Felix = Fiona

Afgelopen week zijn we erachter gekomen dat Felix eigenlijk Fiona is en dat we nu ook begrijpen waarom Koos en Co verleden week zo aan het vechten waren. Er moest even duidelijk gemaakt worden wie er het meeste recht had en wie het sterkste was. De beste genen voor het nageslacht, Fiona heeft haar keuze gemaakt en het is Co geworden. Boris was druk bezig om het proces in goede banen te leiden.

 


Verdwalen en thuis komen

Ik dacht dat ik thuis was, maar ik was verdwaald. 
Ik dacht dat ik verdwaalde, maar ik kwam thuis.  


Alles wat je aandacht geeft groeit

Waar je aandacht aan geeft groeit en dat is heel mooi, maar wees je ervan bewust dat ALLES waar je aandacht aan geeft groeit. Dus richt jij je aandacht op alle positieve dingen in je leven (groot en klein) dan zullen deze groeien, maar andersom geldt het ook. Richt je je aandacht op alle negatieve dingen in je leven dan zullen deze net zo hard groeien. 


Je eigen proces

Ik weet ook wel dat ik alleen voor mezelf kan voelen en denken en dat iedereen zijn of haar proces heeft in het leven en dat ik dat wil respecteren zonder oordeel, maar ik vind het soms best lastig als ik mensen om me heen zie worstelen met zichzelf om er niets van te vinden, adviezen te geven en te bedenken dat zij hun eigen proces van transformatie  hebben en dat zij dit doen op hun manier en in hun eigen tijd. 

 

Ik heb dan ook besloten deze blog te schrijven omdat ik het oordelen wil loslaten, maar wel mijn ervaringen wil delen. Het is goed dat iedereen het op zijn of haar manier doet en dat meen ik oprecht. Mijn blogs over mijn dagelijkse leven en alles wat ik leer zal ik blijven schrijven en een ieder is daar vrij in om deze te lezen of niet, maar in mijn dagelijkse contacten met mensen zal ik mij los maken van het ongevraagd advies geven. Vergeef me als ik met vlagen nog in mijn oude gedrag verval, wijs me hierop en ik leer. Ik doe het namelijk niet om betweterig te zijn en te koop te lopen met mijn ervaringen en wat ik allemaal heb geleerd. Ik doe het vanuit goede bedoelingen, ik gun iedereen gewoon een liefdevol en gelukkig leven. Ik richt me op mijn eigen proces in dit leven en ik laat een ieder in zijn of haar proces in dit leven. Uiteindelijk is er maar een persoon die invloed heeft op jouw proces en dat ben jezelf, je bent je eigen guru! En mocht je wat willen weten over mijn proces en de stappen die ik heb bewandeld om te komen waar ik nu ben, uiteraard ben ik beschikbaar voor vragen en advies. Als ik iemand kan helpen dan doe ik het graag.  

 

Door mijn ervaringen de afgelopen jaren op het gebied van gezondheid, zelfontwikkeling en weten wat stress met je lichaam kan doen wil ik mensen graag advies geven door mijn kennis te delen, maar ik weet ook dat niet iedereen daarop zit te wachten. Ik ben me ervan bewust dat het ego een grote rol speelt bij de mens en dat patronen en overtuigingen er voor kunnen zorgen dat iemand niet durft te gaan voor verandering, dat het heel vertrouwd is om in de comfortzone te blijven, zelfs als een stemmetje zegt dat het niet helemaal gaat zoals ze zouden willen. Leven vanuit ratio in plaats van gevoel. Ik weet ook uit eigen ervaring dat zo'n proces van transformatie niet vanzelf gaat, daar moet je energie en tijd insteken. Daar is commitment voor nodig. Je moet er voor willen gaan en het durven, want als je er aan begint weet je ook dat er bepaalde thema's in je leven op zijn kop kunnen worden gezet, je een andere kijk gaat krijgen op deze thema's en misschien wel afscheid moet nemen van bepaalde zaken in je leven. 
 

Ik ben me nu bewust van alle mogelijkheden, hoe fijn het is als je door je inzet meer energie krijgt, naar je hart te wandelen en de bewustwording van wat je wel en niet wil in het leven. In leven vanuit dankbaarheid ervaar ik vrijheid, rust, ruimte en energie. Ik begin en eindig mijn dag zoveel mooier als ik in dankbaarheid kan kijken naar alle kleine en grote dingen die op mijn pad komen. Bewustwording van oude patronen en overtuigingen en deze omflippen naar nieuwe patronen en overtuigingen die in je huidige leven van toepassing zijn. Als je leeft vanuit je essentie brengt dit zoveel vreugde en plezier met zich mee en het leven hoeft niet meer het gevoel te geven dat je tegen de stroom in aan het zwemmen ben, maar juist met de stroom mee. Dat geeft ruimte in jouw leven.

 

Wil dat zeggen dat er dan nooit meer vervelende, verdrietige of angstige dingen in je leven gebeuren? Nee, die zijn er ook. Maar vanuit een andere mindset, vanuit de kracht en de veiligheid in jezelf weet je dat hiermee om kan gaan omdat het gevoel er mag zijn. Je blijft er alleen niet meer in hangen omdat je de keuze kan maken je te richten op wat er nog wel is en dankbaar te zijn voor wat er is geweest. 

 

In mijn omgeving hoor en zie ik veel mensen om me heen die niet tevreden zijn met hun baan, thuissituatie, liefdesrelatie. Die van weekend naar weekend leven, van vakantie naar vakantie, vaak moe zijn, veel stress ervaren in hun leven, niet echt weten wat ze willen met het leven, geen doel hebben en ver bij hun gevoel vandaan zitten, het denken heeft de overhand. Vaak hoor ik mensen zeggen 'als ik straks met pensioen ben dan ...'.

 

Wees je ervan bewust dat je NU leeft en dat je er geen genoegen mee hoeft te nemen als iets niet goed voelt. Je bent het waard om je leven ten volle te leven, te genieten, energiek te zijn, liefde te ervaren. Je hebt altijd een keuze, het leven is geen 'generale repetitie'. Je moet het NU doen en je bent het aan jezelf verplicht er alles uit te halen wat er in zit voor jou. Eer jouw leven en stop met uitstellen!!!


Een jas die me niet meer past

Mijn jas past niet meer en dat maakt dat ik me af en toe wat onbestemd voel. Ik ben zelf het pad ingeslagen om bepaalde zaken in mijn leven te veranderen. Waarom? Het voelde gewoon niet meer goed, niet meer fijn. Ik voelde me beklemd en ik wist dat er wat moest veranderen. Mijn ziek zijn was het meest duidelijke signaal wat ik kon krijgen. Het is namelijk niet normaal dat je altijd maar moe bent en zoveel lichamelijke klachten heb.

 

Ik ben mijn omgeving aan het ontgroeien en me er van bewust dat ik anders naar het leven kijk dan de mensen om me heen. In dit proces voel ik me af en toe zoals het kind van vroeger, als een buitenstaander. Ik was toen mezelf, ik sprak een andere 'taal' dan mijn omgeving en ik heb mezelf als klein meisje aangeleerd dat het beter was me aan te passen aan deze omgeving. Dat leverde me meer op, althans dat was mijn overtuiging. Ik ben in dat proces heel ver van mezelf afgewandeld, mezelf het beroep 'pleaser' eigen gemaakt en mijn leven gaan leiden zoals ik dacht dat van mij verwacht werd. 

 

Nu ik weer dichter bij mezelf aan het komen ben voelt dit als thuiskomen, maar ook als de aansluiting kwijtraken bij mijn vertrouwde omgeving. Ik heb hier moeite mee, maar ik weet dat mezelf zijn het belangrijkste is en dat ik vanuit deze staat van zijn liefdevolle verbintenissen aan kan gaan zonder oordeel en met respect voor de personen in mijn leven.

 

Ik kies voor een leven in bewustzijn. Mezelf altijd de vraag te stellen: 'Wat zou iemand doen die echt van zichzelf houdt', bewustwording in wat ik wel en niet wil vanuit de gedachten  'Als iets NIET goed voor mij is, is het slecht voor mij' en er dan voor kiezen dit niet te doen. Eerlijk communiceren, een leven in overvloed vanuit dankbaarheid, vanuit zelfliefde, autonoom, authentiek, veiligheid , energiek, zonder oordeel. 

 

In dit proces van transformatie maken vertrouwde plaatsen, mensen, werkzaamheden plaats voor nieuwe plaatsen, mensen en werkzaamheden. Het leven is onderhevig aan verandering, voor alles in je leven is een tijd en een plek. Er komen nieuwe dingen op mijn pad omdat ik aan het veranderen ben, omdat anderen aan het veranderen zijn en dat is helemaal oké. Mijn niet passende jas uit doen en mijn nieuwe jas aantrekken. Een mooier cadeau kan ik mezelf niet geven.  


Dat was even schrikken

Van de week was ik foto's aan het uitzoeken voor mijn 'Sweet Dreams' kaartjes voor in de B&B en toen kwam ik een foto tegen van mezelf. Ik schrok hier erg van, het raakte me om zoveel vermoeidheid te zien.

 

Deze foto is begin december 2016 genomen. Het was toen nog een paar weken werken en dan zou ik eindelijk de tijd nemen om uit te gaan rusten en me te gaan richten op herstel.
 

Deze foto bracht mij terug naar het gevoel van extreme vermoeidheid, altijd ziek en even niet meer weten hoe verder met mijn leven. De twijfels over mijn herstel, zou ik überhaupt nog herstellen en zou het opzeggen van mijn baan mij brengen waar ik wilde geraken. 

 

Nu alweer meer dan een jaar verder, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat het opzeggen van mijn baan mij herstel heeft gebracht en zoveel meer. 


Regie nemen over je leven

Het afgelopen jaar heb ik steeds meer het gevoel gekregen dat ik de regie over mijn eigen leven aan het nemen ben. Bevrijdend en beangstigend tegelijk.

 

Niet meer terug willen vallen op oude overtuigingen en patronen. Niet meer de schuld willen geven aan het leven, de gebeurtenissen en mensen.

 

Nee, ik bepaal wat goed en niet goed voor mij is, wat er gebeurd in mijn leven en hoe ik me laat raken door opmerkingen en gedragingen van andere mensen. Ik heb hier elke dag een keuze in en deze keuze maak ik nu ook bewust, elke dag weer. Met ups en downs, ik ben tenslotte ook maar een mens, ik leer en ontwikkel door te ervaren. 

 

Ik moet nog wel wennen aan deze regie, los van die overtuigingen en patronen en weten dat ik niet meer terug kan en wil naar mijn leven hoe het was, zelf besluiten nemen en daar op vertrouwen. Een enorm gevoel van vrijheid door mijzelf gemanifesteerd. 


Eerste Hulp bij een Overmatig Ego

Vanuit de Set Yourself Free training een zeer effectieve tool gekregen om vanuit mijn ego weer naar mijn hart te wandelen.

 

Mijn EHBO (Eerste Hulp bij Overmatig Ego) lijst. Een lijst waarop ik activiteiten heb gezet die mij helpen weer vanuit dankbaarheid te kijken naar mijn leven en de koplampen te dimmen die soms heel hardnekkig mee schijnen vanuit mijn ego.

 

Mijn EHBO lijst: 

  • Muziek luisteren
  • Bioscoop
  • Een boek lezen
  • Yoga
  • Wandelen in de natuur
  • Happinez lezen
  • Schrijven
  • Een warme douche 
  • Yoga magazine lezen
  • Mantra's chanten
  • Dansen
  • In de tuin werken
  • Fietsen
  • Praten met een vriendin of vriend
  • Ademhalingsoefeningen
  • Een bezoekje aan de winkel 'Mystiek'
  • Een kopje thee
  • Een warme chocolademelk met slagroom
  • Knuffelen met een hond
  • Sauna
  • Acupressuurpunten masseren
  • Massage
  • Op de bank hangen en Netflix kijken
  • Naar het strand
  • Kaarsjes branden
  • Wierook branden
  • Bloemen halen
  • In het zonnetje zitten
  • In de regen lopen
  • Een warme kruik op mijn buik
  • Kleuren (mandala's)
  • Visionboards/Moodboards maken
  • Buiten onder de veranda zitten met mijn warmtelamp met het geluid van de regen op de achtergrond
  • Mediteren
  • Iets lekkers voor mezelf kopen bij Rituals

Delen = helen

Delen = helen. Nog niet zo lang geleden geloofde ik hier absoluut niet in, gesloten als een oester, een metershoge muur om mezelf heen gebouwd. Mijn problemen, verdriet, boosheid, onzekerheden voor mezelf houden. Ik vond dat ik het allemaal alleen moest oplossen, wie wilde er nou naar mij luisteren. Ik heb me daar jarenlang behoorlijk eenzaam in gevoeld en dat heb ik mezelf aangedaan. 

Van de week las ik een brief van Susan Smit met als titel 'Een brief aan de openhartige: de wereld heeft jou nodig' en wat werd ik blij van deze brief, wat een herkenbaarheid en voor mij een extra stimulans om gewoon openhartig te blijven, wat andere mensen hier ook van vinden. Ik wil deze brief graag delen met de mensen die mijn blog lezen. 

 

"Lieve openhartige,

 

Jij bent de vrouw in de kleedkamer die verzucht dat ze zich naar de sportschool heeft moet slépen. Je bent de man die zijn verdriet over zijn overleden hond zonder reserve deelt met een buurtgenoot. Je bent de gescheiden moeder die, als ze een andere moeder op de crèche met verstikte stem hoort zeggen ‘Ik zie je over drie dagen weer, papa haalt je op’, haar toevertrouwt dat ze er zelf ook mee geworsteld heeft en dat het beter wordt, echt.

 

Je bent er slecht in om afstand te houden tot anderen en je ziet er het nut ook niet van in. Voor je het weet verandert een kletspraatje in een persoonlijk gesprek en in je werk behoort zakelijk blijven niet tot je beste vaardigheden. Je wilt met iemand praten of je wilt het niet, maar het lang over het weer hebben lukt je gewoon niet.

 

Mensen zien jouw openhartigheid wel eens aan voor exhibitionisme of aandachttrekkerij. Ze kunnen het ongepast vinden dat je jezelf laat zien zoals je bent terwijl ze je niet zo lang en goed kennen. Verdriet delen ervaren ze soms als ‘vuile was buiten hangen’ en onverholen vreugde als aanstellerij. Sommige mensen voelen zich zelfs ongemakkelijk bij je openheid, misschien omdat ze uitgenodigd worden om ook iets echts te tonen. Jij, lief mens met het hart op de tong, zoekt wezenlijk contact en daar is niet iedereen van gediend. Dat heb je ongetwijfeld gemerkt.

 

Openhartigheid, zonder verdere bijbedoelingen, is niets meer dan mens zijn onder de mensen. Het woord zegt het al: je zet je hart open en deelt iets wat wezenlijk, kwetsbaar of troostrijk is. Het slecht barrières en toont dat we onder de oppervlakte allemaal maar wat aanmodderen.

 

Ik begrijp je maar al te goed, lieve openhartige. Als schrijver ben ik gewend om vanuit een diepe plek dingen te delen. Dat doe ik niet omdat ik denk dat mijn particuliere verhaal zo bijzonder is of ik zo speciaal ben, maar omdat ik weet dat we allemaal ten diepste met dezelfde dingen worstelen. Ik wil bijna onbehoorlijk eerlijk zijn, want ik weet dat alleen mijn hart het hart van de lezer kan bereiken. Als ik schrijf, graaf ik diep in mezelf en vervolgens nog dieper tot ik op een universele menselijke laag stuit. Geen van mijn kleinzielige gevoelens is anderen vreemd. Het liefste heb ik dat mijn lezers na het lezen van mijn stukje denken: nou, dan valt het met mij nog wel mee.

 

Wat ben ik blij dat jij er bent. Er zijn al genoeg mensen die zich alleen van hun sterke, montere en verstandige kant laten zien. Die glimmende, ondoordringbare buitenkanten botsen in het openbaar alleen maar tegen elkaar aan of houden een beleefde afstand. Door zonder terughoudendheid je onzekerheden, nieuw verworven inzichten, succesjes en misstappen te delen, wordt het gezelliger op schoolpleinen en werkborrels, in stadsparken en op verjaardagsfeesten. Je brengt een verdieping die waardevol is – en die helend kan zijn, als de ander zich herkent in een emotie die diep weggestopt was en die er eindelijk even mag zijn. Samen met jou, bondgenoot en passant in een.

 

Blijf vrijmoedig ontboezemingen doen, zo lang en waar je maar durft. Delen heft de eenzaamheid op. Delen verbreekt de schaamte. Delen verzoent anderen met hun eigen lastige emoties, verscherpt hun blik en verdubbelt de vreugde. De wereld wordt zachter door jou.

 

Met liefde en eerbied voor wie je bent,

 

Susan"

 

Bron: Susan Smit (Happinez)


Mijn ego

Van de week had ik een afspraak bij de orthomoleculaire arts. Althans dat dacht ik. Best een eindje rijden en toen ik daar kwam zaten er nog twee mensen die om 10.30 uur een afspraak hadden. Wie had nu wel echt een afspraak en wie niet? Ik had pech, ik bleek geen afspraak te hebben. 

 

Ik had online de afspraak gemaakt, maar dat gaat niet helemaal goed. Op een of andere manier heeft er geen synchronisatie plaats gevonden.

 

Daar stond ik dan aan de balie, best pissig dat ik voor niets was gekomen en ook wel teleurgesteld want ik wilde graag mijn vooruitgang weten. Waarom wilde ik het weten, vanuit mijn gevoel weet ik echt wel dat het goed met mij gaat en als het even wat minder gaat weet ik vaak wel waar dit vandaan komt. Ik weet het dus echt wel en ik had ook eigenlijk niet zo de behoefte om naar de arts te gaan. Mijn ego, die graag controle wil hebben, die op papier wil hebben dat het beter gaat was het daar even niet mee eens. In de auto ging mijn ego flink tekeer en kwamen er gedachten naar boven zoals 'waarom overkomt mij dit'. Even laten uitrazen en toen bedacht dat dit zo moest zijn. Ik weet zelf heel goed hoe het met mij gaat en dat ik op de goede weg, mijn bijnieren herstellen en dat ik bepaalde supplementen nog even een tijdje ga gebruiken om mijn bijnieren te blijven ondersteunen. Het is gewoon goed, mijn lijf doet het goed en mijn ego die heb ik aangehoord, heeft zijn zegje mogen doen. Ik heb het omgeflipt naar vertrouwen in mezelf en de bonus was dat ik extra tijd had om alle kerstspulletjes op te ruimen en mijn huisje weer gezellig te maken met andere kaarsjes en planten. 


Trots

Een bericht op facebook met de vraag op welke dingen in je leven ben je het afgelopen jaar trots geweest?

 

Ik ben op heel veel dingen trots. Trots op het opzeggen van mijn baan, trots op de stappen die ik heb ondernomen ten behoeve van mijn herstel. Trots op mijn werk in het dierenopvangcentrum, op de vele cursussen die ik heb gedaan, waar ik openminded in ben gegaan en me aan overgegeven heb, mijn trip naar Truro en de training die ik daar heb gevolgd. Daar ben ik echt supertrots op. Mijn angsten en behoefte aan zekerheid en controle opzij gezet en ervoor gekozen om  een leven te gaan leven in Schotland als B&B eigenaar. Hoe stoer is dat!

Trots op mijn lijf die zoveel energie en kracht in haar heeft dat zij kan herstellen van een bijnieruitputting. Trots op mijn kwetsbaarheid en alles wat dit me oplevert. 

 

Eigenlijk gewoon heel erg trots op mezelf!


Dingen waar ik blij van word

Er zijn heel veel dingen waar ik blij van kan worden, maar er is een moment van de dag waar ik me altijd erg op kan verheugen en heel gelukkig van word. Elke dag weer. 

 

Elke avond rond een uur of tien, ik doe de lichten uit en blaas de kaarsjes uit, loop naar boven naar de slaapkamer. Daar staat mijn heerlijke bedje, mijn plekje met dingen die er voor mij toe doen. Mijn visionboard met mijn doelen aan de muur, mooie teksten, kaarten en cadeautjes die ik heb gehad die betekenis voor mij hebben. 

 

Mijn bedje met mijn dikke dekbed, mijn heerlijke en koele waterkussen en het zachte flanellen overtrek met mooie vogels erop. Ik doe mijn pyjama aan, poets mijn tanden en dan is het moment daar. Dan mag ik in bed stappen om me klaar te maken voor een heerlijke nacht van uitrusten en herstel. Mijn hoofd op het kussen, mijn lijf languit op het matras en het warme dekbed over me heen. Mijn schemerlampje aan, liggend op mijn rug nog even wat lezen in mijn boek, de belevenissen van die dag waar ik dankbaar voor ben de revue laten passeren, Edwin die met zijn hoofd op mijn buik ligt en binnen een paar seconden in slaap valt. Mijn ogen worden moe, Edwin heeft zich omgedraaid en ik doe mijn schemerlampje uit, draai op mijn rechterzij en lees nog wat en dan voel ik me langzaam wegzakken in een diepe slaap, alsof er iemand narcosevloeistof in je aderen spuit.

 

Dit ritueel vervult mij elke dag weer met geluk, blijheid en dankbaarheid.


Een brief aan mezelf

Wat is dat leuk om te doen. Verleden jaar begin januari een brief geschreven aan mezelf met de voorwaarde dat ik deze brief een jaar later pas zou mogen lezen. Ik heb deze brief aan Edwin gegeven en hem gevraagd deze op 1 januari 2018 aan mij te geven. 

 

Spannend en heel nieuwsgierig. Wat zou ik een jaar geleden opgeschreven hebben? Ik had er een kaart bij gedaan met een mooie wat donkerblauwe lucht, de maan en een aantal vliegende ganzen en in die kaart een aantal kernwoorden genoteerd; Ideeën, Warmte, Aarde, Ervaringen, Energie, Gezond, Stilte, Lucht, Beweging, Gevoel, een 'gewone' dag, Balans, Licht, Liefde, Nieuw, Positiviteit, Nu, Ontspannen, Ritme, Vertrouwen, Rust, Gezelligheid, Loslaten, Kracht. 

 

Al deze woorden kwamen in mij op toen ik deze kaart verleden jaar schreef, toen had ik daar behoefte aan en verlangde ik daar erg naar na een lange periode van al deze dingen niet zo voelen. 

 

De brief die ik had geschreven was vooral een brief vanuit hoop geschreven. Ik hoopte op herstel, op het vinden van een stuk ontspanning, dat mijn lijf en geest weer stressbestendig zouden worden. Ik hoopte op het terugvinden van vertrouwen in mijn lijf, dat al mijn lichamelijke klachten er niet meer waren, dat ik weer de energie zou krijgen om te leven in plaats van te overleven. Dat ik me zou kunnen richten op de dingen mijn leven waar ik blij en vrolijk van werd, op flexibiliteit, op een andere toekomst. Ik hoopte op het vinden van een manier om bepaalde zaken in mijn leven los te laten, de negativiteit om te zetten naar positiviteit, dat ik mijn pad zou gaan volgen en niet meer afgaan op onbegrip van anderen. Ik hoopte op heel veel liefde voor mezelf, op vertrouwen op mijn gevoel en een leven met allemaal nieuwe ervaringen met Edwin, familie en vrienden. 

 

Nu terugkijkend is er een veel van deze hoop uitgekomen. Ik heb dat stukje ontspanning gevonden, met mijn herstel absoluut op de goede weg, ik heb grotendeels mijn vertrouwen in mijn lijf terug gevonden, veel lichamelijke klachten zijn verdwenen en sommige zijn een stuk minder geworden, ik heb me ten volle gericht op activiteiten waar ik voldoening uit haalde en waar ik heel blij van werd. Ik heb kunnen loslaten, ik ben flexibeler geworden en ik ben gegaan voor een andere toekomstbeeld, positiever geworden en ik ben niet meer zo bezig met wat andere van mij denken. De liefde voor mezelf is langzaam aan het doorsijpelen in mijn systeem en ik vertrouw meer op mijn gevoel. 

 

Wat ga ik deze week doen? Weer zo een brief schrijven aan mezelf. Deze keer vanuit het principe 'schrijven alsof het al zo is', een techniek die voor mij heel goed werkt in mijn dagelijkse schrijven. Ik kan nu al niet wachten tot het volgend jaar is en ik deze brief, die ik nog moet schrijven, mag gaan lezen.


Heb je iemand ontmoet dit jaar die jouw leven heeft veranderd?

Vanochtend was ik een kopje thee voor mezelf aan het zetten en via het papieren lipje van mijn zakje sterrenmunt werd mij gevraagd: 'Heb je iemand ontmoet dit jaar die jouw leven heeft veranderd?'

 

Ik wilde de vraag alweer naast me neerleggen en verder gaan met mijn ochtendritueel, maar de vraag deed wat met me. Een bijzonder jaar voor mij waarin ik veel nieuwe mensen heb ontmoet en stuk voor stuk hebben ze een bijdrage geleverd aan mijn leven en de veranderingen die hierin plaats hebben gevonden en daar ben ik ze heel dankbaar voor. 

 

Marguérite, Brigitte en Eveline van de yogaschool, Floortje van de Helende Reis, Leonie van Set Yourself Free, Stefanie Bussing en haar workshop systemisch lichaamswerk, Selma en Ton van Wetendveld en de familieopstellingen, Petra van Mourik voor de vrouwenpraatgroep waarin ik opgenomen werd in een groep met gelijkgestemden vrouwen, Geertje Couwenbergh (Lieve Dot van de Happinez) van de schrijf- en stilteretraite in het Dominicanenklooster Huissen, Patricia Angove van de Footsteps of the Soul (mijn  introductie tot transformational healing), alle deelnemers van de workshops en cursussen die ik heb gevolgd, de leden van de Freebirds Mastermind. 

 

De belangrijkste persoon die ik heb ontmoet dit jaar, de persoon die deze transformatie, deze enorme verandering heeft bewerkstelligd dat ben IK. En wat ben ik dankbaar dat ik IK heb ontmoet en dat ze elke dag wat meer van haarzelf laat zien. Elke dag wat meer vertrouwen, zelfliefde, begrip, gezondheid, autonomiteit, authenticiteit, veiligheid, vrij zijn. Met ups en downs, de ene dag in flow en de volgende dag mijn ego zwaar in verzet. Ik ben nog lang niet uitgeleerd, ik blijf in ontwikkeling en dat is prima. Dat is waar het in het leven om gaat, altijd in ontwikkeling.


De eenling

Een inspirerend verhaal  van Theije Twijnstra wat ik graag wil delen via deze blog.  

 

"Wat is een eenling, vroeg Frederike?

Iedereen is een eenling, zei de vreemde man, maar bijna niemand weet het. Frederike keek hem ernstig aan. Waarom niet? Omdat de meeste mensen bang zijn voor zichzelf. Ze willen liever samen eenzaam zijn.

 

Ben ik ook een eenling? vroeg Frederike. Ja, jij ook, zei de vreemde man. Zal ik later ook een eenling zijn? vroeg Frederike. Dat hangt van jou af. Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn. Ieder mens wil je beïnvloeden. Iedereen wil zich met jou bemoeien, zodat je net zo wordt als zij. Want als je een eenling wilt zijn dan blijf je altijd een ander voor de ander en dezelfde voor jezelf. Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!

 

Hoe moet ik dat doen? vroeg Frederike zacht, ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school. Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren. Dat maakt niet uit, het gaat er om dat je niet bang bent voor jezelf. Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander. Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug. Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij? Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst? En waarom wil ik nu zo graag terug schelden? Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden hou? Omdat ik nog zo veel gescheld in mij heb zitten? Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander want anders komt er een ander in je wonen en weet je niet meer wie je bent.

 

De vreemde man pakte een beukennootje van de grond en zei: ieder mens is als dit zaadje. De ander is alleen het water of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf. Dat zaadje zit in jou. Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak en niet met de motieven van de ander. Zo maak je je vrij van de motieven van de ander. De ander raakt je alleen maar aan, zoals ook de regen of de zon alleen het zaadje aanraakt, maar niet weet of er een beukenboom of een dennenboom uit groeit.

 

Of een roos…, zei Frederike.

Precies, of een roos. Niemand weet wat jij in je hebt. Dat moet je zelf ontdekken. De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt. Dus iedere keer als je door de ander wordt aangeraakt, of dit nu met vloeken gebeurt of met een compliment, met slaan of met een streling, iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen. Dat is het mooie van de ander. Dat is het mooie als je een eenling bent.

 

Een eenling doet dankzij de ander steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf. Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen. Wees dan ook niet bang dat je de ander zou kunnen kwetsen want dat is niet mogelijk. Je kunt de ander alleen aanraken op de plek waar hij al gekwetst was. Maar dat is dan niet jouw ‘schuld’, dat heeft hij zelf gedaan. En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot of juist beter wil leren te begrijpen. Bemoei je niet met de ander maar laat hem vrij. Voel je niet gehinderd om alles te zegen wat je wilt zeggen, zo blijf je in evenwicht. Zo blijf je vrij van elkaar en geef je de ander geen macht over jou."

 

Bron: Theije Twijnstra


Achtergelaten

Wandelend met een van de lieve honden uit het dierenopvangcentrum en een nieuwe vrijwilligster zien we je daar in de verte staan. Je staat zo stil dat we even twijfelen, is het nou een hond? 

 

Achtergelaten, met je staart tussen je benen, trillend van angst, magertjes. Met je riem vastgemaakt aan het hek, een kalende/bruine plek op je rug. Even grommen tot je door hebt dat we het goed met je voor hebben. Meegenomen naar het dierenopvangcentrum en onderweg gaat dat staartje weer een klein beetje omhoog, een voorzichtige kwispel. Met je lieve ogen kijk je ons vriendelijk aan, het is allemaal wat spannend, maar je bent ook heel nieuwsgierig. 

 

Ik werk nu iets meer dan 1,5 jaar in het dierenopvangcentrum en voor het eerst in al die tijd een hond gevonden die achtergelaten is. Wat triest. Ik heb er zo vaak over gelezen en gehoord,maar als het je dan echt een keer overkomt is er toch dat ongeloof. Hoe kan iemand nu zijn hond achterlaten, vastmaken aan een hek en gewoon wegrijden? En hoe voel jij je helemaal alleen in de kou, vastgebonden aan een hek? Je kan geen kant op, je zit vast.   

 

Wat ik voel? Verdriet, boosheid, ongeloof en onbegrip. Wat ben ik blij dat we je hebben gevonden, er wordt nu met heel veel liefde voor je gezorgd. 


De Top 2000 is aan!!!

Wat is het toch aan de top 2000 dat ik altijd zo blij wordt en niet meer kan stoppen met kijken?  De TV staat de hele dag aan, al die mensen die daar gezellig in het café staan. Een muziekfeestje wat een beetje verslavend werkt. Nog even wachten, wat is het volgende nummer. Nog even blijven zitten, lekker thuis blijven en eten voor de tv.

 

Misschien moet ik sommige dingen maar gewoon niet willen begrijpen en er gewoon aan toegeven en ervan genieten, zingen en dansen. Dat ga ik dan ook weer lekker doen deze week.  


Een fijne week

Ik kijk terug op een heerlijke week. Fijn gewerkt in het dierenopvangcentrum, twee heerlijke yogalessen gehad, een paar fijne fietstochten door de polder, uit eten geweest met broer en schoonzus bij La Cubanita en daarna nog een leuk prijsje gewonnen in het casino. 

 

Ik heb mijn inzichten over mijn sensitiviteit verder kunnen verdiepen en ervaren dat ik anders naar bepaalde zaken in mijn leven kijk. Ik ben een middagje met mijn moeder naar de stad geweest, met mijn vader mee geweest naar het ziekenhuis voor wat morele steun en het was een geslaagde operatie. Een leerzame vergadering bij het dierenopvangcentrum, gezellig met Edwin naar de film 'Huisvrouwen bestaan niet' in de nieuwe bioscoop in Schiedam geweest. 

 

Het weekend in Zeeland, vrienden geholpen met klussen, openhaardhout gestapeld, onze nieuwe aanhanger ontdaan van roest en deze opnieuw geverfd, een heerlijk buitenritje op Barney (een heel lief paard) en gezellig bijgekletst. 

 

Zoveel leuke en mooie dingen, nu op kerstavond in mijn warme en gezellig verlichte bungalow bij de openhaard op de bank met een glaasje wijn, wat toastjes met kaas en de All you need is love kerstspecial. Wat wil een mens nog meer? 

 

Ik ben een tevreden mens.  


Hoog Sensitief Persoon

De afgelopen maand een training 'Hoogsensitiviteit vanuit Kracht' gevolgd bij Leonie te Riet en wat heeft mij dit veel inzichten opgeleverd. Ik merkte al een shift in mijn ideeën over HSP en paar dagen geleden heb ik hier een soort van conclusie over geschreven.  

 

"Mijn ideeën over HSP, ze beginnen te veranderen. Ben ik eigenlijk wel zo hoog sensitief, heb ik mezelf niet dat etiketje opgeplakt omdat het  wel veilig was om daar op terug te kunnen vallen? Een excuus te moeten hebben om ergens niet aan deel te nemen. Ik als beroepspleaser, altijd iedereen tevreden willen houden, vaak omringt met mensen die mij heel veel energie kosten. Altijd maar aanpassen, niet lief zijn voor mezelf, een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen en er heel graag bij willen horen. Niet het gevoel hebben dat ik het alleen kan, dat ik voor mezelf kan zorgen. Heel erg in zwart/wit denken, star in mijn ideeën over het leven en het mens zijn.

 

Niet durven zeggen dat ik gewoon iets niet wilde doen, dat het niet goed voelde en vooral niet beseffen waar ik allemaal wel en niet van hou. Dus HSP als mooi excuus om nee te zeggen tegen andere mensen. Dan hoef ik het niet vanuit mezelf, dan kan ik de HSP de schuld geven. Want stel je voor dat ze mij niet meer leuk zouden vinden als ik gewoon nee zou zeggen zonder excuus? De energie die mensen mij afnamen, dat liet ik zelf gebeuren. Ik was niet in mijn essentie en ik gaf ze de power om mij energieloos achter te laten.

 

Mijn lijst met waar ik wel en niet van hou hebben mij veel inzichten opgeleverd. Ik hou gewoon niet van concerten waar het druk is en veel mensen zijn. Ben ik dan sensitief? Nee, ik vind het gewoon niet leuk. Not my cup of tea. Heb ik de HSP nodig om nee te zeggen? Nee, natuurlijk niet. Vanuit mijn eigen essentie bepaal ik waar ja of nee tegen zeg, dat is goed en dat recht heb ik.

 

Ben ik hoog sensitief, ik denk dat dit wel meevalt. Misschien op bepaalde vlakken wat gevoeliger zoals bij het gebruik van medicijnen, het aanvoelen van stemmingen van de mensen om me heen. Is dat erg? Nee, zolang ik in mijn essentie ben kan ik dit vanuit kracht benaderen en heb ik altijd een keuze hoe hiermee om te gaan."  


Een jaar ...

Een jaar geleden was ik begonnen aan mijn laatste werkweek bij Pon. Een enerverende week. Ik wilde het allemaal goed achterlaten en tegelijkertijd zo ontzettend moe en ziek. Moeite met het afscheid nemen van mijn collega's. Een emotionele kerstborrel. Wie zou ik zijn zonder mijn baan? Zou ik mijn collega's missen? Wat zou ik gaan doen met al mijn vrije tijd. Een beetje paniek, geen afspraken in mijn agenda. Want ja, dat had iedereen bij aangeraden. Geen plannen maken. Na drie dagen thuis en een onrustig gevoel tot de conclusie gekomen dat ik wel wat afspraken in mijn agenda moest gaan maken. Een doel om mijn dag mee te beginnen, mijn bed uit te komen.

 

En wat een jaar is het geworden en wat is het snel gegaan. Tijd genomen voor herstel, vanaf mijn eerste week yogalessen gaan volgen, mijn werk in het dierenopvangcentrum uit kunnen breiden naar 2 dagen per week, gewerkt aan het ombuigen van mijn mindset, vele nieuwe inzichten gekregen en dichter bij mezelf gekomen, het besluit genomen om mijn leven verder te gaan leven in Schotland als B&B eigenaar.

 

Dit jaar heeft Edwin zijn laatste werkweek bij NN, precies een jaar later. Hoe bijzonder is dat. Nu middenin het proces van de aankoop van een B&B, hoe stoer en spannend is dat. 

 

"You don't always need a plan

Sometimes you just need to breathe, trust, let go

and see what happens"


Feestdagen

De maand december, we zijn alweer op de helft. De kerstdagen komen steeds dichterbij. Veel mensen genieten ervan, maar er zijn ook veel mensen die er absoluut niet van houden en niet kunnen wachten tot het weer januari is. 

 

 

Zelf zit ik er een beetje tussenin. Ik vind de maand december best gezellig en ik maak er op mijn manier mijn feestje van, wat ik trouwens ook doe in de overige maanden. Ik hoor veel gezucht en gesteun om me heen van mensen die geen zin hebben om heel de boel te versieren, gruwelen van alle familieperikelen en verplichtingen. Het gevoel dat alles volledig in harmonie en gezellig moet zijn. 

 

Weet je wat nou het mooiste is, je hebt een keuze. Het is aan jou hoe jij de feestdagen beleefd en wat je wil doen. Je mag er voor kiezen om lekker met een boek en een kop thee op de bank te zitten, een film te gaan kijken of een lekkere wandeling te maken en 's avonds gewoon een warme prak te eten, net zoals je er ook voor mag kiezen om wel helemaal los te gaan in het kerstgevoel met alles wat erbij hoort. Wil je geen kerstboom optuigen, doe het lekker niet. Het mag echt. Het is namelijk jouw leven, jouw tijd, jouw beleving en jouw waarheid. 

 

Enjoy, wees lief voor jezelf en luister naar je hart. 


Dansvoorstelling 'Shuffle and Play'

Wat is dansen toch heerlijk. Gisteren naar de voorstelling van 'Shuffle and Play' van Jazzdansstudio Marleen geweest. Wat een geweldige voorstelling en zo genoten van al die mooie energie. 

 

Een dansvoorstelling met alle leerlingen van de dansstudio. Iedereen krijgt van Marleen een podium. Moet je hiervoor de perfecte danser zijn? Nee, absoluut niet. Het gaat om plezier, passie en energie. Goede muziek, mooie dans van jong tot oud. Vele trotse opa's, oma's, papa's en mama's in de zaal. Ieder op zijn of haar niveau. Er werden pasje vergeten, het ging niet allemaal helemaal gelijk, maar daar ging het niet om. Het gaat om samenwerken, maandenlang oefenen met elkaar en gewoon genieten van dans en muziek. Zijn wie je bent en laten zien waar je blij van wordt en wat moet een mens zonder dansen en muziek? Ik kan in ieder geval niet zonder.  

 

Ik had daar ook kunnen staan als ik niet al in het begin van het jaar gestopt was met jazzdans. Toen ik daar al die leerlingen zo zag staan vond ik het stoer van ze dat ze op het podium stonden van het Zuidplein theater. Had ik het gedurfd? Ik weet het niet, ik had al plaatsvervangende zenuwen toen ik in de zaal zat. Ik had daar best willen dansen en was ook wel een beetje jaloers, maar gewoon maling hebben aan de wereld en daar te gaan staan voor een theater vol met mensen. Daar ben ik nog niet aan toe, daarvoor ben ik nog teveel een perfectionist, het te goed willen doen en dan is het plezier en genieten ver te zoeken. Ooit was ik als kind hier heel onbevangen in, deed ik mee aan een dansvoorstelling, een turnwedstrijd en vele playback acts op school. Ergens gedurende mijn opgroeien ben ik het kwijt geraakt en ging ik me voor alles schamen, maar ik weet dat het diep van binnen nog in mij zit. 

 

Ik heb met een grote glimlach op mijn gezicht genoten van een geweldige voorstelling met heerlijke muziek en geweldige dans. Het plezier spatte er vanaf en dat is waar het om draait.  


Schitterend weer

Wat een heerlijk weer deze week. De sneeuw, de mooie luchten, de stormen, de regen, windstil, de zon. Alles kwam langs deze week en zo bijzonder dat ik dit allemaal op deze mooie plek heb mogen meemaken. 


Gek van Geluk

Door recensenten afgekraakt, heel veel slechter kon niet. Nou luister ik daar nooit naar. Vele films gezien die de hemel in werden geprezen en zelfs heel veel prijzen hebben gewonnen waarvan ik dacht 'zit ik hem uit of loop ik weg'. Nooit gedaan trouwens, ik ben nogal loyaal. 

 

Ik heb een paar heerlijke uurtjes gehad, zittend in de grote donkere zaal en genoten van een heerlijke film waarvan je weet dat het allemaal goed komt. Niet over nadenken, gewoon genieten van wat humor, drama en de liefde. Voor mij totale ontspanning. 

 

Ik vond de titelsong van de film van Nick en Simon erg geslaagd en de tekst van dit nummer heeft raking met het proces waar ik het afgelopen jaar volledig ingedoken ben.

 

"met stevige stenen van onder naar boven een muurtje gebouwd en binnen gebleven

door schade en schande in iemand veranderd die niemand vertrouwt

zich niet durft te geven, wat ik niet durf te zoeken komt uit onverwachte hoeken naar mij

 

dit is het moment, ik word wie ik ben, ontmoet in mezelf, wie ik nooit heb gekend

ik vertrek naar deze plek, alleen hier ben ik gek van geluk

 

zo goed al ik kon een onzekere sprong, in het diepe gewaagd, net boven gekomen

het voelde als falen, maar zonder de dalen, is niemand iets waard en blijft het bij dromen

misschien heb ik me vergist, maar ik had niets willen missen van jou

 

dit is het moment, ik word wie ik ben, ontmoet in mezelf wie ik nooit heb gekend

ik vertrek naar deze plek, alleen hier ben ik gek van geluk,  is het waard de pijn te aanvaarden, dan valt wat me al die tijd angst heeft gebaard op z'n plek, volmaakt imperfect

het is echt ik ben gek van geluk."

 

Bron: Nick & Simon


Klantvriendelijkheid

Dat zou zo moeten zijn, maar die ervaring heb ik niet altijd. In oktober een refurbished smartphone gekocht. Het begon al met de belofte dat levering binnen 24 uur zou plaatsvinden. Dat werd al een dag later. 

 

Een paar weken later wilde ik muziek luisteren met mijn oortjes in, maar ik kon mijn oortjes niet eens inpluggen. Contact opgenomen met de klantenservice en ik kon mijn telefoon opsturen en die kosten voor het retour zenden (EUR 6,95) waren voor mij. Ik ben naar een winkel in Hoogvliet gegaan en daar was het euvel binnen 1 seconden opgelost. Er bleek allemaal stof in te zitten.

 

Op de website beloven ze heel veel en geven ze een uitleg wat refurbished inhoud. Hieronder volgt een beschrijving hoe dit bedrijf 'refurbished' ziet:  

 

"Een refurbished telefoon is eerder gebruikt maar volledig gerepareerd, schoongemaakt en voorzien van nieuwe onderdelen (van binnen en van buiten) én de nieuwste software. Zo nodig is het product voorzien van nieuwe onderdelen zoals een batterij of nieuwe behuizing. Hierdoor is het product kwalitatief gelijkwaardig aan een nieuw exemplaar, maar dan goedkoper.

 

Alle Premium refurbished telefoons zijn technisch gecontroleerd op minimaal 50 punten en hebben een geheel nieuwe buitenkant. Daarnaast krijg je ook nog eens de originele accessoires meegeleverd. Het verschil tussen een refurbished telefoon en een nieuwe telefoon is hierdoor niet onderscheidbaar.

 

Refurbishen houdt in

Een certified technische controle van de hardware

Het grondig schoonmaken (van binnen en van buiten)

Het verwijderen van externe bedrijfskenmerken.

Een gecertificeerde data wipe

Het upgraden (opwaarderen) van de software indien nodig

 

Voordelen van refurbished telefoons

Een refurbished product is goedkoper dan nieuw

Hergebruik en dus goed voor het milieu

Oudere modellen nog vaak beschikbaar

Extra controle op eventuele mankementen in tegenstelling bij aankoop van een tweedehands product via een particulier"

 

Als je dit zo leest heel veelbelovend, maar het grondig schoonmaken is in mijn geval al fout gegaan. Ongeveer een maand later begon mijn telefoon weer gek te doen en ging hij zeker  tien keer op een dag gewoon helemaal uit. Wederom contact met de klantenservice en de oplossing was, stuur hem retour en dan gaan wij ernaar kijken. Deze keer wel gedaan en voor EUR 6,95 retour gezonden op 29 november 2017. Op de website staat dat ze je zo snel mogelijk helpen en je vaak binnen drie dagen de telefoon weer retour hebt of een nieuwe krijgt, het is nu 14 december en tot op heden geen telefoon retour ontvangen. Op de website staat dat mijn telefoon 'in behandeling' is. Heel vaag. Ik heb maar weer een e-mail gestuurd. 

 

Is dit klantvriendelijk bedrijf, wat betreft mij niet. Ga ik hier ooit nog eens een telefoon kopen? Nee, ik heb er voor gekozen dit niet meer te doen. Het heeft me al te veel tijd en energie gekost. 
  


Kerstliedjes

Het is weer de tijd van het jaar voor de kerstliedjes. Zittend achter mijn laptop en luisteren naar Sky Radio. Ik word altijd erg blij van al die leuke kerstliedjes. De traditionele en de moderne kerstliedjes.

 

Het maakt mij niet, keihard meezingen in huis en in de auto, als ik 's ochtends wakker word en in bed nog wat aan het schrijven ben. Dat heerlijke gevoel dat je eigenlijk niet weg wil van huis en alleen maar naar kerstliedjes wil luisteren, een kop thee of warme chocolademelk met slagroom erbij, genietend van de wind die om het huis raast, de sneeuw die valt, de kaarsjes en de openhaard aan. 

 

Mijn favoriete kerstliedje 'We all stand together', door mij ook wel het kikkerlied genoemd. Radio hard, meeblèren en genieten van de hele mooie compositie.  


Een dagje voor mezelf

Soms heb ik behoefte aan een dagje voor mezelf en deze keer heb ik er voor gekozen om lekker naar de stad te gaan, op zoek naar nog wat kerstcadeautjes, een bioscoopje pakken, een lunch bij Bagel & Beans, een rondje bij Mystiek. 

 

Even niemand om je heen, helemaal je eigen route en ritme bepalen, in de metro zitten en een boek lezen, niet hoeven praten. Dat is genieten en af en toe zo ontzettend nodig om te doen. 


Kerststukjes

Elk jaar verheug ik me er weer op om aan de slag te gaan met het maken van kerststukjes. Afgelopen weekend was het weer zover. Al het kerstgroen gehaald, nagedacht over wat ik wilde maken. Gezellig met familie en vrienden aan een grote tafel een hapje eten en dan wordt de tafel omgebouwd tot een knutseltafel. Overal naalden, schalen, oase, dennenappels, de geur van de kersttakken. Altijd weer een feestje om iedereen bezig te zien aan hun eigen creatie, geen kerststuk is hetzelfde. De een gaat los op alles wat glinstert, de ander gaat voor klassiek en weer een ander gaat voor natuurlijk. 

 

Ik ben dit jaar helemaal los gegaan op het kerstgroen en groot. Groen en natuurtinten, helemaal mijn stijl. Ik heb weer genoten en er was nog zoveel groen over dat ik de volgende dag nog een kerststuk kon maken. Nu heb ik twee mooie en eigen kerststukken in mijn huisje staan en ik ben er zo ontzettend blij mee. 


In the blood

How much of my mother has my mother left in me?

How much of my love will be insane to some degree?

And what about this feeling that I'm never good enough?

Will it wash out in the water? 

Or is it always in the blood?

 

How much of my father am I destined to become?

Will I dim the lights inside me just to satisfy someone?

Will I let this woman kill me, or do away with jealous love?

Will it wash out in the water? 

Or is it always in the blood?

 

I can feel the love I want

I can feel the love I need

But it's never gonna come the way I am

Could I change it if I want it?

Can I rise above the flood?

Will it wash out in the water? 

Or is it always in the blood?

 

How much like my brothers, do my brothers wanna be?

Does a broken home become another broken family?

Or will we be there for each other like nobody ever could?

Will it wash out in the water? 

Or is it always in the blood?

 

I can feel the love I want

I can feel the love I need

But it's never gonna come the way I am

Could I change it if I want it?

Can I rise above the flood?

Will it wash out in the water? 

Or is it always in the blood?

 

Bron: John Mayer


Een ochtendje tuincentra

Vanochtend heb ik mij gestort in de chaos bij de tuincentra. Ik had namelijk best veel kerstgroen nodig voor het maken van kerststukjes. Vorig jaar met een klein groepje mensen ervoor gekozen om zelf een kerststuk te gaan maken. Veel geleerd bij de workshops van Intratuin en nu kunnen we het zelf wel. Veel goedkoper. 

 

Iedereen naarstig op zoek naar een kerstboom, kerststerren, kerstversiering. Auto's volgepropt met veel te grote kerstbomen, mijn auto vol met kerstgroen. Een man die van zijn vrouw mee moet naar de Intratuin, in een hoekje zit te mokken en vraagt 'Wil je ook nog naar de kantine?' Ik ken niemand die het tuincafé van de Intratuin een kantine noemt. Echt geweldig. 

 

Een groep bejaarden met begeleiders  en rollators die op hun gemak genieten van al het moois bij de Intratuin. Een dagje uit en ze genieten zichtbaar. Ongeduldige mensen, een file achter deze groep bejaarden in de smalle gangpaden, het gaat tenslotte niet zo snel. Al die gefrustreerde gezichten, haastig en snel weg wezen hier. Er is maar één oplossing: rustig blijven ademen en mijn lijstje afwerken. 

Ik ben klaar en laat de tuincentra de komende tijd even voor wat het is. Blijf lekker thuis om te genieten van mijn mooie kerststuk en mijn kerstversiering.  


Schaduwzijde

Mijn schaduwzijde, mijn duistere kant. Op dit moment ben ik bezig met een training 'Hoogsensitiviteit vanuit Kracht' van Leonie te Riet (Set Yourself Free). 

 

In deze training krijg ik elke dag opdrachten om mijn sensitiviteit als kracht te gaan zien. Opdrachten die best confronterend zijn, naar je eigen overtuigingen, gedachten en emoties kijken, mijn doel uitschrijven wat ik met mijn sensitiviteit wil, hoe ik het kan ombuigen tot iets krachtigs, hierop frequentiewerk uitvoeren. Klopt mijn innerlijke wereld met mijn uiterlijke wereld, wie ben ik in mijn mooiste vorm, zonder oordeel mijn schaduwzijde uitwerken. Niet op deze duistere kant te voeden, maar door inzicht hierin te krijgen ben ik me meer bewust wat ik uitzend.

 

In deze training is het motto 'delen is helen' en door het delen van deze duistere kanten van mij is er wat van mij afgevallen. Duistere kanten waar ik me eigenlijk al mijn hele leven voor schaam, het gevoel dat het niet bespreekbaar is. Het zit in mij en nu ga ik het delen op mijn blog. Best eng, maar het is iets wat bij mij hoort en ik heb geen zin meer om me ervoor te schamen en het weg te stoppen. 

 

Mijn schaduwzijde is mijn interesse voor de dood en daarmee bedoel ik dat ik regelmatig fantaseer over hoe het zou zijn om dood te zijn. Ik hang erg tussen heel graag willen leven, (want het leven brengt mij echt heel veel), maar dat het ook oké is als ik er niet meer zou zijn. De rust die het brengt, al mijn overleden diertjes en mensen die voor mij belangrijk zijn geweest weer zien (dat is iets waar ik heilig van overtuigd ben). Ik merk dat ik een sterke lijn heb met dat wat er is in de dood en daar word ik met vlagen heel erg naartoe getrokken. Dit gevoel had ik als klein kind al en is altijd bij me gebleven.

  

'I don't wanna die, but I ain't keen on living either' (Robbie Williams). 

 

Begrijp me niet verkeerd, dit betekent niet dat ik morgen van een gebouw afspring of aan een touw bungel. Dat heeft niets met mijn schaduwzijde te maken. 

 

Een andere schaduwzijde van mij is dat ik me heel vaak afvraag wat mijn doel is in dit leven, wat sowieso het doel is het van het leven (een vorm van pessimisme). In mijn ervaring kan het best een gevecht zijn om na iedere tegenslag weer boven te komen drijven en waar doe ik het allemaal voor. Waar doet de mens het voor, we worden geboren en gaan weer dood en daar tussenin zijn we druk bezig met het leren van normen en waarden, aardig gevonden willen worden, zijn we aardig op weg deze aarde op te gebruiken, leren we een beroep, houden we elkaar bezig en daar tussen in zijn we naarstig op zoek naar ons geluk. Zolang ik leef is er al honger en armoede in de wereld, is er de hang naar macht en geld en worden dieren mishandeld en misbruikt voor allerlei doeleinden. Ik kan op mijn manier een kleine bijdrage, maar het voelt als een druppel op de gloeiende plaat. Dat geeft mij soms een machteloos gevoel en dan bekruipt mij de gedachte 'wie ben ik om hier gelukkig en blij te zijn en te prediken dat de wereld zo geweldig is, want zo voelt het vaak helemaal niet'. 

 

Een mede HSP'er vanuit de cursus had de volgende reactie: 

 "Ik geloof er in dat we hier op aarde zijn omdat we een soort doel hebben te verwezenlijken, dat er iets is dat jou uniek maakt en dat jij kan doen dat een verschil maakt. Dat we eigenlijk allemaal aan het werk zijn om de wereld te verbeteren, maar dat gaat traag. Ik geloof ook dat, des te dichter je naar je hart toe wandelt, je beter in staat bent om te zien wat dat doel is. Ik heb een bizarre fascinatie met de schaduwkant van mensen. Heb mezelf daar vroeger vaak voor veroordeeld, maar ik geloof nu dat dit iets heeft te doen met mijn doel hier op aarde. Misschien heeft jou interesse in de dood ook iets te maken met jou doel op aarde?"

 

Een kwestie van geduld hebben en naar mijn hart toe blijven wandelen. 


Welkom thuis


The Butterfly Circus

Een inspirerende korte film over hoe je naar jezelf kijkt, dat je het waard ben en dat er altijd mogelijkheden zijn. Het is maar wat jij gelooft over jezelf. 


Een dagje zonder plan

Dat is inderdaad geluk, wakker worden en geen plan hebben. Het op je af laten komen en zien wat er gebeurd. Een ochtend aan de keukentafel, wat muziek luisteren en mijn keuze gemaakt voor de top 2000. Heerlijk, ik zit er al weer helemaal in en verheug me nu alweer op een week lang cocoonen op de bank, openhaard aan en de tv aan om al die mensen in het top 2000 café te zien en alle heerlijke nummers te horen. Nog even geduld en vandaag was ook weer een heerlijke dag. 

 

Een heerlijke lange wandeling gemaakt rondom de Bernisse in de stille wereld van de mist, een lunch in het dorp, even een bezoekje brengen aan de ransuilen die als roestplaats de boom op het plein uitgekozen hebben. Vele vogelaars die even langs komen en er worden veel foto's geschoten. Er gebeurt nog eens wat in het dorp. Boodschapjes gedaan voor het avondeten en nog wat lekkers voor de vogels gehaald bij de Plantenhal. 

Een warme douche, nader kennis gemaakt met Boris het konijn en een nieuwe waggelende vriend ontmoet die al een paar dagen bij ons komt buurten en absoluut niet bescheiden en verlegen is. Een muskuseend die we Felix hebben genoemd. Een schitterende witte eend met een wijze en lieve blik in zijn ogen die heel goed weet wat hij wil.  


Lieve hondjes

Een heerlijke dag in het dierenopvangcentrum met allemaal lieve hondjes. Ieder met hun eigen karakter, maar stuk voor stuk lief, aaibaar en vragen om aandacht. Een wandeling, een knuffel, een schone kennel, een bak voer en vers water. Altijd weer zo blij dat ik er voor die trouwe viervoeters mag zijn. 

 

Heerlijk gewandeld in de regen, met een bal gespeeld op de speelweide, een borstelbeurt, een aai en lekker spelen. Ze zijn altijd blij je te zien, dat maakt mijn dag helemaal goed. Hun onvoorwaardelijke liefde, zij hebben geen oordeel. Zij zijn gewoon hond. Geen verleden en toekomst, zij leven in het NU. Vol vertrouwen lopen ze met je mee en dat is wat mij iedere keer weer raakt en waar ik heel dankbaar voor ben. 

 

Let eens op als je een hond ziet spelen of liggen. Leer van het dier hoe je je thuis kunt voelen in het nu, en van het leven kunt genieten door volledig aanwezig te zijn. 


Een 'van alles wat' - dag

 Heb je ook wel eens van die 'van alles wat'-dagen. Zo een dag waarin je tijd hebt aan jezelf, een muziekje aan, schoonmaken, lezen, freubelen en daar dan zo van genieten. Deze dagen lijken altijd nog sneller voorbij te gaan. Mijn dag is vandaag dan ook weer heel snel voorbij gegaan, maar hij was zo ontzettend fijn. 


Vogels en Boris het konijn

Gisteren fietste ik door de polder en wat ik heb genoten van alle vogels die ik daar tegen kwam. Ook op de plek waar ik nu woon, aan de waterplas, geniet ik elke dag van alle vogels die voorbij dobberen en de kleinere vogeltjes de voorbij komen vliegen en gebruik maken van de nootjes en de vetbollen. 

 

Nou ben ik niet zo een vogelkenner, maar ik leer hier snel en als ik het niet weet zoek ik het op in het boek van Detlef Singer 'Welke vogel is dat? 

 

Even een opsomming van alle vogels die ik gisteren heb gezien: brandganzen, kuifeenden, smienten, futen, muskuseenden, spreeuwen, blauwe reigers, zwanen, roodborstjes, koolmeesjes, meerkoeten, merels, wilde eenden, nijlganzen, buizerds, kauwen, grauwe ganzen, kleine Canadeze ganzen, aalscholvers, groene spechten, eksters, meeuwen. Wat heeft de polder een rijkdom aan vogels en wat ben ik dankbaar dat ik hiervan mag genieten.

 

De geluiden van een groep ganzen in V-formatie die boven je hoofd over vliegen, het vertrek van een zwaan en zijn vleugels die op het water slaan, het gepruttel van een meerkoet, het gepiep van een buizerd, de honderden misschien wel duizenden spreeuwen die op de draden van de elektriciteitsmasten zitten, de vele ganzen in het veld die aan het gakken zijn. Dat zijn mooie geluiden. 

 

Dagelijks een bezoekje van Boris het konijn, geen idee of het een hij of zij is, maar ik vind het een Boris. Duidelijk is wel dat het ooit een tam konijn was, maar Boris heeft nu vrienden gemaakt met de muskuseenden en hij trekt met hun op. Boris ziet er goed gevoed uit en ik vermoed dat hij zo hier en daar eten krijgt van de vaste bewoners van het park. Ik heb hooi gekocht en daar kwam Boris gisteren ook al van eten. Ik houd Boris in de gaten.


Ambivalent

In deze fase van mijn leven kan ik op een dag zoveel verschillende gevoelens hebben over Schotland. 

 

Definitie: op hetzelfde moment twee verschillende, meestal positieve en negatieve waardes hebben, tegenstrijdige gevoelens, twijfel. 

 

Het overkomt me op dit moment veel. De ene ochtend wakker worden en vol enthousiasme denken en voelen 'Yes, wat geweldig dat ik dit mag doen en ik ga ervoor en het komt helemaal goed' en de volgende ochtend sta ik op en start ik mijn dag met de gedachten 'Nee, dat wil je toch helemaal niet. Dat kan je niet en wat als het straks helemaal fout gaat, er geen gasten komen, ik heimwee krijg, ik het werk helemaal niet leuk vind. Kan ik niet beter gewoon hier blijven, weer een baan op een kantoor zoeken, bij mijn familie blijven en het laten voor wat het is?'

 

Gedurende de dag spoken deze gedachten op gezette tijden door mijn hoofd. Ik weet waar ze vandaan komen, mijn ego is er groot en aanwezig en zijn overtuigingen en patronen zijn hardnekkig. Ik weet dat het wat moeite kost deze overtuigingen te doorbreken, dat ze weer boven komen drijven en ook weer verdwijnen als ik mij richt op het vertrouwen, op mijn visie en het proces waar ik me in bevind. Ik ben niet al die gedachten en emoties, ze komen langs als een eend die voorbij dobbert en verdwijnen weer. 


Waar ben jij dankbaar voor?


Na inspanning komt ontspanning

De boog kan niet altijd gespannen staan. Soms gebeuren er in een korte periode veel dingen tegelijk en heb je niet de tijd om het te verwerken, het in te laten bedden. Je wordt geleefd door wat er op je pad komt, je gaat maar door en ondertussen geeft je lichaam echt wel een aantal signalen dat je even tijd moet nemen om dat wat er gebeurd is te laten bezinken. 

 

De afgelopen zes weken waren voor mij een rollercoaster aan emoties, uit mijn comfortzone. Een paar weken bezig geweest met inpakken, besluiten wat in de opslag moest en wat mee moest naar onze tijdelijke bungalow en wat er weg moest. Afscheid genomen van het huis waar ik bijna 20 jaar heb gewoond. Een paar dagen de tijd om te wennen in mijn nieuwe bungalow, alles daar een plekje geven om vervolgens na vier dagen weer in de trein te stappen voor een cursus Transformational Healing in Cornwall. In mijn eentje op reis, de cursus in het Engels en weer op een andere plek slapen. Vervolgens na een intensieve week van werken met energie, processen gegeven en ontvangen vertrokken naar Londen om van daaruit verder te reizen richting Schotland om B&B's te bezichtigen. Vele gesprekken, natuurlijk allemaal in het Engels, kijken, voelen, ruiken, horen. Een druk schema, weinig tot geen tijd voor mezelf, vele uren in de auto met zijn vieren en iedere nacht weer ergens anders slapen. 

 

Dat is veel inspanning zonder een een moment van ontspanning, althans ik heb mezelf weinig tijd gegeven om te ontspannen. Ik had energie en wilde doorgaan, de laatste paar dagen in Schotland ben ik op wilskracht en doelgerichtheid doorgekomen. Nu ben ik weer in mijn bungalow en mag ik hier even blijven, wennen en uitrusten. Mijn EHBO (Eerste Hulp bij Overmatig Ego) lijst erbij gepakt en gekeken waar ik behoefte aan had. Ik ben naar yoga gegaan, met een boek op de veranda gaan zitten, genoten van alle meerkoeten, futen en zwanen die voorbij kwamen dobberen, naar het dierenopvangcentrum gegaan om lekker met de honden te wandelen, baantjes gezwommen. 

 

Maandag thuis gekomen en voel me na een paar dagen 'thuis' al een stukje beter, was een beetje boos en teleurgesteld in mezelf dat ik zo moe was. Ik ben niet heel lief voor mezelf geweest en ik wilde mijn vermoeidheid niet serieus nemen Het is nu tijd voor een stukje ontspanning. 


De comfortzone


Pauze


Eeyore knows

Eeyore weet het al dat wij in Schotland gaan wonen. Bij de laatste B&B is mijn talisman, mijn Eeyore knuffeltje achtergebleven in de B&B waar ik sliep. Totaal vergeten, maar volgens mij wilde hij gewoon niet weg uit Schotland. Hij weet dat we terug komen om hem op te halen. 

 

De eigenaren van de B&B hebben Eeyore gevonden en gaan goed voor hem zorgen tot de dag dat ik hem weer op kom halen. 


Comfortzone

Een schitterende week, zoveel gezien van Schotland. Intensief, indrukwekkend, veel geleerd en het idee dat ik vier weken ben weg geweest. Schotland verlaten met een goed gevoel, wetende dat ik er terug kom. Dat er een B&B bij zit waar ik me thuis voel, wat als mijn huis zou kunnen voelen.

 

Op de juiste plek, de ruigheid, de Atlantische Oceaan, de herten, het strand, de wind. Het gevoel van ‘aan het eind van de wereld’. Ik mag daar gaan wonen, die keuze heb ik. Wat een luxe. 

 

We gaan ons bezinnen, afwegen en een besluit nemen. Zoveel indrukken, zoveel gesprekken met aardige mensen die enthousiast waren, een beetje moe waren en op de leeftijd van pensionering. Niet meer de energie die wij als ‘jonge’ mensen hebben. Daar moet je doorheen kunnen kijken, zij hebben er niet zoveel zin meer in. Het is te veel voor de vaak oudere lijven (65 jaar en ouder) en al zoveel jaar gedaan. De passie is er nog wel, maar hun lijf laat hun beetje bij beetje in de steek. Het hoofd heeft niet meer zoveel ideeën. Wij zitten vol met ideeën en zijn zeker 20 tot 30 jaar jonger. Dat is een verschil van dag en nacht.


Is het hard werken? Ja, absoluut. Ga je er stinkend rijk van worden? Nee. Is dat heel erg? Nee. Het is een andere levenswijze. Het is afwisseling, het ontmoeten van mensen, het leven op een plek waar de natuur vrij spel heeft. Hard werken, lekker in beweging zijn, buiten zijn, ontbijt klaar maken, met de hond wandelen naar het strand, bij de openhaard zit, de herten voor je deur zien, de zon zien opkomen en ondergaan, klussen, schoonmaken, boekingen bijhouden. Heel anders dan het leven wat ik had. Leuk, spannend en ook wel eng. Uit mijn comfortzone.   


Gewoon een beetje moe


Oefening baart kunst!!!

 

Verleden week heb ik een training ‘Transformational Healing’ gedaan. Deze training was in Cornwall, Zuid-Engeland.

 

Transformational Healing is  heling op celniveau. Onze cellen onthouden negatieve en positieve herinneringen en tijdens een transformational healing worden de negatieve herinneringen losgelaten en komt er ruimte voor positieve informatie. Dit helpt om het lichaam te laten herstellen, energieker te worden. Overtuigingen en gedragingen veranderen en het leven wordt vrediger, vrolijker, lichter. 

 

Hoe het werkt?
Ik als facilitator zal je begeleiden tijdens het proces. Je zit tijdens het proces op een stoel, geheel gekleed. Tijdens dit proces praten we niet over trauma's en gaat het niet om het herbeleven. Je hoeft niet eens te weten wat je los wilt laten, je hebt alleen de bereidheid nodig om te willen helen.

 

Tijdens het proces van transformational healing ben je omgeven door de energie van het één zijn. Ik als facilitator maak contact met jouw ziel en lichaam. Het lichaam laat zien waar de cellen de negatieve overtuigingen of herinneringen hebben opgeslagen. Dit kan in je lichaam gevoeld worden als een blokkade, gevoelloosheid, pijn of een oncomfortabel gevoel. Emoties kunnen vrijkomen als ik je lichaam aanraak of tegen je lichaam praat. Als het proces tot een eind komt, zal ik je omgeven met de energie van ‘waarheid’ en zal het lichaam assisteren om de energie van waarheid in zich op te nemen. De cellen absorberen deze energie en zullen op deze manier een meer positieve energie vasthouden. Dit helpt je  om een lichtere, liefdevollere en optimistische houding te hebben richting jezelf, anderen en het leven.

 

Transformational Healing is een snelle, efficiënte manier van verandering van overtuigingen en het helen van het hart, geest en lichaam. Gedurende het proces ben je volledig bij bewustzijn en ben je in controle over je eigen proces. Ik houd de energie vast (ook wel de 'We am' energie genoemd), zorg dat het veilig is en dat je de focus vasthoudt tijdens het proces. Er gebeurt niets wat je niet wilt. 

 

Zie het als je bewust worden van je lichaam (bodyfulness) en in contact komen met je ziel, met wie je echt bent.


Mocht je interesse hebben in een transformational healing, na deze intensieve week training heb ik de permissie om te oefenen en mijn vaardigheden te trainen. Ik train op mezelf, maar het is ook de bedoeling dat ik dit proces op andere mensen oefen. Het kost je niets, ik mag er geen geld voor vragen en dat zou ik ook zeker niet willen. Het enige wat ik vraag is wat van je tijd (een proces duurt ca. 1 uur), je bereidheid om te helen daar waar nodig en je vertrouwen in mij.

 

Je kan contact opnemen door te mailen naar:

irma.siemons@live.nl 

 


Een beetje veel

Een dag in Londen. Ik voelde me wat onbestemd, alleen, moe en mijn bijnieruitputting klachten kwamen naar boven drijven (keelpijn, mondbranden, last van mijn maag, druk op mijn borst, wat last van mijn evenwichtsorgaan). 

 

Vroeg op mijn hotelkamer, ik had geen zin meer in de drukte van Londen en ik was echt moe. Na een wat onrustige nacht, werd ik wakker met een zwaar gevoel in mijn hoofd en weinig energie. De energie van verleden week tijdens de training lijkt even verdwenen te zijn. 

 

De ochtend begon met enorm veel drukte in de underground en ik moest me tezamen met mijn tas de metro in wurmen. Allemaal drukke en gehaaste mensen om me heen. Op de roltrap leken het wel robotjes die allemaal achter elkaar aan het rennen waren met een doodse blik in hun ogen of verstopt in hun smartphone. Mijn trein gehaald en daar was het rustig.  

 

De afgelopen paar weken gaan zijn tol eisen. Onbestemd, wie ben ik ook alweer en tegelijkertijd echt wel weten wat ik wil en welke kant ik op ga. Het is nog niet uitgekristalliseerd en het hoe en wat zal zich laten zien, maar ik weet welke kant ik op ga. Verwarrend, maar besef me dat dit een moment is. Dit gevoel is niet voor altijd. Ik mis de veilige en warme groep van de Footsteps. Veel grote stappen gezet de afgelopen paar weken en deze week ga ik ook B&B's bekijken. Ergens in al deze grote bewegingen de ruimte zoeken om uit te rusten, te voelen en goed voor mezelf te zorgen, het een plekje te geven en te genieten van al deze stappen. Niet doordenderen als een TGV, maar voelen en op me in laten werken,en dat valt niet mee als alles in sneltreinvaart op je af komt. 


Truth


Londen

Wat een overgang, van het rustig Malpas en de geborgenheid van de trainingsruimte naar het drukke Londen. Een treinreis van 5 uur langs het mooi landschap van Cornwall, Devon. De kust bij Plymouth was echt schitterend. 

 

Aankomst in Paddington, het altijd drukke en levendige Londen. Even wennen, mijn hotel is vlakbij het metrostation en na een rit van 5 uur in de trein een wandeling gemaakt op de Southbank. Al volop in de kerstsfeer, de gezellige kerstmarkt en heel veel mensen op de been. 

 

Voel me altijd thuis hier, als ik in de tube zit en boven de grond kom heb ik altijd een grote glimlach op mijn gezicht en ook deze keer weer. Een geweldige stad en vandaag heb ik nog een hele dag om rond te wandelen in Covent Garden. Mensen kijken, window shopping. Gewoon rondlopen met een kop thee in mijn handen, alsof ik hier woon. 


Moe en voldaan

Wat een week, wat een week. Energie, vermoeiend, blij, verdrietig, boos, onbestemd, warm, liefdevol, vertrouwd, bang, denken, voelen, samen, onzeker, veilig, nieuwe vrienden, intensief, welkom, mogen zijn.

 

Wat ging het snel, ik heb genoten van al mijn wandelingen naar het stadje, mijn gesprekken in de taxi, de avond in de pub met de Keltische muziek, de vele leuke gesprekken met mijn mede footsteppers. 

 

Ik ben normaal niet zo goed in groepen en trainingen, ik voel me in een groep vaak heel onzeker, ik kan heel snel mezelf kwijtraken in al deze energieën en trek me terug. Voel me geïntimeerd en ga mezelf vergelijken met andere mensen. Zij doen het beter dan ik. Althans dat is wat mijn ego allemaal bedenkt. In deze groep was het fijn en voor het eerst voelde ik mij op mijn gemak met hoe ik ben en wat ik kan. Een heerlijk gevoel, ik mocht daar mezelf zijn. 

 

Een jaar geleden zat ik nog op mijn werk, mijn baan opgezegd. Bang voor een leven zonder baan, bang voor wat het leven mij zou brengen, bang voor mijn lijf en bang voor mijn geest. Nu een jaar verder en heb ik een Transformational Healing training gedaan, gewerkt met energie en daarop leren vertrouwen. Gewerkt aan mijn eigen transformatie, het laten gebeuren. Alleen op reis naar Cornwall, een week in een heerlijk huis en een training in het Engels. Nog veel te leren, nog veel te voelen. Het is een continue proces en het vergt oefening. 

 

Morgen stap ik weer op de trein naar Londen, moe en voldaan en klaar voor het volgende avontuur. Wat zou het leven saai zijn zonder al deze avonturen. 


Healing


Footsteps of the Soul (part 3)


Mijn eerste proces als facilitator

Mijn eerste proces als facilitator. Spannend, doodeng. Zouden er wel worden komen, zou ik mijn energie kunnen behouden, denken aan het aanraken. Alles kwam bij elkaar, dit onder begeleiding van de trainer die zou ingrijpen/bijsturen als het nodig mocht zijn. De energie en het aanraken vond ik niet zo moeilijk, maar het praten. Niet in mijn eigen taal en bang om de woorden te vergeten tijdens het proces.  

 

Ik mocht het proces van Alison faciliteren, een lieve en fijne vrouw. Zij gaf me vertrouwen, een ervaren facilitator. In mijn voordeel, maar ook wel eng. 

 

Wat was dit mooi, ik kon er voor haar zijn tijdens haar proces. Ik zorgde voor de veiligheid, raakte haar aan op het moment dat ze het nodig had en zei de juiste woorden. Ik kon ze niet altijd even makkelijk vinden, ik denk tenslotte in het Nederlands, maar het ging heel natuurlijk. Ik had mijn briefje niet nodig, het kwam uit mezelf. Ik wist wat ik moest zeggen en ik ben in de We am energie gebleven. Heel bijzonder en een voorrecht om dit te mogen doen voor een ander. 


Footsteps of the Soul (part 2)

Wat ben ik dankbaar voor de groep vrouwen die deze workshop volgen. Een fijne, veilig en vertrouwde groep vrouwen. Ik ken ze pas sinds zondagmiddag, maar ik heb het gevoel dat ik ze al heel lang ken. Een warm bad. 

 

De eerste processen ervaren, er zijn wat blokkades in mijn lijf en daar was ik me ook al van bewust, het waren geen blokkades die spontaan uit de lucht kwamen vallen. Ik vind het wel lastig om mijzelf de toestemming te geven dit te mogen voelen en te doen. Daar worstel ik wel een beetje mee. Erop vertrouwen dat ik dit kan en mag, dat ik mezelf kan helen en ook andere mensen kan helpen als zij dat willen. 

 

Tijdens een van de processen was ik zelf de facilitator en de feedback die ik hierop terug kreeg was heel positief. Ik ben goed bij mezelf gebleven en ik was er voor de ander die het proces ontving. Zij voelde de veiligheid en het vertrouwen. Gevoelsmatig deed ik eigenlijk niets en dat is nou net zoals het bedoeld is. 'JUST BE', dat is genoeg. Niet te hard proberen, niet te veel willen. Degene die het proces ontvangt moet het zelf doen en ik faciliteer en ondersteun. Meer hoef ik niet te doen.