat zij de macht hebben, maar uiteindelijk wordt er achter de schermen van alles geregeld. 

 

Kan ik het bewijzen dat deze anonieme groep machthebbers bestaan, nee het is dat gevoel dat ik altijd heb gehad en hoe ouder ik word des te sterker dat gevoel wordt. En misschien is het een wilde fantasie van mij, maar ergens geloof ik toch dat er zoiets bestaat. 


Energetische wonden en littekens

De littekens en wonden van het ego, zij werken door in mijn huidige leven. In het stukje BEWUST ZIJN leer ik steeds meer over deze wonden en littekens en hoe het komt waarom ik op bepaalde momenten een reactie geef, in de verdediging schiet. 

 

Een van deze reacties is het mezelf verdedigen en in oordeel schieten als iemand mij een vraag stelt en ik wil 'nee'  zeggen. Hiervan was ik me veel minder of niet van bewust toen ik nog als werknemer voor een bedrijf werkte. Nu ik mijn eigen bedrijf heb merk ik dat ik hier iedere keer mee geconfronteerd word. Bijna dagelijks. Ik heb een eigen B&B, ik stel regels op en bepaal hoe ik wil werken en tegelijkertijd is daar ook de klantvriendelijkheid. Hier een balans in zien te vinden. Vanuit mijn pleasegedrag, mijn angst voor afwijzing heb ik liever geen vragen, maar dat werkt niet zo als je een B&B hebt en dus in de hospitality werkt. Maar hoe zorg ik ervoor dat ik niet gelijk in oordeel ga als iemand een vraag stelt. Ik wil die persoon niet teleurstellen, ik wil niet de oorzaak zijn van het stukje afwijzing, misschien worden ze wel boos. 

 

Uiteindelijk is het mijn spiegel. Ik durfde vroeger nooit wat te vragen, bang voor afwijzing, bang voor het woord NEE. Dus ik vroeg nooit wat, ik ging mee met de flow en ik weet dat ik mezelf daar heel erg tekort mee heb gedaan. Ik merk dat ik nu al heel gauw in het oordeel ben als een gast wat vraagt en voelt deze vraag voor mij als 'moeten' en dat is natuurlijk helemaal niet zo. Je hebt de uitspraak 'Vragen staat vrij' en dat is helemaal waar en het is aan mij of ik die vraag met een ja of nee wil beantwoorden en daar zit dan weer de dualiteit in vanuit mijn pleasegedrag. Wie ga ik pleasen, mezelf of de gast en waar ligt mijn grens? 

 

Uiteindelijk please ik mezelf en niet alles is zo zwart/wit als dat het soms voor mij lijkt. Je kan binnen je grenzen heel klantvriendelijk zijn en uiteindelijk kan je niet iedereen tevreden houden. Een mooie oefening voor mezelf. Binnen het runnen van de B&B mijn authentieke zelf blijven. 


Leven

Laatst werd mij de vraag gesteld 'Waarom gaan we niet gewoon leven?'. We houden vast aan zoveel belemmerende overtuigingen, angsten en herinneringen dat we vergeten te leven. 

 

Ja, dacht ik. Waarom ga ik niet gewoon leven? Waarom wil ik vast blijven houden aan dat wat vertrouwd is, ook al is dat vertrouwde pijnlijk en weet ik dat het mij nu niet meer dient. Gehecht aan deze pijn, wie zou ik zijn zonder die pijn? Wie zou ik zijn zonder die overtuigingen, angsten en herinneringen waar ik zo aan blijf hangen?  Dan heb ik geen excuus meer om niet te leven, om er alles uit te halen en dingen te doen waar ik blij van word. Hoef ik niet meer te bedenken wat anderen wel niet van mij kunnen denken als ik dat doe. 

 

Wat als ik nou niet zo goed weet hoe ik moet leven, hoe ik wil leven? Angstvallig de controle willen bewaren, zekerheid creëren en vasthouden aan alles wat ik heb, ook al ben ik er helemaal niet blij meer mee. De angst om afgewezen te worden op welk vlak dan ook.  

 

Waarom niet vol overgave het leven leven, met de stroom mee gaan in plaats van er tegen in te zwemmen en naar MIJN HART te wandelen, elke dag opnieuw. Elke dag in bewustzijn, elke dag weten dat ik een keuze heb om me over te geven aan het leven. De angst achter me te laten en de energie van vertrouwen door elke cel in mijn lijf laten resoneren.

 

En daar komt dan het EGO om de hoek kijken, die wil graag dat alles bij hetzelfde blijft. Dat is namelijk zo fijn en vertrouwd. Dat is veilig. Ik heb me voorgenomen het EGO te laten voor wat het is. Ik hoor haar, zie haar en besluit niet naar haar te luisteren. IK WIL LEVEN VANUIT VERTROUWEN EN OVERGAVE. Dit gaat mijn zoveel makkelijker, fijner en vrijer maken. Het is een oefening en ik blijf elke dag oefenen. 

 


Jezelf leren kennen

Jezelf leren kennen in zachtheid en mildheid is niet altijd even makkelijk. Er zit vaak zoveel oordeel in naar jezelf, vaak zijn we zo hard voor ons zelf. En daarmee maken het voor ons zelf zo moeilijk. Ik ben zelf al een tijdje bezig met het ontdekken van mezelf en dit weekend heb ik ook weer een stukje van mezelf mogen ontmoeten. 

 

Ik had me vol enthousiasme opgegeven voor een workshop 'willow weaving' en in die workshop zou ik leren hoe ik een mand kon maken van wilgentenen. Geweldig, ik vind het leuk om te werken met mijn handen en te freubelen, maar dit was wel even iets heel anders. Hier werd ik in eerste instantie niet rustig van, heel ongeduldig en mezelf dan ook meerdere malen afgevraagd of ik niet beter weg zou kunnen gaan. Dit was absoluut niet zen. Hoe had ik me zo kunnen vergissen, ik dacht echt oprecht dat ik dit zo leuk zou vinden. Ik had al helemaal bedacht dat ik zelf dan thuis allemaal dingen zou kunnen maken en deze dan weer verkopen. Viel dat even tegen, na een halve dag had ik toch wel bedacht dat dit niet mijn cup of tea was. En toen kwam het dilemma. Ik heb mezelf beloofd dat ik geen dingen zou doen die ik niet leuk vond, maar ik wilde toch ook wel graag een soort van eindresultaat hebben. Na een eerste vermoeiende dag toch besloten de workshop af te maken en daar heb ik geen spijt van gehad. Ik heb een mooie mand, zelf gemaakt en ik heb geleerd dat willow weaving niet mijn manier van ontspanning is. In zachtheid en mildheid heb ik mijn ongeduld en mijn teleurstelling van een afstand bekeken en het gelaten voor wat het was. Ik hoef niet alles leuk te vinden en dat is is allemaal oké. 


De verwonderde kabouter

Het nieuwe seizoen voor de B&B gaat beginnen en mezelf voorgenomen om het runnen van een B&B, de mensen die te gast zijn en alles wat er op mijn pad komt te aanschouwen als de verwonderde kabouter. Niet gelijk het oordeel in schieten, maar me verwonderen over dat wat er gebeurd. Dat is misschien makkelijker gezegd dan gedaan. Ik schiet toch wel snel in het oordeel, omdat ik dan iets raar of dom kan vinden. Dat ik niet altijd even goed kan begrijpen dat mensen zich niet voorbereiden of verzuimen de tips & tricks te lezen over hun bestemming en dan vervolgens zelf de verbaasde kabouter zijn en dit afreageren op de gastvrouw of gastheer. Een heel bijzonder fenomeen. Is oordeel of ben ik nu aan het verwonderen? Een stukje van beiden. 

 

Ik ga in ieder geval heel erg mijn best doen om mij meer en meer te gaan verwonderen, het te laten zijn en verder te gaan met wat ik aan het doen ben zonder die negativiteit in te gaan van dat er wat er speelt en het met me mee te nemen. Het haalt mij uit essentie, het zorgt ervoor dat ik niet lekker slaap en dat ik minder geniet van de geweldige omgeving waar ik woon en waar ik oprecht elke dag weer heel erg blij van kan worden. 

 

Blijven lachen en al deze ervaringen gebruiken om te groeien, sommige zaken te laten voor wat het is en beseffen dat ik alleen voor mezelf kan denken en vanuit hier mijn eigen pad volg. 


Een jaar geleden ...

Bijna een jaar geleden vertrok ik samen met Edwin naar Schotland voor een nieuwe avontuur. 

 

Nu zit ik hier een bijna een jaar later en wat voelt het anders dan vorig jaar en nu besef ik pas hoeveel werk wij verleden jaar hebben verzet in zo een korte tijd. Nu zijn we ook bezig met het upgraden van de B&B, maar op een ander tempo. Gisteren is de aannemer begonnen met het verbouwen van de badkamers in kamer 2 en 3. Op dit moment lijken het geen badkamers meer, het zijn lege kamers geworden. Ik ben gestart met het gezelliger maken van onze eigen woonkamer, ook wel de snug genoemd. Een ander kleurtje op de muur, er komt fotobehang op een muur met een herfstbos, leuke kastjes en plankjes aan de muur. Het gaat nu in de vertraging, we nemen onze tijd en zoveel dingen zijn al gewoon goed zoals ze zijn. Ik kan me ook niet voorstellen dat het me vorig jaar allemaal gelukt is wat we hebben gedaan. 

 

Het was gewoon te veel en dan uitgeput aan een seizoen beginnen waarin alles nieuw is, dat is niet verstandig. We hebben het overleefd en we staan nu aan de start van een tweede seizoen met een hele andere energie dan vorig jaar. 

 

Vorig jaar in een tijdsbestek van twee maanden de lounge en de ontbijtruimte aangepakt, nieuwe meubels, nieuwe bedden, de keuken een andere look gegeven, betrouwbare leveranciers vinden, bedenken wat we bij het ontbijt zouden serveren, verven, 60 m2 laminaat leggen, nieuw beddengoed, overal nieuwe schilderijen, nieuw servies, nieuwe keukenapparatuur en nog zoveel meer kleine dingen. Elke dag stond de bezorgdienst wel met pakjes voor de deur, het overzicht totaal kwijt en elk pakje betekende werk aan de winkel. Contacten met bedrijven die ons konden helpen met het vervangen van de stoppenkast, het isoleren van het dak, nieuwe ramen en deuren. Een verhuiswagen die voor de deur stond met al onze spulletjes uit Nederland. Een nieuwe auto ophalen in Inverness. Talloze keren naar de vuilstort met de aanhanger om alle oude en versleten spullen weg te brengen. 

 

Als ik het allemaal zo terughaal ben ik verbaasd over hoeveel energie je als mens in je kan hebben om toch door te blijven gaan. Overdag veel fysiek werk en dan 's avonds op het internet meubels, accessoires en alle andere benodigdheden bestellen. Zoveel beslissingen die genomen moesten worden. 

 

En nu zo dankbaar dat ik de rust vind om dingen te laten liggen, er even over na te denken. Er een goede basis is, ik een dag rust neem om even niet te verven en me te richten op wat ik nodig heb. En natuurlijk nog zoveel te doen hier, maar het mag wachten, het kan wachten.


My house

Terug in mijn huis na drie maanden weg te zijn geweest. In Nederland verwend door centrale verwarming is het weer even wennen dat het hier wat minder warm is in huis. Dankbaar dat ik deze keer in een huis kwam waar mijn spulletjes stonden, waar ik al acht maanden had vertoefd en waar mijn energie al een plekje in had genomen. 

 

Vorig jaar totaal nieuw, onbekend met het huis en al aardig bekend met de plekken waar het af en toe lekt, wat de gevolgen zijn van een dakpan die niet op zijn plek ligt en dat het hier aardig kan spoken als er een storm is. Dankbaar dat er nu wel genoeg hout lag, dat we 2000 liter olie in de tank hadden om de stoken en dat we verleden jaar al wat dingen aan isolatie hebben gedaan waardoor de warmte die we opwekken niet gelijk via het dak en de ramen verdwijnt. 

 

Het huis stond er nog in zijn volle glorie, weliswaar wat koud en vochtig. De basis was er nog, een kleine lekkage in onze slaapkamer door een dakpan die naar beneden was gevallen en een natte plek waar we nog niet helemaal de oorzaak van hebben gevonden, maar het speelt al langer. Geen paniek, het is het deel van het huis waar eind maart een nieuw dak geplaatst gaat worden, gewoon omdat het echt nodig is.

 

Wat wel heel snel went is het feit dat hier echt stil is, op het geluid van de storm 'Eric' na. Het is donker, echt donker. Zittend in mijn eigen woonkamertje de oorverdovende stilte. Mijn eigen bedje, mijn schitterende tuin, het geweldige uitzicht, de wind die huilt, het zonnetje wat af en toe doorkomt. Langzaam weer opstarten voor een nieuw seizoen. Op mijn gemak, ik neem mijn tijd. Niets lekkerder dan nog even in bed blijven liggen met een goed boek en buiten de wind en de regen te horen. Heerlijk. 


???

De drie maanden in Nederland zijn voorbij gevlogen en ook weer niet. Ik wil heel graag weer naar Schotland en op sommige momenten toch ook weer niet. In essentie en er weer uit. Met een been in Nederland en het andere been in Schotland. In de flow en er weer uit.

Bijzonder om dit allemaal te ervaren, het brengt wat onrust met zich mee en mijn ego geniet volop. Na een rustige overtocht vanuit Rotterdam naar Hull, een ontspannen autorit naar ons overnachtingsadres ervaar ik wat ontspanning. Op de boot merkte ik al dat er iets gebeurde. Wat weet ik niet, maar er ontstond een piepklein stukje rust, een stukje stilte in mijn zijn. Ik heb hardop uitgesproken dat ik mezelf tijd geef te wennen, dat ik ga voor een leven in Schotland en dat dit niet allemaal uitgewerkt en duidelijk hoeft te zijn en dat dit alles in mij mag zijn. Ik geef me over aan dat wat er op mijn pad komt en ik heb het vertrouwen dat alles daar op het juiste moment zal zijn. 

Voor nu eigenlijk wel heel blij dat ik hier weer in het mooie Schotland ben, morgen nog een uurtje of vier en dan ben ik thuis en van daaruit zie ik verder. Dag voor dag, in het hier en nu. Het voelt best goed.


Bioscoop

Ik kan zo blij worden van een bezoekje aan de bioscoop in mijn eentje, bij voorkeur op een wat incourante tijd op een doordeweekse dag zodat er zo weinig mogelijk mensen zijn. Ik kan echt genieten van een bijna lege bioscoopzaal. 

 

De kerstvakantie voorbij en ik op maandag rond het middaguur naar de film Mary Poppins. Het was nog best druk voor een maandagochtend. Er waren denk ik meer mensen die dachten, schoolvakanties voorbij en dan is het weer rustiger in de bioscoop.  

 

De voorste vier rijen waren nog helemaal leeg. Ik probeer altijd een lege rij tussen de plek waar ik zit en de mensen achter me te houden en ik ga ook altijd een beetje aan de zijkant zitten. Deze keer zat ik ook aan de zijkant, drie stoelen van het gangpad en op de stoel naast me lag mijn jas. Ik was bezig met het geluid uitzetten van mijn telefoon en toen ging er iemand naast me zitten, althans op de stoel naast de stoel waar mijn jas lag. Dat vind ik niet prettig. Zit ik bijna helemaal aan de zijkant en komt er iemand naast me zitten. 

Wat te doen, misschien had hij speciaal voor deze stoel gekozen en was dit zijn rechtmatige plek. Ik vond het niet prettig, maar de lieve Irma in mij vond het eigenlijk niet netjes om weg te lopen en op een andere plek te gaan zitten. Maar aan de andere kant voelde het voor mij helemaal niet fijn, nog 3 rijen helemaal leeg en nog veel meer lege plekken verderop in de zaal en dan zo dicht bij mij komen zitten. Heel onprettig. In gesprek met mezelf tot de conclusie komen dat ik daar voor mezelf zat en niet voor de ander en ook niet om lief gevonden te worden. Dat het mijn bioscoopkaartje was, mijn vrije tijd en daar alles uit mag halen wat goed voelt voor mij. Mijn jas gepakt, opgestaan en vertrokken naar een andere rij aan de andere kant van de zaal en heerlijk ontspannen naar Mary Poppins gekeken.


Te veel 'gezelligheid' in de sauna

Ik had een saunabon cadeau gekregen voor een bezoek aan één van de grotere saunacomplexen in Nederland. Ik had gekozen voor het Elysium in Bleiswijk. Op zich een mooie sauna met een grote diversiteit aan sauna's en ontspanningsbaden. Het ligt ook lekker rustig en heeft een mooie tuin.  

 

Het nadeel is dat er zoveel mensen worden toegelaten, de ontspanningsruimten bomvol, het personeel in het restaurant overziet het niet meer en overal wordt gepraat. In sommige sauna's lijkt het wel of je een kroeg binnen komt lopen. Heel groot staat er bij de ingang dat het een stiltesauna betreft, maar dat heeft niemand gelezen of ze hebben er gewoon schijt aan. Ze waren te druk met praten. Echt zo ontzettend vervelend. 

 

Er werden een paar leuke rituelen aangeboden en ik had bedacht dat ik er wel aan één wilde deelnemen. Ik had het Ceylon ritueel gekozen. Een ritueel met scrubzout, stoom, inspirerende muziek, wierook, een haarmasker en klankschalen. Die rituelen zijn niet zo duur als een massage, maar heel goedkoop zijn ze ook niet en je zou dan ook zeggen als je voor zo een ritueel kiest dat je daar ook echt van wil genieten. We waren met vijf personen en van de vijf waren er twee groepjes vriendinnen. Ik heb in 45 minuten van alles mogen horen over inrichtingen van huizen, osteopaten en nog veel meer zaken. Ze waren alleen stil als ze zelfs een massage ondergingen. Heel egoïstisch. Mijn ogen dicht, focus op de mooie  muziek met een heerlijke trillingsfrequentie die als je er goed naar luistert een heel fijn effect heeft op je lichaam. Ik heb mijn best gedaan, maar het viel niet mee met vier kakelende kippen om me heen in een kleine ruimte. Al met al een teleurstellend ritueel die ik niet ten volle heb kunnen ervaren. 

 

Ik heb besloten niet langer meer naar deze grote saunacomplexen te gaan, te veel herrie, stilte wordt niet gerespecteerd en ze laten veel te veel mensen toe waardoor het chaotisch en alles behalve ontspannend is.  


Serieus

Een eyeopener. Alle tijd hebben en beseffen dat ik mijn leven en alles wat ik doe en heb bereikt helemaal niet serieus neem. Zoveel dingen die ik doe vind ik maar normaal en dat moet ik toch maar gewoon kunnen. 

 

Zo handel en denk ik mijn hele leven al. Alles wat ik doe lijkt daardoor niet van toegevoegde waarde, want ik doe toch zomaar wat. 

 

Ik vond het wel een verdrietige conclusie en begrijp nu ook wel steeds meer waarom ik altijd het gevoel heb dat ik niet serieus genomen wordt, dat mijn mening, mijn bijdrage er niet toe doet. Als ik mezelf al niet serieus neem in wat ik doe, hoe kan ik dan verwachten dat een ander dat wel doet.

 

Ik vertel mezelf dat ik maar wat aan tijd opvulling doe, het leven uitzitten in plaats van leven. Ik heb nu een eigen bedrijf, een succesvol bedrijf en toch heb ik het gevoel dat ik maar wat aanrommel. Wat zend ik hiermee uit? Dit ik nooit ergens voor de volle 100% voor ga, een beetje blijf dobberen in de grote oneindige zee, alsof het een spelletje is wat ik speel. Maar het voelt als een gevecht. Durf niet te voelen wat mijn passie echt is, want als ik hem heb gevonden dan moet ik er ook echt voor gaan en hoe serieus neem ik dit dan? Begin ik vanuit enthousiasme weer ergens aan en als het dan echt wat kan worden, kan het zomaar zijn dat ik weer een stap terug doe. Dat voelt niet goed, dat voelt niet fijn.  

 

Vanuit dit gevoel heb ik altijd mezelf vergeleken met andere mensen en je raad het al, die mensen deden altijd alles beter. Die deden er echt toe, die leverden een bijdrage. Zoveel jaar als secretaresse gewerkt, zoveel goede beoordelingen en zoveel tevreden collega's die echt onder de indruk waren van mijn werk en ik dacht altijd dat is toch normaal dat ik dat kan, zo goed ben ik niet en die andere secretaresses zijn veel beter. Ik kon niet geloven dat ik echt een bijdrage leverden met dat wat ik deed, want ik deed toch maar wat. Een aangeleerd mechanisme om te overleven, het bracht en brengt mij een stukje veiligheid.

 

Met dit besef, met deze openbaring kan ik verder in ontwikkeling, is er een bewustzijn en weet ik dat ik mijn eigen bedrijf, mijn B&B serieus mag nemen. Stap voor stap, weer een stukje van de puzzel duidelijk, een stukje dichter bij mijn basis. Geen gevecht, maar een serieus spel met mijn capaciteiten en talenten die er in mij zitten. 

 

'Je kunt het leven ook met een vrolijk gezicht serieus nemen!'


Schelden doet geen pijn! Of toch wel?

Een paar dagen geleden hoorde ik de uitdrukking 'Schelden doet geen pijn'. Deze opmerking werd genoemd in een gesprek over pesten. Sowieso een gesprek wat mij raakte, want het deed me pijn om de pijn te zien van die persoon. Het bracht mij terug naar mijn schooltijd, mijn meest angstige, verdrietigste en wanhopigste periode in mijn leven. 

 

Vier jaar lang stelselmatig uitgescholden met af en toe wat fysiek geweld erbij, maar daar kon ik nog wel mee dealen. Het waren al die vervelende, nare opmerkingen elke dag maar weer die ervoor zorgde dat ik me elke dag een stukje kleiner ging voelen, dat ik ging geloven dat ik niets waard was, dat ik dom was, dat ik lelijk was, dat ik een enorme loser was. En tot op de dag van vandaag heeft het nog steeds invloed op de manier waarop ik in het leven sta en hoe ik over mezelf denk. 

 

Ondertussen een heel stuk ouder, wijzer en meer vertrouwen in mezelf, maar ik ben me ervan bewust dat wat een ander als grapje bedoeld (al is het elke dag iemand uitschelden absoluut geen grapje) voor de persoon die het betreft heel hard kan aan komen.

 

Vraag jezelf af waarom je de behoefte voelt om die ander uit te schelden, te kleineren. Kijk in alle oprechtheid naar jezelf in de spiegel en vraag je af wat je hiermee wilt bereiken. Wat is het in jou dat je die persoon wilt kwetsen? 

 

SCHELDEN DOET WEL DEGELIJK PIJN!

 


Boekbespreking 'Inleiding tot de Universele Religie'

Een boekbespreking uit het blad uit het Lekker Vega van de Vegetariërsbond. Ik ben daar al jaren lid van en in de loop der jaren veel kennis opgedaan via dit blad. 

 

In de laatste editie staat een boekbespreking van het boek 'Inleiding tot de Universele Religie' van de 84-jarige filosoof Nicolaas Hartman. Het sprak mij erg aan en wil dit graag met jullie delen. Een stukje bewustwording en op een andere manier naar bepaalde zaken kijken.  

 

"Een waarachtig leven wordt eerst mogelijk gemaakt door twee elkaar aanvullende principes: voeding en seksualiteit. In het boek Genesis vinden we het oudste voedingsadvies:  'Zie, ik geef u al het zaaddragende boomvrucht en het zaaddragende veldgewas. Het zij u tot spijze. Maar het dier met zijn bloed, dat is zijn ziel, zult ge niet eten.'

 

Levensvernieuwing begint met het herzien van onze voedingsgewoontes. Hartman ziet in vegetarische voeding een terugkeer naar onze primaire instinct, dat op vruchten en groenten is gebaseerd. Als vlees voor de mens is bestemd, moet hij bij het zien van een koe of varken beginnen te watertanden. Doet hij dat? Nee, dat doet niemand! Als vlees voor de mens is bestemd, dan moet hij graag in een slachthuis willen werken. Wil hij dat? Nee, er zijn maar heel weinig mensen die dit trieste beroep willen uitoefenen. Wanneer de mens verplicht zou worden de dieren die hij wilde eten zelf te slachten, zou een meerderheid zijn vleesconsumptie onmiddellijk staken!

 

De Universele Religie leest als een pleidooi voor terugkeer naar de menselijkheid bedenk, je kwam als mens op aarde, maar je ouders waren geëtiketteerd en plakten dat etiket ook op jou. Nu is je opdracht terug de mens te worden die je was toen je op aarde kwam Zonder etiket! Alleen mens!

Bron: Lekker Vega (Vegetariërsbond)
Boek: Inleiding tot de Universele Religie (Nicolaas Hartman)


Ik weet het even niet!

Ken je dat, het gewoon even niet weten? Een storm aan gedachten en emoties die mij totaal bij mezelf vandaan halen. Mijn ego viert feest, teruggeworpen op oude patronen en overtuigingen. 

 

Verleden jaar in november begon het hele circus. Huis verkocht, naar Schotland om een B&B uit te zoeken, het proces van de aankoop, website maken, reclame maken. Klussen, bepalen wat we bij het ontbijt zouden gaan serveren, een ritme vinden in de schoonmaak, leren omgaan met alle mensen die bij ons over de vloer kwamen, een ander land, andere mensen, familie en vrienden ver weg. En maar door, hard werken, veel twijfels, de B&B te koop gezet en weer uit de verkoop gehaald. 

 

Nu voor drie maanden in Nederland, ik had gehoopt een tijdelijk baantje te kunnen vinden. Een beetje bezig zijn en wat bijverdienen. Uitrusten, wennen aan het weer hier zijn, aan al het licht, de geluiden en alle prikkels. Nu heb ik niet veel te doen, heb ook niet echt veel zin om heel veel te doen. Ik voel me wat nutteloos en lusteloos. 

 

Vanuit mijn waarheid is niets doen nutteloos, ik weet dat dit niet waar is. Dat is mijn ego die me dit wil wijs maken. Ik ben nu juist alles een plek aan het geven en dat is best hard werken. Het kost mij veel energie, geen tijd gehad om echt te voelen en te beseffen wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar. Het was een beetje veel in een hele korte tijd. Ik vind het fijn om hier te zijn en tegelijkertijd wil ik ook graag weer naar mijn huis in Schotland, aan de slag gaan met de B&B te verbeteren, het ritme weer vinden. En voor nu zit ik in het proces van "Het niet weten". Ik ervaar een bepaalde vorm van vrijheid in het eigen baas zijn, maar weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Nooit deze vrijheid ervaren en die vrijheid is overweldigend en beklemmend tegelijk. Het verlamt me bij vlagen. Alsof ik mezelf opnieuw uit moet vinden en tegelijkertijd nog muurvast zit in mijn oude overtuigingen en patronen. Overtuigingen en patronen die hier in Nederland weer erg naar de oppervlakte komen drijven. 

 

Alles heeft een reden en dit ook. Het hier zijn in Nederland doet mij beseffen dat ik nog niet helemaal weet waar ik hoor. Met het ene been in Nederland en met het andere been in Schotland. Ik vertrouw erop dat ik uit "Het niet weten" kom en dat ik maar op één plek hoor en dat is bij mezelf, waar ik ook ben op deze aardbol.  


ACCEPTATIE

Wat blijf ik het lastig vinden om mezelf onvoorwaardelijk te accepteren met alles wat er bij mij hoort. Ik kan soms zo ontzettend onaardig voor mezelf zijn. 

In alle rust accepteren wat er is in het hier en nu, dat ik goed genoeg ben en zelfs meer dan dat. Dat ik hier gewoon mijn plek op aarde in mag nemen met alles wat er bij mij hoort. Het verleden en het heden in volledige acceptatie. De toekomst die komt vanzelf met alles wat er dan bij mij hoort. Het is allemaal oké, ik vertrouw op het hoe en wanneer van het universum.
 

De mooiste versie van mezelf op dit moment, dat is wat ik ben in het hier en nu. 


Vegetariër

In het jaar 1990, ik was vijftien en ik zat naar een programma te kijken van de dierenbescherming waarin de schandalige praktijken van het vervoer van dieren voor de slacht en hoe ze werden behandeld bij aankomst bij het slachthuis getoond werden. Huilend heb ik voor de tv gezeten en kon niet geloven dat er mensen waren die zo met dieren om gingen. Op dat moment koos ik ervoor geen vlees of vis meer te eten. Met deze beelden op mijn netvlies wist ik dat ik nooit meer zonder schuldgevoel zou kunnen genieten van een stuk vlees of vis. 

 

En oei, wat kwam daar een hoop weerstand op mijn pad. Het was onzin, het was ongezond voor me want ik had vlees nodig, ik zorgde voor extra werk, ik zou er wel van terug komen, moest mezelf continue verdedigen voor mijn keuze en werd belachelijk gemaakt en absoluut niet serieus genomen. Ik ben aan mijn beslissing blijven vasthouden, het werd een principekwestie voor mij en dat is het nog steeds. Wel heb ik toen geleerd low profile te blijven, ik had geen zin om me iedere keer te moeten verdedigen en het was makkelijker om op de achtergrond te blijven. Ik deed het tenslotte voor mezelf en voor de diertjes, maar er is altijd wel een stemmetje in mij geweest die een stukje bewustwording op gang wilde brengen. Het werd toen niet gewaardeerd en het werd altijd afgedaan als onzin en ik liet het erbij, maar dat stemmetje in mij is nooit helemaal verdwenen.

 

Nu ik eigen baas ben en ik een vegetarische B&B run voel ik meer en meer dat ik dat stukje bewustwording daar wil laten zijn. Niet meer willen aanpassen en mijn mening, mijn waarheid hierover onder stoelen of banken steken. Het heeft iets aangewakkerd in mij, een weten dat mijn mening er ook toe doet en dat die er mag zijn en dat ik op mag komen voor alle dieren die zo slecht behandeld worden.

 

Tot voor kort kocht ik nog af en toe vlees of vis (biologisch) als familie of vrienden kwamen eten. Het afgelopen jaar ben ik gaan beseffen dat dit helemaal niet bij me past en hoe hypocriet dit eigenlijk is. Ik had er ook nooit een goed gevoel bij als ik dat deed, ik voelde me altijd erg schuldig. Ik heb dan ook besloten dit niet meer te doen. Als mensen bij mij eten krijgen ze vegetarisch.

 

Ik ben vegetariër en dat is helemaal oké. Ik draag bij aan een stukje dierenwelzijn, ik draag bij aan een beter milieu en het is nog veel beter voor mijn lijf ook. Toen ik vegetariër werd was er nog niet zoveel bekend hierover of er werd gewoon niet zoveel over gedeeld. Toen waren er de groenteburger en de Javaanse burger. Tegenwoordig liggen de schappen vol met alternatieven en is er veel meer bekend over het schadelijke effect op het milieu gezien de hoeveelheid vlees die gegeten wordt door de mens. De veeteelt produceert de meeste CO2 uitstoot, verbruikt ontzettend veel water en zorgt voor het verdwijnen van bos omdat er soja verbouwd moet worden voor het voer van het vee. 

 

Vlees en andere dierlijke producten zijn niet zo goed voor je lijf als beweerd wordt door voedingsindustrie. In deze wereld draait het uiteindelijk ook alleen maar op geld en macht. Diverse onderzoeken hebben laten zien dat stoppen met het eten van vlees en andere dierlijke producten de kans op suikerziekte, beroertes, hartkwalen, overgewicht en kanker kan voorkomen. 

 

En dan hebben we het nog niets over het dierenleed gehad. Zo goedkoop mogelijk vlees produceren en naar het welzijn van het dier wordt niet gekeken. Een dier is ook een iemand met gevoel die recht heeft op een goed leven, een leven zonder stress, een leven waarin ze kunnen bewegen en recht op een waardig einde. Vanaf het moment dat dieren in de veeteelt industrie worden geboren, worden ze misbruikt, in kleine hokken gestopt, krijgen ze geen vrijheid van bewegen, worden in vrachtwagens gestopt om naar het slachthuis gereden te worden. Ze worden onderweg geschopt en geslagen en nog veel ergere dingen. Ik wil er niet eens aan denken wat deze dieren wordt aangedaan. Wat een stukje negatieve energie zit er uiteindelijk in het stukje vlees wat op je bord ligt, dat kan nooit goed voor je zijn.

 

Gelukkig is er steeds meer bewustwording en ontmoet ik steeds meer mensen die bezig zijn met een andere leefwijze en daar kan ik met mijn vegetarisch zijn en mijn vegetarische B&B een bijdrage aan leveren. 

 

Met enige regelmaat hoor ik de opmerking: 'Ik vind het wel heel zielig en ik weet wat er gebeurd en dat het slecht is voor het milieu, maar ja wat kan ik er in mijn eentje aan doen.' Verbetering begint bij jezelf en stop dus met vlees eten. Je redt er dieren mee, beter voor het milieu en beter voor jezelf. Je hebt altijd de keuze elke dag weer om deze stap te nemen.  


Alleen

Wat vind ik het heerlijk om af en toe gewoon helemaal lekker alleen te zijn. Alleen zijn heb ik nodig om optimaal te kunnen functioneren. Een paar dagen alleen doen wonderen voor mijn energie, voor mijn zijn. 

 

Even met niemand rekening houden, mijn tempo, mijn ritme en doen waar ik behoefte aan heb. Ik denk dat iedereen behoefte heeft aan af en toe alleen zijn en dan heb ik het niet over een uurtje en weer verder, maar gewoon een wat langere tijd even alleen met jezelf. De stilte te ervaren, even niet praten, niet overleggen. 

 

Ik mag straks 9 dagen alleen in mijn 'nieuwe' huis genieten van de stilte om me heen, de stilte in mij weer ervaren. De stilte die er altijd is, maar met de drukte van alledag naar de achtergrond verdwijnt. In die stilte, in het alleen zijn voer ik gesprekken met mezelf, is er ruimte voor mijn creativiteit. Slaap ik uit, sta ik vroeg op, ga ik verven of behangen, maak ik de kamers schoon en de B&B winterklaar, pak ik mijn spullen voor in Nederland, laad ik de auto in en rijd ik in mijn eentje via Pitlochry naar Newcastle. 's Avonds op de bank hangen en alle series kijken die ik wil kijken. Vroeg naar bed, laat op blijven. Uren alleen in de auto op weg naar Newcastle, muziek aan en zingen. 

 

Alleen zijn is niet eenzaam, alleen is nodig en fijn en ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik het over het algemeen redelijk goed met mezelf kan vinden. Alleen zijn voed mij en is verre van eenzaam. En ik ben zeer dankbaar dat ik in de positie verkeer dat ik deze ruimte durf te pakken en te nemen en een partner heb die mij met al zijn begrip deze ruimte geeft.


Najaarsschoonmaak

Wat is tijd? We zeggen wel de tijd vliegt voorbij, time flies. Het zijn nog steeds 24 uur in een dag, die echt niet sneller gaan. 

 

Dankbaar voor de energie die ik weer mag ervaren  en voelen. De tijd die ik heb om te rusten, alle gebeurtenissen laten bezinken, het vertrouwen en de twijfels te voelen. Vertrouwen en twijfels over een volgend seizoen. Gaat het lukken, ben ik net zo succesvol als dit jaar, wordt het meer of mindere hoe gaat het zich ontwikkelen met de vrije dagen die ik ingepland heb. Er is een ritme, een routine die het minder heftig maakt. Die voor de rust zorgt in de middag en zelf tijdens de avond. Er is een vorm van vertrouwen in mijn kunnen. 

 

Het is fijn om het huis nu voor mezelf te hebben. Het is fijn om te klussen en ik heb een fijn ritme gevonden als er gasten zijn. Ontbijt, kamers schoonmaken, gasten ontvangen. Fully booked en ik doe het goed. 

 

Nu is er tijd voor mijmeren en contempleren. Voor het eerst sinds verleden jaar oktober een moment waarin ruimte en plek is om me thuis te voelen in mijn geweldige B&B, in dit geweldige pand. Ik ben trots op mijn B&B. Elke dag is dit huis een beetje meer van mij op financieel en emotioneel vlak. Ik heb zoveel gedaan en beleefd in een jaar tijd. Verleden jaar was ik rond deze tijd druk bezig met inpakken, nam ik afscheid van mijn huis in Hoogvliet waar ik zoveel jaar heb gewoond. Eind oktober vertrek ik naar Nederland voor een tijdje en vorig jaar was ik net verhuisd naar mijn tijdelijke bungalow in Simonshaven, overdracht van het huis in Hoogvliet, al mijn spullen die met de verhuiswagen mee gingen, een paar dagen de tijd om te wennen in Simonshaven om vervolgens mijn spullen te pakken voor een treinreis van 10 uur naar Truro in Zuid-Engeland voor een geweldige interessante training 'Footsteps of the Soul', heel erg intensief en zoveel groei in mijn persoonlijke ontwikkeling.

 

Vanuit Zuid-Engeland via Londen naar Schotland om de volgende emotionele rollercoaster in te duiken. Op zoek naar de juiste B&B, het juiste pand op de juiste plek. Een drukke week, vele kilometers en ontzettend veel uren in de auto. Eenmaal thuis begon het bieden, alle papieren rompslomp, het wachten op de bank, het taxatierapport en de go. Reis regelen, afscheidsfeestjes van familie, vrienden en collega's. En dan op 1 maart aankomen in Schotland voor een heel ander leven. 

 

Een bijzonder jaar, een intensief jaar met ups en downs. Twijfels en vertrouwen. Succesvol, tranen en een lach. Ik heb geleerd dat slapen in de middag soms best heel erg fijn en noodzakelijk is, dat ik het schoonmaken van de kamers echt wel heel erg leuk vind. Ik weet hoe een pinapparaat werkt, de end-of-day banking, het ontbijt serveren. Heel veel geleerd over het wonen in een oud huis, lekkages, tegelen, welke verf te gebruiken voor de buitenmuren, dat niet elke vakantieganger in een positieve en gezellige stemming is en dat het leven hier binnen de gemeenschap langzamer gaat. Je gaat hier met de seizoenen mee, met de regen, met de zon en de wind. 

 

Moe en voldaan, met nog een restje ratrace energie vanuit een andere leven. Ik mag uitrusten en dat vind ik nog wel lastig. Ik geniet van de herfst, maar het brengt ook wat onrust. Ik wil alles op orde, de inventarisatie rond, schoon en opgeruimd, al het beddengoed gewassen. Ik ben geen type voor een voorjaarsschoonmaak, ik ga vol voor de najaarsschoonmaak en daarna neem ik afstand door hier even weg te gaan, tijd voor bezinning. Tijd voor een innerlijke najaarsschoonmaak, de focus naar binnen. 


Melancholie

De definitie van melancholie is zwaarmoedigheid, droefgeestig, neerslachtig. 

 

Ik ben wel bekend met melancholie. Met name in de ochtend als ik wakker word ervaar ik dit gevoel. Dan komen er gedachten naar boven die mij wat neerslachtig maken. Het gemis van alle lieve diertjes die ik tot nu toe heb mogen kennen, het gemis van mijn lieve oma, het gemis van mijn ome Wim. Maar ook grotere thema's komen aan bod. De opwarming van de aarde, alle dieren waar niet van gehouden wordt en als ze echt pech hebben zwaar mishandeld en vermoord worden. Regelmatig komt de vraag boven drijven 'Waar doe ik dit leven allemaal voor?, Wat is het nut van dit bestaan?, Wanneer is het goed genoeg?'.

 

Gelukkig weet ik ook wel dat dit gevoel van melancholie verdwijnt als ik op sta en verder ga met mijn dagelijkse leven. Soms zijn er van die dagen dat ik er in kan blijven hangen, dan komt er niets uit mijn handen en vind ik helemaal niets leuk. Dan lijkt het leven een zware bevalling en doet niets er toe. En ja, ook deze dagen gaan weer voorbij. Ik dompel me onder in de melancholie, ga Netflix kijken, hang op de bank, drink heel veel koppen thee en eet koekjes.

 

Vanuit mijn knowhow die ik opgebouwd heb weet ik dat deze melancholie een onderdeel van mij is, al vanaf dat ik een baby was. Ik ben gestopt er tegen te vechten want waar ik me op richt groeit. Ik kijk hier in mildheid naar mezelf, laat het zijn. De grootste angst zit erin dat het zich ontwikkeld tot een depressie en dat is wat er zou gebeuren als ik in de melancholie blijf hangen. Ik heb het vertrouwen in mezelf dat dit niet gebeurd Het komt en gaat en dat is oké. 

 


Van DOEN naar ZIJN

Maanden zijn voorbij gevlogen, opgeslokt door het leven van een totaal ander leven in Stoer. Alleen maar bezig met DOEN, kamer schoonmaken, beleid bepalen, klussen in de B&B, administratie. Het ZIJN is er bij ingeschoten. 

 

Het gewoon ZIJN, misschien sluit ik me wel af voor het ZIJN. Bang voor wat daar te vinden is. DOEN is veilig, lekker doorgaan en niet na hoeven denken over waar ik nu sta, wat ik wil en hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Wil ik echt wel weten hoe het met mij gaat? Bang voor wat ik daar ga tegen komen als ik tijd aan mezelf besteed en gewoon ga ZIJN. Ik ben, maar accepteer ik het wel zoals ik ben. Ben ik niet enorm tegen de stroom aan het in zwemmen en is het DOEN zoveel makkelijker. Niet nadenken, verstand op nul en maar doorgaan. Is mijn ZIJN wel genoeg? 

 

Geveld door een fikse verkoudheid word ik weer gewezen op het ZIJN. Gewoon ZIJN zonder alles te moeten en erop vertrouwen dat alles komt wanneer het er moet komen en dat uitrusten en herstellen helemaal oké is. Ik word er wat onrustig van, zoveel ideeën en zoveel dingen te doen. Uiteindelijk is het niets waar bloed uit vloeit en mag het gewoon lekker blijven liggen en mag ik mij richten op hier gewoon ZIJN. Ik BEN en geef me over, ik durf te vertrouwen. I AM ENOUGH. Ik ben in ontwikkeling elke dag. 


Even vergeten! Dankbaarheid

Was ik het toch weer even vergeten. Mijn leven vanuit de energiefrequentie 'Dankbaarheid'. Was het even kwijt, moe en een fikse verkoudheid. Het gevoel van dankbaarheid weer integreren. Elke avond voor het slapen gaan de dag doornemen en bedenken waar ik allemaal dankbaar voor ben en met het gevoel van dankbaarheid in slaap vallen.  Dat werkt door de volgende ochtend bij het wakker worden, het is zo een fijne energiefrequentie. 

 

Ik ben dankbaar ...

 

  • voor alle lieve musjes in mijn tuin
  • dat ik ondanks mijn verkoudheid elke nacht goed kan slapen
  • alle boekingen in onze B&B en dat het nu wat rustiger is
  • dat ik de tijd heb om te herstellen van mijn verkoudheid
  • dat ik zo een heerlijk bed heb
  • voor Netflix
  • voor mijn heerlijke verwarming in huis
  • dat ik nieuwe ramen met dubbelglas heb en het zoveel warmer is in de lounge en de ontbijtruimte
  • dat de kraan van kamer 2 aan het einde van het seizoen ging lekken en ik nu deze kamer dicht heb kunnen gooien in mijn boekingssysteem
  • dat ik geen zoplicon nodig heb om te slapen tijdens mijn verkoudheid
  • dat ik durf te vertrouwen op het herstellende vermogen van mijn lichaam
  • dat ik elke dag in ontwikkeling mag zijn
  • voor al het grind wat al boven in de tuin ligt
  • voor mijn kopje thee
  • voor de stilte 
  • voor de schapen die voor mijn huis rond wandelen
  • voor het feit dat ik kan zien en daardoor zoveel mooie en leuke boeken kan lezen
  • voor de goede zorg van mijn lieve mannetje
  • voor het heerlijke croissantje in de ochtend
  • voor het echt donker zijn hier waardoor ik de geweldige sterrenhemel echt kan zien
  • voor de herfst die zijn intrede doet
  • voor mijn strijkmachine 
  • voor het halen van mijn business plan
  • voor mijn bakje fruit wat ik elke avond eet
  • voor mijn mooie en warme sjaal waardoor mijn luchtwegen lekker warm blijven
  • dat ik hier op deze geweldige mooie plek mag wonen
  • voor alle goede reviews en tevreden gasten
  • dat ik nu gasten in huis heb die gezellig twee honden bij zich hebben
  • dat ik een pizza ga eten
  • dat ik me elke dag meer en meer bewust ben van mijn ego en beweeg naar mijn hart
  • dat ik vandaag net gehoord heb dat de Screen Machine in oktober weer naar Lochinver komt en ik nog een keer naar Mamma Mia! Here we go again ga kijken. 

En werken jullie hier in de buurt?

Een paar dagen geleden kwamen er een paar Nederlandse gasten bij ons logeren. Een van de eerste vragen was: 'En werken jullie hier in de buurt?'

 

Ja, het ontvangen van gasten in onze B&B is ons werk en we werken dus behoorlijk in de buurt. Geen reistijd voor ons. We are on the job. 

 

Running a B&B is a business, not a game. We doen het niet voor erbij. Enig idee hoeveel werk het is om vier gastenkamers, een lounge, een ontbijtruimte en alle andere ruimtes schoon te houden? Elke ochtend het ontbijt voorbereiden, serveren en daarna weer opruimen. De boodschappen te doen, je voorraad te beheren en je administratie bij te houden. Dat doe je er niet even bij naast een fulltime baan. Echt, sommige mensen hebben geen idee wat er allemaal bij komt kijken. 

 

Deze opmerking had ik nog niet eerder gehoord en even voelde het als een belediging,, maar een minuut later kon ik het loslaten en van binnen heel erg hard lachen. 


6 maanden

6 maanden die soms al jaren voelen. 6 maanden in het geweldig mooie en afgelegen Stoer.

 

Een welkom gevoel door de gemeenschap. Er is altijd wel iemand die wil helpen, als je maar vraagt.
 

Wat een rollercoaster aan emoties, emigreren is niet zomaar even iets. Een ander land, een ander huis, een andere baan. Ik vind het allemaal best heftig. Twijfels over deze droom, de B&B te koop gezet, twijfels over het te koop zetten. Wennen aan alle gasten die hier dagelijks over de vloer komen. Elke nacht met 8 vreemde mensen onder mijn dak slapen. Alle geluiden, alle vragen, de vele eisen van sommige gasten. 

 

Nu zit ik hier een half jaar later en ik voel me ondanks alles op mijn plek, mijn huis wordt elke dag meer mijn huis. Ik geniet van mijn geweldige mooie tuin met uitzicht over de Atlantische Oceaan. De aardige en leuke mensen hier waar ik me bij thuis voel. Het is hier bijzonder, er hangt een geweldige energie. De stilte, de ruimte, de single track wegen, de heuvels, de zonsondergangen en ja, ook de gasten waarvan er steeds meer komen die aansluiten op de visie/filosofie hoe ik mijn B&B run.

 

Het is wennen om gedurende het drukke seizoen 24 uur per dag met elkaar samen te zijn, zoekende naar af en toe een moment voor jezelf. Het vinden van een ritme in het ontvangen van de gasten, tijd nemen om uit te rusten en in mijn geval betekent dit dat ik soms

's middags even lekker op bed ga liggen, Netflix kijken en in slaap vallen. Niets voor mij, ik slaap in principe alleen maar overdag als ik ziek ben. En nu ben ik gewoon af en toe zo moe dat ik 's middags wat slaap nodig heb. 

 

Ik geniet van het fysieke werk met de afwisseling van achter de computer de administratie doen, ik ga de vrijheid voelen van het zelf beslissen, het zelf dingen kunnen veranderen en dat ook gelijk doorvoeren. Elke middag heb ik tijd voor mezelf, misschien minder dan ik had verwacht, maar ik kan mijn werk gedurende de dag verdelen.

 

Ik ben ondertussen een beetje gewend aan alle gasten in mijn huis, aan de reviews en het weten dat ik niet iedereen tevreden kan houden. Zoveel mensen zoveel wensen. Elke dag een stukje dichterbij mezelf, ik ga meer en meer vertrouwen op mijn filosofie en mijn bedrijfsvoering. Ik ben gewoon hartstikke goed bezig. 

 

De B&B staat niet langer te koop, het voelde niet goed om mijn huis, mijn plek te verkopen aan een ander. Het is mijn huis, mijn plek waar ik me prettig voel en voor nu heb ik dan ook het besluit genomen om al het geleerde van de afgelopen maanden verder uit te werken, mezelf in ieder geval nog een seizoen te geven om hier te zijn en mijn succesvolle B&B te runnen. Aan boekingen het afgelopen seizoen geen gebrek, het was echt overweldigend. 

 

Dankbaar voor dit geweldige proces, voor alles wat ik hier mag en kan leren, voor mijn ontwikkeling in dit proces van vallen en opstaan. 


Management

Gedurende mijn tijd op kantoor vele functienamen voorbij zien komen, de een klonk nog belangrijker dan de ander. 

 

Nu ik een eigen bedrijf heb en ik in de UK woon mag ik ook deze zeer belangrijke functienamen gaan gebruiken. Na een dagje melig zijn en het leven niet zo serieus nemen ben ik tot de conclusie gekomen dat als je een B&B runt je ontzettend veel functienamen hebt, wat ik doe namelijk alles zelf. Hieronder volgt een best indrukwekkende lijst aan functienamen die op mijn visitekaartje mogen staan. 

 

CEO = Chief Executive Officer
CFO = Chief Financial Officer/Chief Fireplace Officer

CMO = Chief Marketing Officer/Chief Maintenance Officer

CCO = Chief Cleaning Officer

CHO =Chief Hospitality Officer

CIO = Chief Ironing Officer

CGO = Chief Groceries Officer

CPO = Chief Painting Officer

CDIYO = Chief Do It Yourself Officer

CLO = Chief Laundry Officer/Chief Lawn Mower Officer

CRO = Chief Risk Officer

CBO = Chief Breakfast Officer

CPO = Chief Planning Officer

CDO = Chief Decorating Officer

 

En waar al deze ingewikkelde en belangrijke termen op neerkomen: ik ben eigenaar van een B&B, ik houd de inkomsten en uitgaven in de gaten, ik verzorg de marketing om meer boekingen te krijgen, ik maak kamers schoon, ontvang gasten,  ik was alle handdoeken en beddengoed, ik doe de boodschappen, ik strijk al het bedlinnen, ik verzorg het ontbijt,  ik maak de planning, ik verf muren, ik doe het onderhoud van het pand, ik maai het gras en ik klus en hou me bezig met de inrichting van de B&B. 


Hoe authentiek ben ik?

Hoe authentiek ben ik? Blijf ik bij mezelf of ga ik mee in wat andere mensen van mij verwachten? Bang voor afwijzing, bang om alleen te staan in mijn visie, in mijn zijn. 

 

Summerschool bij Leonie te Riet, je bent altijd in ontwikkeling en ook op het gebied van authenticiteit. Authentiek zijn op elk gebied in mijn leven, 100% mezelf zijn waar ik ook ben, wat ik ook doe. Dat is wel een dingetje. Ik heb altijd gedacht dat het een kracht was dat ik me in elke situatie kon aanpassen, maar eigenlijk was ik heel vaak gewoon bang er niet bij te horen, bang voor de afwijzing. Heel vaak niet durven zeggen wat ik nou van vond. Ik zat namelijk vaak in een omgeving waar mijn mening, waar mijn ideeën toch echt wel heel anders waren en ik durfde het niet te zeggen. Wat zouden ze wel niet van mij vinden. 

 

Ik ben gaan kijken op welke gebieden ik authentiek ben en op welke gebieden ik me toch nog te veel aanpas om niet buitengesloten te worden, om te pleasen. Hoeveel maskers zet ik op en wanneer ben ik echt mezelf?

 

Ooit tijdens een kennismakings 3-daagse van mijn oude werkgever zeiden de begeleiders aan het eind van deze dagen tegen mij 'Sterkte met je authenticiteit.'. Op dat moment begreep ik het niet helemaal. Wat ik wel wist dat ik daar totaal niet op mijn plek was, later begreep ik dat zij vonden dat ik dicht bij mezelf was gebleven met als gevolg dat ik totaal niet lekker in de groep lag. 

 

Ja, er zijn zeker gebieden waar ik een authenticiteit ervaar zoals mijn kleding. Ik hou me niet bezig met wat er in de mode is en wat wenselijk is. Ik draag kleding waar ik me lekker in voel, kleurrijk en comfortabel. Op het gebied van ouderschap ervaar ik al een hele lang tijd 100% authenticiteit. Vanaf mijn 15/16 jaar altijd gezegd dat ik niet aan kinderen zou beginnen. Ondanks alle vervelende opmerkingen en vragen ben ik altijd achter mijn besluit blijven staan.

 

In de contacten met mensen op werkgebied, binnen familie en vrienden vind ik het lastiger om authentiek te zijn. Altijd het gevoel dat ik tekortschiet, gevoelig voor het oordeel van een ander. Bang om er niet bij te horen, alleen achter te blijven. Ik heb in mijn leven vaak dingen gedaan die ik eigenlijk niet wilde doen. De druk van de groep en niet gewoon durven zeggen wat ik nu echt wilde in mijn leven. Nu in het heden vind ik dat nog steeds lastig, maar ik ben aan het leren. Ik leer nee te zeggen tegen gasten, ik ben mild naar mezelf in het uitvinden wat echt bij mijn past. Ik leef een leven op een plek waar ik dichter bij mezelf kan komen en al aan het komen ben. Daarnaast is daar ook het gevoel van eenzaamheid, het alleen zijn wat soms als een grote wolk binnen komt drijven en heel beangstigend is. 

 

Authenticiteit staat voor mij gelijk aan vrijheid. En ik ben in ontwikkeling, in bewustzijn dat dit mijn doel is. Authentiek zijn op elk vlak in mijn leven.  


Stroomstoring

Gisteravond zat ik tv te kijken en toen ineens viel de stroom uit. Gebeurd hier af en toe en meestal is het binnen een half uurtje opgelost. Stroomstoring betekent hier ook geen vaste telefoon en internet. Geen mobiel bereik en met vlagen wat 4G internet. Dus het is lastig om te ontdekken wat er aan de hand is en hoe lang het gaat duren. Even naar de buren om te checken of het ook bij hun is.

 

Een huis vol gasten die ervoor kozen om de lounge te gaan zitten bij het haardvuur, ik heb kaarsjes aangestoken en gelukkig hebben we ervoor gekozen om op gas te blijven koken. Dus water gekookt zodat de gasten een kopje thee, koffie of warme chocolademelk konden drinken. Meer kon ik niet doen. 

 

En met de stroomstoring ontstond er in mijn hoofd ook een stroomstoring in mijn zijn. Volop in mijn pleasegedrag, volop in mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Verantwoordelijk voor iets waar ik geen invloed op had. De stroomstoring duurde voort en de gasten gingen naar bed. Ik heb nog een tijdje buiten gezeten en langzaam kwamen alle gedachten en scenario's naar boven. Wat als het morgenochtend nog niet opgelost is? Worden de gasten dan boos op mij, zijn ze teleurgesteld? Ze kunnen dan niet douchen, ik kan geen goede koffie serveren, hoe moet het betalen, wat gebeurd er met al het eten in de koelkast en de vriezer. Het ging maar door. Ik ging naar bed, ben wat gaan lezen. Om twee uur sliep ik nog niet, ik kon het piekeren niet stop zetten. Het feit dat ik betalende gasten in mijn huis had en geen stroom kon leveren zorgde voor een heel onprettig gevoel.

 

Uiteindelijk ben ik mijn bed uit gegaan en toen ik wat water wilde opwarmen voor een kop thee werd de elektriciteit weer aangesloten. Al die doemscenario's, al die gedachten en stress voor niets. Een lange nacht met maar drie uurtjes slaap en weer wat wijzer. Dankbaar voor mijn bewustzijn in dit piekerproces en dat ik echt nog heel veel zaken los mag laten. 


Onveilig naar Veilig

Tijdens mijn training 'Hallo Unieke Blueprint' is het uitwerken van het thema onveilig voelen een van mijn doelen gebleken. Als ik kijk naar mijn jongere jaren heb ik me altijd onveilig gevoeld, kan niet echt benoemen waar het hem altijd in zat. Ik had gewoon het gevoel van onveiligheid in mij. Ik heb maar op weinig plekken veiligheid ervaren. 

 

Nu ik ouder ben ervaar ik nog heel vaak het gevoel van onveilig zijn en het besef dat onveilig voelen een thema voor mij is, is hier in de B&B echt aan de oppervlakte gekomen. Nu slaap ik elke nacht in een huis waar als we fully booked zijn nog acht andere mensen slapen die ik helemaal niet ken. Geen idee waar ze vandaan komen en wat hun achtergrond is. En dat geeft mij een heel onprettig gevoel. Allemaal vreemde mensen in mijn huis, onder hetzelfde dak waar ik slaap. 

 

Het veilig voelen, het beschermd en geborgen voelen moet uit mezelf komen. Ik mag mezelf toestemming geven om me altijd veilig te voelen, dat dit gevoel diep verankerd zit in mij. Uiteindelijk is er maar een persoon die dit kan bewerkstelligen en dat ben ik zelf. 

 

Voor nu heb ik te dealen met dat wat er nu op mijn pad komt en dat word nog eens extra duidelijk nadat ik twee nachtjes vrij ben geweest en er geen vreemde mensen in mijn huis waren. Dan voel ik een enorme rust over me heen komen. En daar ben ik voor nu heel erg dankbaar voor. Mijn doel in het hier en nu is duidelijk, omgaan met dat wat er nu is op het gebied van veilig voelen, leren dit in mezelf te vinden, daar waar dit gevoel altijd heeft gezeten en het stukje rust te vinden waar ik behoefte aan heb.


Mijn verwachtingen

Verwachtingen kunnen voor veel teleurstelling in je leven zorgen. Wat waren mijn verwachtingen toen ik naar Schotland kwam. Een verder herstel van mijn bijnieruitputting, genieten van de natuur en al deze mooie dingen hier zien. Ontspannen, tijd voor mezelf hebben en vol energie zijn. 

 

In de praktijk blijkt het iets anders te zijn. Voor zover ik nu kan bevoelen geen verder herstel van mijn bijnieruitputting, het is eerder dat er wat klachten terugkomen. Tijd voor mezelf blijkt lastig te zijn en als ik deze tijd heb ben ik fysiek en geestelijk te moe om echt wat te ondernemen en zie ik alleen die heerlijke stoel voor me waar ik dan een paar uur in mag hangen om een boek te lezen of om naar een film te kijken. Geniet ik echt van de natuur? Het is hier onwaarschijnlijk mooi, maar als je moe bent zie je niet meer zoveel van al dat mooie om je heen. 

 

Wat mijn  verwachting was voor mezelf, een energieke Irma die hier vrolijk en fris rondliep. Genietend van alles wat het leven mij hier te bieden heeft, vol enthousiasme mijn gasten verwelkomen en vrijheid. Elke minuut van mijn vrije tijd lekker buiten zijn om te wandelen en te fietsen. Flexibel en spontaan. De werkelijkheid is dat ik eigenlijk gewoon in mijn vrije tijd binnen blijf, in mijn 'snug' zit, voor de tv hang, een boek lees of wat schrijf gewoon omdat ik de energie niet meer heb om echt wat te ondernemen. Fysiek is het best zwaar werk en na een ochtend ontbijt serveren, vier kamers, een ontbijtruimte en lounge schoonmaken (en tussen de bedrijven door ook mijn eigen ruimte nog een beetje schoon houden), de was wegwerken en strijken, de administratie doen heb ik gewoon in die paar uurtjes vrije tijd gewoon geen puf meer om naar buiten te gaan en actief te zijn. 

 

Ik vind het lastig te accepteren dat het nu is zoals het is. Dat ik gewoonweg die energie niet heb, dat mijn lichaam en geest echt vragen om gewoon rustig aan te doen. Mijn verwachtingen komen niet uit en daar voel ik me dan weer schuldig over. Ik was hier toch naartoe gekomen om fit, energiek en gezond te zijn? Toch niet om uitgeblust op de bank te liggen om te herstellen en me klaar te maken voor weer een rondje gasten ontvangen, ontbijt verzorgen en kamers schoonmaken? Voor nu is dat dus wel zo en dat heb ik te accepteren. Luisteren naar mijn lijf en naar wat er nu is, niet naar de verwachtingen die ik had. Dus ik hoef niet van alles te ondernemen in mijn vrije tijd, ik hoef niet energiek en fit te zijn als ik dat niet zo ervaar en ik mag gewoon als het zonnetje schijnt binnen blijven en in mijn 'snug' zitten om op te laden.

 

Ik mag mijn eigen verwachtingen loslaten en ervoor kiezen dat op de spaarzame dagen dat ik vrij ben ik tijd neem om uit te rusten, te genieten van een nacht zonder gasten in mijn huis en alle geluiden die daarbij horen, dat ik dan mag uitslapen tot laat in de ochtend. Alleen dan ontstaat er weer groei naar een nieuwe creatie. 


Blueprint

Nu twee weken bezig met een training van Leonie te Riet, 'Hallo Unieke Blueprint'. Een training die gericht is op het vinden van mijn primaire doel hier op deze aardbol. Wat voor thema's heb ik uit te werken?  Nou heb ik al meerdere trainingen bij haar gedaan en ben dus wel gewend aan de manier van werken, maar deze pittig. Vraagt veel deep diven in mijn gevoel, in mijn ervaringen. Nu twee weken verder en op de helft van mijn training ben ik tot een mijn Blueprint gekomen. De thema's die ik al mijn hele leven in meer of mindere mate ervaar. 

 

En wat is nou het mooie hiervan, ik zit hier en ik mag al deze thema's hier bevoelen en ervaren. Het is niet zomaar dat deze training nu op mijn pad komt, het is niet zomaar dat ik nu hier in Schotland zit en een B&B run. Deze thema's ervaar ik nu elke dag. Pleasen, het niet accepteren van dat wat er is en met dat wie ik ben, me verantwoordelijk voelen dat gasten niet lezen waar ze naartoe gaan, schuldgevoel dat ze geïrriteerd zijn dat ze weer helemaal terug moeten naar Lochinver om te eten (ik heb ze echt op voorhand alle informatie gegeven), het niet veilig voelen met allemaal mensen in mijn huis. Wat een eyeopener. Ik ben hier om elke dag te leren, te voelen en te beseffen dat ik het schuldgevoel, het verantwoordelijkheidsgevoel, het pleasen mag loslaten. Dat ik goed genoeg ben en dat ik deze situatie mag accepteren. En dat de veiligheid in mij zit, al die tijd al. 

 

Dit doet me denken aan mijn PTSS en de behandeling die ik daarvoor kreeg. Imaginary Exposure, elke dag mijn eigen verhaal luisten en bevoelen wat het met mij deed, hoeveel angst, boosheid etc. er naar boven kwam en nu mag ik elke dag met de gasten die komen gaan bevoelen hoeveel schuldgevoel, verantwoordelijkheidsgevoel, pleasegedrag, angst en niet-acceptatie ik ervaar. En wetende dat dit elke dag met zoveel exposure zal gaan afnemen. Tot er een dag kom en ik dit allemaal niet meer ervaar. Dat ik kan denken, oh ja daar heb je weer een toerist die mijn informatie niet heeft gelezen of niet wilde geloven, die zich niet heeft verdiept in dit gebied. En weten dat ik me daar niet schuldig over voel of verantwoordelijk voor voel. Dat er grenzen zijn. En ik mijn blueprint kan en mag omflippen naar de antoniemen en synoniemen. 
 

Nu denk ik het vaak, zeg ik nee en hebben we duidelijke afspraken op papier in onze bevestiging naar gasten, maar voelt het niet zo. Dan voel ik diep van binnen toch die schuld, die verantwoordelijkheid knagen en wil ik iets goed maken. Zeggen is iets heel anders dan het ook daadwerkelijk zo voelen. 


Reviews

Ik zat me te bedenken waar je als B&B eigenaar invloed op hebt wat betreft reviews en dat de punten waar jezelf invloed hebt je die zo goed mogelijk zou moeten doen. Aangezien wij veel boekingen krijgen via booking.com pak ik hun systeem er even bij. 

 

 

Binnen booking.com heb je een aantal categorieën, te weten: 

  • Cleanliness
  • Location
  • Staff
  • Comfort
  • Facilities
  • Value for money

Op bepaalde zaken heb ik een grote invloed. Als ik mijn kamers schoon en fris oplever dan kan ik daar een 10 voor krijgen. En ja, natuurlijk heb je mensen die smetvrees hebben en daarvoor zal het nooit schoon genoeg zijn. Ze hebben het namelijk niet zelf schoongemaakt. 

 

De locatie, ik ben eerlijk over waar we zijn. Er staan geen foto's op de website die niet met de locatie kloppen. Er staat duidelijk beschreven dat we afgelegen liggen, middenin in de natuur, in een dorp waar niets is en dat de dichtstbijzijnde restaurants op 12 km zijn en dat we aan een single track weg liggen. Geen verrassingen. Dus als mensen de locatie een slecht cijfer geven, geven ze eigenlijk zichzelf een slecht cijfer. Hebben ze zich niet goed voorbereid en niet goed ingelezen. 

 

Het personeel, daar heb ik 50% invloed op. Ik kan mezelf zijn, eerlijk, oprecht, enthousiast. Dit is 50% van de interactie, de andere 50% komt van mijn gast. Je kan niet met iedereen vriendjes zijn. 

 

"You can't control how other people receive your energy. Anything you do or say gets filtered through the lens of whatever personal stuff they are going through at the moment. Which is not about you. Just keep doing your thing with as much integrity and love as possible."

 

Comfort, dat is voor iedereen verschillend en tegelijkertijd heeft het zijn charme dat je op vakantie niet alles heb zoals je het thuis hebt. Dus misschien niet een spiegel op de juiste plek, een ander soort bed, andere kleuren, een kleine televisie en minder snel internet. In mijn ogen bieden wij comfortabele kamers met goede bedden en staat er alles wat nodig is voor een fijn verblijf. Maar uiteindelijk kan het voor een gast heel anders zijn, want iedereen heeft een ander gevoel bij comfort. 

 

Faciliteiten, ook daar ben ik eerlijk in op mijn website. We zijn geen 5* hotel met sauna, whirlpool en alle andere zaken die erbij horen. Wij bieden nette kamers, wij bieden een lounge voor onze gasten, een heerlijke tuin, een goed vegetarisch ontbijtbuffet, een overweldigende natuur en een stukje stilte. Wat er niet is staat ook niet op de website. Wat mij betreft is dit dan ook iets waar gasten zich op voor kunnen bereiden en als zij dat niet doen geven ze wederom zichzelf een cijfer. Ze geven mij geen cijfer, ik ben eerlijk en oprecht geweest in mijn communicatie. 

 

Value for money, wat krijg je voor je geld en staat dat in verhouding. Het is hier niet de meest goedkope omgeving, het is een kwestie van vraag en aanbod. Hoe afgelegener hoe duurder het vaak is, alles kost gewoon meer geld hier. Boodschappen, reparaties aan het huis, olie, verzekeringen etc. Daarbij moeten eigenaren van een B&B in dit gebied hun inkomen binnen een half jaar verdienen, hier kan je niet het gehele jaar open zijn. Dus ja, ik kan me voorstellen dat mensen meer zouden kunnen verwachten voor deze prijzen, maar ze nemen hierin niet mee dat het hier wel heel afgelegen is en dat daar ook een prijskaartje tegenover staat. En hoe onbetaalbaar zijn de stilte en de natuur! 

 

Dus ja, op een aantal punten heb ik invloed en op een aantal punten totaal niet. En zonder dat de mens zich daar bewust van is geven ze zichzelf een cijfer. Een cijfer voor het niet goed lezen, niet goed voorbereiden waar de reis naartoe gaat en de keuzes die je maakt voor een B&B, hotel of guesthouse. 


De snelheid waarmee de natuur wordt genoten

De een na de andere gehaaste toerist komt hier logeren. Ik dacht dat vakantie was om te genieten van een stukje vrije tijd, genieten van de omgeving waar je, als het goed is, bewust voor heb gekozen. 

 

Het raast hier voorbij, uitgeput van alle indrukken en geïrriteerd dat ze niet lekker door kunnen rijden omdat ze iedere keer een passing place in moeten voor het tegemoetkomende verkeer, dat ze moeten stoppen voor overstekende schapen. Dat ze hier geen 100 km per uur kunnen rijden. Ze willen voorbij razen aan de heuvels, de meren, de Atlantische Oceaan, de leuke en kleine dorpjes, de lieve en gezellige schapen die de baas zijn en lopen waar zij willen lopen. 

 

Waarom? Is het gewoon het af kunnen strepen van de bucketlist, het kunnen zeggen ik heb de NC500 gedaan. Heb je dan echt beleefd, heb je echt gezien welke juweeltjes hier allemaal zijn, de mooie watervallen, het vogeleiland, de grotten, alle schitterende wandelingen. Nee, die hebben ze niet gezien, daar was namelijk geen tijd voor. We moeten door, we hebben haast en we hebben vandaag weer heel veel kilometers te rijden want ja, de NC500 is 500 mijl (ca. 800 km) en dat willen we dan in drie dagen doen. Ik vind het niet zo gek dat je dan gestrest binnen komt en vervolgens de volgende ochtend weer gestrest weg gaat omdat je weet dat je weer zoveel kilometers moet rijden die dag. 

 

En die mensen staan hier elke dag tegen mij te vertellen dat ze zo moe zijn, dat ze wegen zo eng vonden en dat ze eigenlijk wel langer hadden willen blijven, maar ja er is geen tijd. Vind ik dit leuk? Ik denk dat jullie het antwoord wel weten. 


Een troep mensen

De afgelopen dagen had ik vier gasten over de vloer. Wat oudere mensen die met zijn vieren vakantie aan het vieren waren. 

 

Binnen deze groep was er een persoon die wel goed de Engels taal beheerste en alles had geboekt. De regelaar van het gezelschap met een wat negatieve inslag en dat had effect op de rest van de groep. De andere mensen van dit gezelschap kregen weinig kans om zich te laten zien en bij elk gesprek was daar weer de regelaar, een tikkeltje gestrest van het geregel, wat hoge verwachtingen over deze omgeving, de B&B, de restaurants. De rest van het gezelschap volgden gewillig en leek weinig in te brengen te hebben. Er was weinig mogelijkheid voor een gesprek met deze mensen. De regelaar was er namelijk altijd en had nogal een zeer sterke mening over alles. 

 

Bij het uitchecken hadden we even tijd om met het andere stel te praten, de regelaar was even weg en betalen moesten ze zelf doen. Zo lief en vriendelijk, enthousiast en tevreden. Een handdruk, een foto voor het huis met ons erop en een grote glimlach. Ze waren van de een op de andere seconden getransformeerd tot hele andere mensen. 

 

Ik blijf het bijzonder vinden dat sommige mensen zoveel invloed kunnen hebben op een ander en vaak zijn het de wat meer negatieve mensen die zoveel invloed hebben. De positiviteit lijkt daar niet tegenop te kunnen. Ik ben benieuwd of mensen zich hiervan bewust zijn dat dit gebeurd als zij zelf  middenin die groep zitten. Als ik dat zo op een afstandje bekijk denk ik van niet. Het gebeurt gewoon en mensen laten het gebeuren. 

 

Ik hoop dat de positieve mensen die met een lach in het leven staan wat meer de overhand gaan krijgen en daar andere mensen in mee krijgen in plaats van andersom. 


Chagrijnige vrouwen

Nu ik hier een tijdje ben is het mij opgevallen dat er ontzettend veel chagrijnige vrouwelijke toeristen zijn. Ze zitten met een boos gezicht in de auto naast hun man. Er kan geen lach vanaf en genieten van de mooie natuur is er helemaal niet bij. De man zit met een grote glimlach in de auto en geniet. 

 

De mensen die bij ons zijn geweest daarvan is de man meestal de vrolijke, vriendelijke en goedlachse mens die helemaal blij is hier te zijn. De vrouw staat er naast, kijkt wat chagrijnig en vermoeid voor zich uit en er komt weinig uit. 

 

Gisteren was ik bij de kapper Jacqueline en zij had dezelfde ervaringen bij haar B&B en zij vertelde mij ook dat die mensen toch een stempel drukken op de atmosfeer en die vrouwen alleen maar klagen over de smalle wegen, het heel de dag in de auto zitten en dat het hier ook wel eens regent. 

 

Als je het nou niet leuk vindt om hier te zijn, zeg dan gewoon nee tegen je partner en dat je gewoon liever naar een zonnig eiland vertrekt om met een boek aan het zwembad te liggen. Ga apart op vakantie of verdiep je eerst in het gebied waar je naartoe gaat, zodat je kan bepalen of het wat voor je is. Ik begrijp het wel dat als de natuur je niet echt interesseert, je niet van een lekkere wandeling houdt en dus heel de dag in de auto zit op smalle wegen die soms best eng kunnen zijn je het niet echt naar je zin hebt. Blijf thuis of ga wat doen wat bij je past. Dat maakt het zoveel gezelliger voor de mensen die het hier wel heel erg naar hun zin hebben. 

 

Misschien moet ik een B&B gaan runnen waar alleen mannen en honden welkom zijn en dan zijn gezellig vrouwen natuurlijk ook welkom. 


Heimwee

En ineens is het daar, het moment dat je in een hoekje wil gaan zitten huilen en je ineens alles mist. Mijn familie en vrienden, mijn werk in het asiel en het contact met alle hondjes. Een goed gesprek met mijn beste vriendin. 

 

Hier heb ik nog niets. Natuurlijk ontmoet ik genoeg mensen, meer dan in Nederland. Het blijft bij een oppervlakkig gesprek en ik hou ook wel van een beetje diepgang. Ineens staat het huilen mij nader dan het lachen en twijfel ik aan mijn besluit. Heb ik hier echt wel goed aan gedaan? 

 

Na een intensieve periode van plannen maken, verbouwen en een ritme vinden is daar de tijd om tot rust te komen en dan komen alle gedachten en ja, ik weet ook wel dat ik niet mijn gedachten ben. Maar voor nu zijn ze er wel. Ik mis mijn heerlijke yogalessen bij NJO Yoga, ik mis het fietsen door de polder, ik mis mijn bungalow in Zuidland waar ik een paar heerlijke maanden heb gehad. Ik mis mijn muskuseenden Koos, Co en Felix en natuurlijk Boris het konijn. Ik mis een bezoekje aan de bioscoop, ik mis het binnenwandelen bij Rituals, het zomaar even langs kunnen gaan bij familie en vrienden. En nog zoveel meer kleine dingetjes waardoor ik me hier op dit moment erg alleen en niet helemaal prettig voel. Dat ik twijfel aan mijn stap, ik het liefst in een hoekje zou willen zitten en alleen maar huilen. Ik het gewoon even niet leuk vindt en twijfel aan mijn besluit. En voor nu is dat oké, accepteer ik wat er is en laat ik het even zijn. 

 

Ik vind mijn flow wel weer, ik ga weer voelen waar ik dit allemaal voor heb gedaan. Ik wilde ruimte, natuur, gezonde lucht en stilte en dit alles is hier.


Jezelf zijn!

Iemand stelde mij de vraag 'Waarom is het zo eng om mezelf te zijn?'. Een vraag die ik mezelf ook al heel vaak heb gesteld. Wat maakt het nou zo moeilijk om mezelf te zijn, waarom wil ik me altijd aanpassen aan andere mensen. Waar ben ik bang voor? Ben ik misschien wel bang voor wie ik echt ben. Misschien vind ik die persoon wel heel erg tegen vallen. Ben ik bang om afgewezen te worden als ik gewoon totaal mezelf ben? Wat als mensen mij niet aardig vinden? 

 

Als ik naar mezelf kijk heeft met het afwijzing en zelfwaardering te maken. Ik vond als kind al mezelf niet zoveel waard en daaruit heb ik een angst voor afwijzing ontwikkeld. Dat vond ik verschrikkelijk en voelde heel onveilig. Door wat ervaringen als kind en ook toen ik ouder werd is dat gevoel van afgewezen worden alleen maar gegroeid. Sommige ervaringen waren ook daadwerkelijk afwijzing en als kind ben ik heel erg mijn best gaan doen om nooit meer dat gevoel van afwijzing te ervaren. Dat is natuurlijk onmogelijk, je kan niet met heel de wereld vriendjes zijn. En wat ben ik gaan doen als overlevingsstrategie, iedereen tevreden proberen te houden. Dus mezelf altijd aanpassen, nooit nee durven zeggen en vooral niet mezelf zijn, want dat was dus niet goed genoeg. 

 

Het is dus best heel eng om jezelf te zijn, wat als je dat bent kan het zomaar zijn dat je van mensen afscheid gaat nemen omdat zij niet meer in jouw energie passen. Dat je uiteindelijk voor een hele andere werkkring gaat, omdat die baan helemaal niet bij je past.

 

Hoe vrij kan en zal het voelen als je totaal jezelf kan zijn, volledig kan vertrouwen op dat wat jij bent en je volledig veilig bent bij wie je bent? Dat is complete vrijheid, dat is hoe jouw  leven bedoeld is. En vanuit die vrijheid trek je de mensen, de baan, de omgeving aan die jou totaal nemen zoals je bent en waar je je helemaal thuis voelt.


Sterrensysteem

Zoals iedereen wel weet bestaat er voor het beoordelen van hotels, B&B's, Guesthouses etc. een sterrensysteem. In ieder land is er wel weer een ander organisatie aan gekoppeld en in ieder land is het ook wel weer anders. Hier in Schotland kennen we het sterrensysteem van Visit Scotland. De grootste toeristenorganisatie van Schotland. Zoals de VVV in Nederland. 

 

Wij zijn aangesloten bij Visit Scotland voor een stukje reclame en ook meer voor het idee dat we via hun boekingen binnen krijgen, maar tot op heden geen boekingen via Visit Scotland. Ze vragen best een behoorlijk bedrag per jaar voor het feit dat wij geregistreerd zijn. By the way, het is trouwens geen verplichting. 

 

Ik had totaal geen idee hoe dit allemaal werkt, ik weet wel dat er een 100 pagina's tellend document is met alle eisen en voorwaarden per ster. Ik had nog niet de moeite genomen om het helemaal te lezen. Afgelopen week hadden wij een gast waarbij ik een wat bijzondere energie oppikte. Ik voelde een bepaalde afstandelijkheid en had niet het gevoel dat ze echt op praatje zat te wachten. En weet je, dat is helemaal oké. Ik vertrouw op dit gevoel en ik wil iedereen in haar of zijn waarde laten. Ik wil dat iedereen zich hier thuis voelt op zijn of haar manier. 

 

Het wat onbestemde gevoel bleef, ik kan daar erg gevoelig voor zijn en in de loop van de avond had ik ook wat last van een druk op mijn borst. De volgende dag ging ik redelijk op tijd weg naar Inverness om te kijken voor nieuwe bedden en nog wat andere dingen te halen. Ik voelde me onderweg nog steeds een beetje raar. Toen ik die avond thuis kwam hoorde ik van Edwin dat hij twee uur met die dame heeft gepraat en ze bleek van Visit Scotland te zijn. Zij was dus hier om onze B&B te beoordelen. Onder de vorige eigenaren was het een 4* B&B. Ik had er eigenlijk niet zo over nagedacht wat ik hiermee wilde. In hoeverre vind ik sterren belangrijk en in hoeverre belemmerd of motiveert mij dat in het runnen van mijn B&B. 

 

De dame van Visit Scotland vond dat we mooie kamers hadden en dat alles er schoon uit zag. En dat het schoon is vind ik een hele belangrijke, want toen wij erin kwamen was het echt niet zo schoon. Ze was wat minder te spreken over ons ontbijt. Te weinig warme dingen (natuurlijk geen bacon, worstjes, witte bonen in tomatensaus, aardappeltjes, bloedworst etc.). Het was niet 4* waardig. Daarbij was ze ook niet helemaal tevreden over onze hospitality, we zouden meer aanwezig moeten zijn en gasten aanmoedigen om in onze lounge te gaan zitten door mij aankomst ze koffie/thee aan te bieden in de lounge. Wat mij betreft mag een ieder voor zichzelf bepalen of ze daar behoefte aan hebben of niet. En hebben wij ondertussen al gemerkt dat de meeste gasten die aankomen moe zijn en lekker naar hun kamer willen. Ik heb trouwens ook nog nooit eerder ervaren bij een B&B dat ik koffie & thee kreeg en dat is helemaal oké. Ik vertrouw op mijn gevoel hierin, de één wil wel een gesprek en de ander niet. 

 

Ik heb er wel een slapeloze nacht van gehad, het raakte mij enorm en ging ineens enorm twijfelen aan mijn visie, aan mezelf. Ben ik wel goed genoeg? Ben ik wel geschikt om een B&B eigenaar te zijn? De confrontatie met de autoriteit van zo een organisatie. Daar heb ik altijd wat moeite mee en voel me dan verplicht om aan al hun eisen te voldoen. Een paar vervelende dagen gehad, ineens genoot ik niet meer van deze geweldige plek waar ik mag wonen en mijn gasten kan laten genieten van de rust, natuur en schone lucht. Dit was ineens allemaal weg, door één persoon. Boos op mezelf dat ik dit liet gebeuren, maar waar je je aandacht op richt wordt groter. Mijn hulplijnen ingeroepen, tips en tricks gekregen en dit proces om kunnen buigen. Gekeken naar de opmerkingen, nagedacht over het dit sterrensysteem en bepaalde zaken toegepast waar ik absoluut het nut van inzag en andere zaken gelaten voor wat het was omdat het niet bij mijn visie pas en ik niet op zo een manier de B&B wil runnen. Wil ik voldoen aan deze sterren, loop ik daarmee niet van mijn plan en visie vandaan? Volg ik mijn ideaal of pas ik me aan? 

 

Voor mij uiteindelijk een makkelijke keuze. Ik heb me jarenlang aangepast aan verschillende systemen en deze stap heb ik niet gemaakt om me weer aan te passen aan een systeem. Ik ga geen rekening houden met sterren, ik ga rekening houden met mezelf, ik volg mijn gevoel en doe het op mijn manier. Daar kan ik achter staan en zo heb ik er ook plezier in. Een mooie les met weer veel inzichten die ik kan gebruiken in het leven. Ik had het even moeilijk, mijn ego draaide overuren en dreigde het bijltje erbij neer te gooien. Begin mijn flow weer te vinden, mijn vertrouwen. Een les wijzer. 

 

Zoals Prinses Beatrix tegen Koning Willem- Alexander zei: 'Blijf jezelf, houd je koers en probeer niet met alle winden mee te waaien'.  


Het leven op deze aardbol

Een schaduwzijde in mijn leven, ik voel me af en toe heel schuldig dat ik hier ben op deze aardbol. Dat ik ook een ecologische footprint achterlaat. De mens die de rijkdom van deze aardbol in sneltreinvaart tot zich neemt. Vaak vanuit het principe meer, meer, meer. Het denken in korte termijn. Macht en geld en we putten de aarde uit en ja, ik doe daar ook aan mee. Ik loop tenslotte ook rond op deze aardbol. Ik probeer een steentje bij te dragen, maar het voelt niet als genoeg.

 

Ik vraag me regelmatig af hoe lang we met zijn allen nog zo door kunnen blijven gaan. Hoe lang duurt het voordat echt alles op is, er geen bossen meer zijn, Groenland en Antartica volledig verdwenen zijn, er geen Big Five meer over is omdat ze allemaal zijn afgeschoten omdat mensen niet weten wat ze met hun geld moeten doen en voor hun plezier olifanten en leeuwen afschieten? De lucht zo vervuild is dat we met zijn allen niet meer goed kunnen ademhalen. 

 

Af en toe overvalt mij dit schuldgevoel, ik weet ook wel dat ik het niet in mijn eentje op kan lossen. Daarvoor spelen er te veel belangen van bedrijven en op macht beluste mensen. Ik laat het er af en toe even zijn, het is een onderdeel van mij wat ik als klein kind al had. Ik  herpak mezelf weer en doe mijn best om wel mijn kleine steentje bij te dragen aan een betere en gezonde wereld waarin de aarde en alle levende wezens  gerespecteerd wordt voor alles wat zij te bieden hebben.


Schuldgevoel ... niet of toch wel?

Een weekje geleden hadden Edwin en ik onze wekelijkse evaluatie. Even bij elkaar checken of het nog allemaal oké is. Zitten we nog op het juiste spoor? Zijn we nog happy hier? Moeten we wat veranderen aan onze manier van werken of aan de communicatie met elkaar of onze gasten? 

 

Edwin vroeg mij of ik al een soort van heimwee of schuldgevoel had voor het achterlaten van ons leven in Nederland. Ik had het nog niet zo gevoeld, ik had er ook nog niet echt over nagedacht. Misschien wilde ik er ook nog niet over nadenken of had ik het gewoon veel te druk om daarover na te denken. 

 

In de dagen daarna ben ik bij mezelf gaan bevoelen wat mijn vertrek uit Nederland tot nu toe met me had gedaan. En ik kwam tot de conclusie dat ik tot nu toe geen heimwee heb, geen schuldgevoel over het achterlaten van Nederland. Ik ben mijn eigen gevoel gaan volgen en dat werkt voor mij heel erg bevrijdend. Voor nu voelt het heel goed, ik ben hier op mijn plek en het voelt als nemen van de juiste stap in mijn leven op dit moment. 

 

Ik had wel een schuldgevoel toen ik nog Nederland was en ik bedacht dat ik mijn familie en vrienden achter zou laten en in een ander deel van de wereld zou gaan wonen. Daar heb ik toen wel ontzettend veel last van gehad, maar sinds ik op de boot ben gestapt naar Schotland heb ik dat los kunnen laten. Door al deze gedachten ging ik me bijna een schuldgevoel aanpraten omdat ik me niet schuldig voelde. Een gevoel creëren dat er niet is, wat zit een mens toch af en toe ingewikkeld in elkaar. 


Vertrouwen, keuzes en rijkdom

Eergisteren twee keer mensen 'nee' verkocht. Potentiële klanten die geld in het laatje zouden brengen. Een stel met jonge kinderen die belden voor het reserveren van twee kamers. Nee, sorry 'we do not accommodate children'. Een klein uurtje later drie mensen klopte aan en vroegen of er nog een kamer vrij was. Ze vonden twee kamers te duur en vroegen of we een 3-persoonskamer hadden. Nee, sorry die hebben we niet. Kon ik niet toch een bed erbij zetten op één van de kamers. Nu is dit ook echt niet mogelijk, maar ik wil het ook niet. Mezelf afgevraagd zou ik dit willen, is dit wat ik met mijn business voor ogen had? Het is natuurlijk wel geld, maar verloochen ik mezelf dan niet om alleen voor het geld te gaan, waar is dan die vrijheid die ik voor ogen had om te doen wat ik wil doen en waar ik achter sta? Die zou dan niets te betekenen hebben. 

 

Wat een goed en rijk gevoel gaf dit. Ik had een keuze en ik bepaalde. Dat is rijkdom en overvloed. Vertrouwen hebben op wat er nu is en dat er altijd genoeg voor mij is, niet denken in tekort, maar denken in wat goed voor mij is en bij mijn visie blijf. 


Dankbaarheid, niet vergeten!

Dankbaarheid, soms ga ik er door alle hectiek even aan voorbij. Nu twee maanden hier, het voelt als veel langer en er gebeurt zoveel dat ik vaak niet de tijd neem om stil te staan bij dit alles wat ik mee maak, wat ik doe en wat ik al heb gedaan. Nog zoveel ideeën en plannen, te veel vooruit kijken en niet even kijken daar wat ik nu al heb bereikt hier. Dus bij deze een lijstje met dingen waar ik dankbaar voor ben. 

 

Ik ben dankbaar voor: 

  • mijn lef
  • mijn heerlijke nieuwe douche
  • het uitzicht over de Atlantische Oceaan
  • dat mijn fietsen zijn gearriveerd
  • dat mijn lieve broertje langs is geweest
  • dat mijn NL auto weer in Nederland is en verkocht gaat worden
  • het mooie nieuwe zeil voor in mijn badkamer
  • dat er een goedwerkende toilet onderweg is
  • de gasten die zijn geweest
  • alle boekingen die we al hebben uitstaan
  • mijn financiële overzicht
  • het mooie laminaat wat ik samen met Edwin heb gelegd
  • het vinden van een goede masseur
  • het serveren van een vegetarisch ontbijt
  • mijn mooie foto's waar ik supertrots op ben en die in de lounge en ontbijtzaal hangen
  • mijn creativiteit
  • het bepalen welk thema bij welke kamer hoort
  • al het nieuwe beddengoed en handdoeken
  • mijn gezellige lounge
  • alle projecten die we in gang hebben gezet en die ervoor gaan zorgen dat wij voor de winter in een warmer huis wonen
  • de moestuin die ik heb ingezaaid en waar nu de zaadjes aan het groeien zijn
  • alle vogels in de tuin die mij 's ochtends wakker maken met hun gekwetter
  • de wedstrijdduif die deze tuin heeft uitgezocht om uit te rusten en er nog steeds is na een paar dagen
  • de mooie nieuwe lampen die op de overloop en in de gang hangen
  • mijn elektrische kachels
  • de kaas uit Nederland
  • de earl grey groene thee uit Nederland

Een gevalletje van blijven ademen en loslaten

Dit is er één van de lange adem. Rustig blijven en er niet al te veel energie in gaan steken. 12 maart een cooker besteld. Zo een grote cooker met 7 pitten, 3 ovens en heel stoer in het zwart. Zo eentje waarvan ik denk die staat geweldig in mijn grote keuken. 

 

Degene die er nu staat is oud, vies en behoeft vervanging. Dus toen ik hier net arriveerde gelijk gaan zoeken naar een nieuwe. Bij voorkeur een dual fuel met gas en elektriciteit en ik had er een gevonden. Echt heel mooi, in heel donker grijs, ook wel charcoal genoemd. Besteld via Argos, een soort van bol.com. Dus ze werken met vele verschillende leveranciers. 

 

De cooker is van het merk NewWorld. Na het bestellen begon het al met vele telefoontjes over de plek waar hij zou komen te staan, afstand van het keukenkastje naar het gasfornuis, waar er een stopcontact was, hoe de muur eruit zag (tegels of verf) en nog vele andere vragen. Dit was allemaal nodig voor de installatie van het apparaat. Ze wilden weten hoeveel trappen ze op moesten en wat de bereikbaarheid was. Eind maart zou de cooker geleverd worden. Bericht van NewWorld dat er een defect aan het apparaat was en dat er een nieuwe besteld zou worden. Nieuwe leverdatum 10 april, zelfs een brief gehad met de bevestiging. Nog even gebeld omdat de vorige keer de levering via een andere vervoerder zou gaan en dat het dan langer duurt. Nee, 10 april zou hij geleverd worden bij The Green Cruachan. 

 

Een e-mail van het bedrijf dat de cooker zou installeren, ze kunnen dat niet doen omdat ik woon in een commercial property en ze doen alleen domestic properties. Geen probleem, dan doen we het zelf. Zo moeilijk is het niet. Wel voor de installatie betaald, dus geld terug vragen bij Argos. Dat stond binnen een paar dagen weer op onze rekening. 

 

10 april, het was zover. De cooker zou geleverd worden, die ochtend nog gebeld door NewWorld met de bevestiging dat de cooker deze dag geleverd zou worden en dat er de dag daarna technicians zouden komen voor de installatie. Huh, we hadden toch vernomen dat installatie niet mogelijk was? Nee, ze zouden komen. Die dag is er niemand geweest. Edwin bellen met de vervoerder en die vervoerder zei dat de cooker weer door een andere vervoerder zou worden geleverd. Van het kastje naar de muur en weer terug. Natuurlijk kwamen er de volgende dag geen technicians, die zouden ook nooit gekomen zijn.

 

Edwin wilde weer gaan bellen en ik zei laat het even rusten, dit kost iedere zoveel energie. En wat gebeurde er gisteren, we waren in de tuin aan het werk en er kwam een grote vrachtwagen aanrijden van M&H Carriers. De vervoerder die onze koelkast heeft gebracht. En ja hoor, hij stopte bij ons. Het zou toch niet de cooker zijn? Ja, het bleek de cooker te zijn. GBT, de vervoerder ingeschakeld door NewWorld wilde niet naar Stoer rijden om de cooker te bezorgen en ze hadden M&H Carriers ingeschakeld en betaald levering door één persoon. Dat kan natuurlijk niet met een cooker die 90 kilo weegt. Edwin heeft samen met de vervoerder de cooker naar binnen gebracht. 

 

En wat blijkt nu, één van de ovens en de klok doet het niet. Chatten met Argos en er gaat een nieuwe aangevraagd worden en er is gezegd dat we daar deze week over gebeld worden. Mocht dit allemaal niet gaan werken, kunnen we altijd het geld terug krijgen via Argos en dan is het aan NewWorld om de cooker hier weer weg te krijgen. 

 

Is dit even frustrerend. Af en toe een beetje boos en soms gewoon maar keihard lachen. Het loslaten en bedenken dat het niet het ergste is van de wereld. We hebben nog een cooker, dus we kunnen koken. Het is niet het einde van de wereld. 


Goed is goed genoeg!

Het begint langzaam tot me door te dringen. Met elke dag dat ik hier ben merk ik dat er een shift gaande is. Goed is goed genoeg. 

 

De prikkels van de drukte en de vele geluiden die ik altijd heb ervaren in Hoogvliet verdwijnen. Het is hier stil, het is hier rustig en alles gaat hier een tandje lager. De ratrace is aan het verdwijnen, betekent het dan dat het hier in het hoogseizoen niet druk is. Het is hier zeker druk, maar op een andere manier. Je deur uitstappen en middenin de natuur staan, vanuit je slaapkamerraam de Atlantische Oceaan zien, de stilte die hier is. De soms oorverdovende stilte die ervoor zorgt dat ik elke dag wat los kan laten. 

 

Dat ik niet meer als een idioot heel de dag achter het internet zit omdat ik wil dat hier alles in de B&B perfect is en dat ik van alles moet bestellen, dat alles hier wat meer tijd kost en dat het komt wanneer de tijd daar is. Dat ik hier mag genieten, dat ik op mijn bankje voor het huis mag zitten in het zonnetje en de Happinez mag lezen. Dat ik in een oud huis woon waar altijd wat te doen is en dat al deze zaken niet weg zullen lopen en zeker geen bloedspoed hebben. 

 

Ik ben aan het afkicken van de drukte, van het alles binnen één dag moeten regelen. Alles gaat hier op een langzamer tempo en dat is goed. Het begint langzaam (stapje voor stapje) tot me door te dringen: 

 

'Ik ben goed, ik ben goed genoeg


Teruggeworpen

Van de week was mijn lijf in paniek, ik was in paniek. Ik had zoveel pijn van al het klussen, van te veel gedaan in een te korte tijd zonder tijd te nemen om te herstellen dat ik even teruggeworpen werd in de tijd. In de tijd dat ik zoveel pijn in mijn lijf had dat ik praktisch niets meer kon. Ik elke dag met angst en beven wakker werd en niet wist hoe die dag zou gaan verlopen. Zou er nog meer uitvallen of zou ik op hetzelfde niveau blijven.

 

Ik had van de week zoveel pijn in mijn lijf dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen, dat ik weer terug bij af was. Te veel spierspanning. Mijn gedachten die met me aan de haal gingen en voor nog meer paniek zorgde. Pijn in mijn onderrug, een brandende pijn in mijn schouders en nek. Tintelingen in mijn armen, handen en vingers. De angst dat het niet weg zou gaan, terug bij af en niet naar mijn lichaam geluisterd. Boos op mezelf, teleurgesteld in mezelf. 

 

Nu we een paar dagen verder zijn kan ik het weer relativeren. Rustiger aan gedaan en niet met zware dingen lopen sjouwen, tijd nemen voor een wandeling en vertrouwen op wat er komt. De branderige pijn trok na een dag of twee weg en de tintelingen werden minder. Ben ik nu helemaal hersteld? Nee, dat niet. Mijn lichaam heeft wel iets meer nodig dan een paar dagen rustig aan. Gisteren wat keukenkastjes geverfd. Niet heel de dag, maar toch weer in rare houdingen zitten en 's avonds voelde ik toch weer de zwakke plekken. En wat gaan we vandaag doen? Geen geklus. Mijn lijf heeft nog wat meer rust nodig en dat gaan we ook doen.