Mijn verwachtingen

Verwachtingen kunnen voor veel teleurstelling in je leven zorgen. Wat waren mijn verwachtingen toen ik naar Schotland kwam. Een verder herstel van mijn bijnieruitputting, genieten van de natuur en al deze mooie dingen hier zien. Ontspannen, tijd voor mezelf hebben en vol energie zijn. 

 

In de praktijk blijkt het iets anders te zijn. Voor zover ik nu kan bevoelen geen verder herstel van mijn bijnieruitputting, het is eerder dat er wat klachten terugkomen. Tijd voor mezelf blijkt lastig te zijn en als ik deze tijd heb ben ik fysiek en geestelijk te moe om echt wat te ondernemen en zie ik alleen die heerlijke stoel voor me waar ik dan een paar uur in mag hangen om een boek te lezen of om naar een film te kijken. Geniet ik echt van de natuur? Het is hier onwaarschijnlijk mooi, maar als je moe bent zie je niet meer zoveel van al dat mooie om je heen. 

 

Wat mijn  verwachting was voor mezelf, een energieke Irma die hier vrolijk en fris rondliep. Genietend van alles wat het leven mij hier te bieden heeft, vol enthousiasme mijn gasten verwelkomen en vrijheid. Elke minuut van mijn vrije tijd lekker buiten zijn om te wandelen en te fietsen. Flexibel en spontaan. De werkelijkheid is dat ik eigenlijk gewoon in mijn vrije tijd binnen blijf, in mijn 'snug' zit, voor de tv hang, een boek lees of wat schrijf gewoon omdat ik de energie niet meer heb om echt wat te ondernemen. Fysiek is het best zwaar werk en na een ochtend ontbijt serveren, vier kamers, een ontbijtruimte en lounge schoonmaken (en tussen de bedrijven door ook mijn eigen ruimte nog een beetje schoon houden), de was wegwerken en strijken, de administratie doen heb ik gewoon in die paar uurtjes vrije tijd gewoon geen puf meer om naar buiten te gaan en actief te zijn. 

 

Ik vind het lastig te accepteren dat het nu is zoals het is. Dat ik gewoonweg die energie niet heb, dat mijn lichaam en geest echt vragen om gewoon rustig aan te doen. Mijn verwachtingen komen niet uit en daar voel ik me dan weer schuldig over. Ik was hier toch naartoe gekomen om fit, energiek en gezond te zijn? Toch niet om uitgeblust op de bank te liggen om te herstellen en me klaar te maken voor weer een rondje gasten ontvangen, ontbijt verzorgen en kamers schoonmaken? Voor nu is dat dus wel zo en dat heb ik te accepteren. Luisteren naar mijn lijf en naar wat er nu is, niet naar de verwachtingen die ik had. Dus ik hoef niet van alles te ondernemen in mijn vrije tijd, ik hoef niet energiek en fit te zijn als ik dat niet zo ervaar en ik mag gewoon als het zonnetje schijnt binnen blijven en in mijn 'snug' zitten om op te laden.

 

Ik mag mijn eigen verwachtingen loslaten en ervoor kiezen dat op de spaarzame dagen dat ik vrij ben ik tijd neem om uit te rusten, te genieten van een nacht zonder gasten in mijn huis en alle geluiden die daarbij horen, dat ik dan mag uitslapen tot laat in de ochtend. Alleen dan ontstaat er weer groei naar een nieuwe creatie. 


Blueprint

Nu twee weken bezig met een training van Leonie te Riet, 'Hallo Unieke Blueprint'. Een training die gericht is op het vinden van mijn primaire doel hier op deze aardbol. Wat voor thema's heb ik uit te werken?  Nou heb ik al meerdere trainingen bij haar gedaan en ben dus wel gewend aan de manier van werken, maar deze pittig. Vraagt veel deep diven in mijn gevoel, in mijn ervaringen. Nu twee weken verder en op de helft van mijn training ben ik tot een mijn Blueprint gekomen. De thema's die ik al mijn hele leven in meer of mindere mate ervaar. 

 

En wat is nou het mooie hiervan, ik zit hier en ik mag al deze thema's hier bevoelen en ervaren. Het is niet zomaar dat deze training nu op mijn pad komt, het is niet zomaar dat ik nu hier in Schotland zit en een B&B run. Deze thema's ervaar ik nu elke dag. Pleasen, het niet accepteren van dat wat er is en met dat wie ik ben, me verantwoordelijk voelen dat gasten niet lezen waar ze naartoe gaan, schuldgevoel dat ze geïrriteerd zijn dat ze weer helemaal terug moeten naar Lochinver om te eten (ik heb ze echt op voorhand alle informatie gegeven), het niet veilig voelen met allemaal mensen in mijn huis. Wat een eyeopener. Ik ben hier om elke dag te leren, te voelen en te beseffen dat ik het schuldgevoel, het verantwoordelijkheidsgevoel, het pleasen mag loslaten. Dat ik goed genoeg ben en dat ik deze situatie mag accepteren. En dat de veiligheid in mij zit, al die tijd al. 

 

Dit doet me denken aan mijn PTSS en de behandeling die ik daarvoor kreeg. Imaginary Exposure, elke dag mijn eigen verhaal luisten en bevoelen wat het met mij deed, hoeveel angst, boosheid etc. er naar boven kwam en nu mag ik elke dag met de gasten die komen gaan bevoelen hoeveel schuldgevoel, verantwoordelijkheidsgevoel, pleasegedrag, angst en niet-acceptatie ik ervaar. En wetende dat dit elke dag met zoveel exposure zal gaan afnemen. Tot er een dag kom en ik dit allemaal niet meer ervaar. Dat ik kan denken, oh ja daar heb je weer een toerist die mijn informatie niet heeft gelezen of niet wilde geloven, die zich niet heeft verdiept in dit gebied. En weten dat ik me daar niet schuldig over voel of verantwoordelijk voor voel. Dat er grenzen zijn. En ik mijn blueprint kan en mag omflippen naar de antoniemen en synoniemen. 
 

Nu denk ik het vaak, zeg ik nee en hebben we duidelijke afspraken op papier in onze bevestiging naar gasten, maar voelt het niet zo. Dan voel ik diep van binnen toch die schuld, die verantwoordelijkheid knagen en wil ik iets goed maken. Zeggen is iets heel anders dan het ook daadwerkelijk zo voelen. 


Reviews

Ik zat me te bedenken waar je als B&B eigenaar invloed op hebt wat betreft reviews en dat de punten waar jezelf invloed hebt je die zo goed mogelijk zou moeten doen. Aangezien wij veel boekingen krijgen via booking.com pak ik hun systeem er even bij. 

 

 

Binnen booking.com heb je een aantal categorieën, te weten: 

  • Cleanliness
  • Location
  • Staff
  • Comfort
  • Facilities
  • Value for money

Op bepaalde zaken heb ik een grote invloed. Als ik mijn kamers schoon en fris oplever dan kan ik daar een 10 voor krijgen. En ja, natuurlijk heb je mensen die smetvrees hebben en daarvoor zal het nooit schoon genoeg zijn. Ze hebben het namelijk niet zelf schoongemaakt. 

 

De locatie, ik ben eerlijk over waar we zijn. Er staan geen foto's op de website die niet met de locatie kloppen. Er staat duidelijk beschreven dat we afgelegen liggen, middenin in de natuur, in een dorp waar niets is en dat de dichtstbijzijnde restaurants op 12 km zijn en dat we aan een single track weg liggen. Geen verrassingen. Dus als mensen de locatie een slecht cijfer geven, geven ze eigenlijk zichzelf een slecht cijfer. Hebben ze zich niet goed voorbereid en niet goed ingelezen. 

 

Het personeel, daar heb ik 50% invloed op. Ik kan mezelf zijn, eerlijk, oprecht, enthousiast. Dit is 50% van de interactie, de andere 50% komt van mijn gast. Je kan niet met iedereen vriendjes zijn. 

 

"You can't control how other people receive your energy. Anything you do or say gets filtered through the lens of whatever personal stuff they are going through at the moment. Which is not about you. Just keep doing your thing with as much integrity and love as possible."

 

Comfort, dat is voor iedereen verschillend en tegelijkertijd heeft het zijn charme dat je op vakantie niet alles heb zoals je het thuis hebt. Dus misschien niet een spiegel op de juiste plek, een ander soort bed, andere kleuren, een kleine televisie en minder snel internet. In mijn ogen bieden wij comfortabele kamers met goede bedden en staat er alles wat nodig is voor een fijn verblijf. Maar uiteindelijk kan het voor een gast heel anders zijn, want iedereen heeft een ander gevoel bij comfort. 

 

Faciliteiten, ook daar ben ik eerlijk in op mijn website. We zijn geen 5* hotel met sauna, whirlpool en alle andere zaken die erbij horen. Wij bieden nette kamers, wij bieden een lounge voor onze gasten, een heerlijke tuin, een goed vegetarisch ontbijtbuffet, een overweldigende natuur en een stukje stilte. Wat er niet is staat ook niet op de website. Wat mij betreft is dit dan ook iets waar gasten zich op voor kunnen bereiden en als zij dat niet doen geven ze wederom zichzelf een cijfer. Ze geven mij geen cijfer, ik ben eerlijk en oprecht geweest in mijn communicatie. 

 

Value for money, wat krijg je voor je geld en staat dat in verhouding. Het is hier niet de meest goedkope omgeving, het is een kwestie van vraag en aanbod. Hoe afgelegener hoe duurder het vaak is, alles kost gewoon meer geld hier. Boodschappen, reparaties aan het huis, olie, verzekeringen etc. Daarbij moeten eigenaren van een B&B in dit gebied hun inkomen binnen een half jaar verdienen, hier kan je niet het gehele jaar open zijn. Dus ja, ik kan me voorstellen dat mensen meer zouden kunnen verwachten voor deze prijzen, maar ze nemen hierin niet mee dat het hier wel heel afgelegen is en dat daar ook een prijskaartje tegenover staat. En hoe onbetaalbaar zijn de stilte en de natuur! 

 

Dus ja, op een aantal punten heb ik invloed en op een aantal punten totaal niet. En zonder dat de mens zich daar bewust van is geven ze zichzelf een cijfer. Een cijfer voor het niet goed lezen, niet goed voorbereiden waar de reis naartoe gaat en de keuzes die je maakt voor een B&B, hotel of guesthouse. 


De snelheid waarmee de natuur wordt genoten

De een na de andere gehaaste toerist komt hier logeren. Ik dacht dat vakantie was om te genieten van een stukje vrije tijd, genieten van de omgeving waar je, als het goed is, bewust voor heb gekozen. 

 

Het raast hier voorbij, uitgeput van alle indrukken en geïrriteerd dat ze niet lekker door kunnen rijden omdat ze iedere keer een passing place in moeten voor het tegemoetkomende verkeer, dat ze moeten stoppen voor overstekende schapen. Dat ze hier geen 100 km per uur kunnen rijden. Ze willen voorbij razen aan de heuvels, de meren, de Atlantische Oceaan, de leuke en kleine dorpjes, de lieve en gezellige schapen die de baas zijn en lopen waar zij willen lopen. 

 

Waarom? Is het gewoon het af kunnen strepen van de bucketlist, het kunnen zeggen ik heb de NC500 gedaan. Heb je dan echt beleefd, heb je echt gezien welke juweeltjes hier allemaal zijn, de mooie watervallen, het vogeleiland, de grotten, alle schitterende wandelingen. Nee, die hebben ze niet gezien, daar was namelijk geen tijd voor. We moeten door, we hebben haast en we hebben vandaag weer heel veel kilometers te rijden want ja, de NC500 is 500 mijl (ca. 800 km) en dat willen we dan in drie dagen doen. Ik vind het niet zo gek dat je dan gestrest binnen komt en vervolgens de volgende ochtend weer gestrest weg gaat omdat je weet dat je weer zoveel kilometers moet rijden die dag. 

 

En die mensen staan hier elke dag tegen mij te vertellen dat ze zo moe zijn, dat ze wegen zo eng vonden en dat ze eigenlijk wel langer hadden willen blijven, maar ja er is geen tijd. Vind ik dit leuk? Ik denk dat jullie het antwoord wel weten. 


Een troep mensen

De afgelopen dagen had ik vier gasten over de vloer. Wat oudere mensen die met zijn vieren vakantie aan het vieren waren. 

 

Binnen deze groep was er een persoon die wel goed de Engels taal beheerste en alles had geboekt. De regelaar van het gezelschap met een wat negatieve inslag en dat had effect op de rest van de groep. De andere mensen van dit gezelschap kregen weinig kans om zich te laten zien en bij elk gesprek was daar weer de regelaar, een tikkeltje gestrest van het geregel, wat hoge verwachtingen over deze omgeving, de B&B, de restaurants. De rest van het gezelschap volgden gewillig en leek weinig in te brengen te hebben. Er was weinig mogelijkheid voor een gesprek met deze mensen. De regelaar was er namelijk altijd en had nogal een zeer sterke mening over alles. 

 

Bij het uitchecken hadden we even tijd om met het andere stel te praten, de regelaar was even weg en betalen moesten ze zelf doen. Zo lief en vriendelijk, enthousiast en tevreden. Een handdruk, een foto voor het huis met ons erop en een grote glimlach. Ze waren van de een op de andere seconden getransformeerd tot hele andere mensen. 

 

Ik blijf het bijzonder vinden dat sommige mensen zoveel invloed kunnen hebben op een ander en vaak zijn het de wat meer negatieve mensen die zoveel invloed hebben. De positiviteit lijkt daar niet tegenop te kunnen. Ik ben benieuwd of mensen zich hiervan bewust zijn dat dit gebeurd als zij zelf  middenin die groep zitten. Als ik dat zo op een afstandje bekijk denk ik van niet. Het gebeurt gewoon en mensen laten het gebeuren. 

 

Ik hoop dat de positieve mensen die met een lach in het leven staan wat meer de overhand gaan krijgen en daar andere mensen in mee krijgen in plaats van andersom. 


Chagrijnige vrouwen

Nu ik hier een tijdje ben is het mij opgevallen dat er ontzettend veel chagrijnige vrouwelijke toeristen zijn. Ze zitten met een boos gezicht in de auto naast hun man. Er kan geen lach vanaf en genieten van de mooie natuur is er helemaal niet bij. De man zit met een grote glimlach in de auto en geniet. 

 

De mensen die bij ons zijn geweest daarvan is de man meestal de vrolijke, vriendelijke en goedlachse mens die helemaal blij is hier te zijn. De vrouw staat er naast, kijkt wat chagrijnig en vermoeid voor zich uit en er komt weinig uit. 

 

Gisteren was ik bij de kapper Jacqueline en zij had dezelfde ervaringen bij haar B&B en zij vertelde mij ook dat die mensen toch een stempel drukken op de atmosfeer en die vrouwen alleen maar klagen over de smalle wegen, het heel de dag in de auto zitten en dat het hier ook wel eens regent. 

 

Als je het nou niet leuk vindt om hier te zijn, zeg dan gewoon nee tegen je partner en dat je gewoon liever naar een zonnig eiland vertrekt om met een boek aan het zwembad te liggen. Ga apart op vakantie of verdiep je eerst in het gebied waar je naartoe gaat, zodat je kan bepalen of het wat voor je is. Ik begrijp het wel dat als de natuur je niet echt interesseert, je niet van een lekkere wandeling houdt en dus heel de dag in de auto zit op smalle wegen die soms best eng kunnen zijn je het niet echt naar je zin hebt. Blijf thuis of ga wat doen wat bij je past. Dat maakt het zoveel gezelliger voor de mensen die het hier wel heel erg naar hun zin hebben. 

 

Misschien moet ik een B&B gaan runnen waar alleen mannen en honden welkom zijn en dan zijn gezellig vrouwen natuurlijk ook welkom. 


Heimwee

En ineens is het daar, het moment dat je in een hoekje wil gaan zitten huilen en je ineens alles mist. Mijn familie en vrienden, mijn werk in het asiel en het contact met alle hondjes. Een goed gesprek met mijn beste vriendin. 

 

Hier heb ik nog niets. Natuurlijk ontmoet ik genoeg mensen, meer dan in Nederland. Het blijft bij een oppervlakkig gesprek en ik hou ook wel van een beetje diepgang. Ineens staat het huilen mij nader dan het lachen en twijfel ik aan mijn besluit. Heb ik hier echt wel goed aan gedaan? 

 

Na een intensieve periode van plannen maken, verbouwen en een ritme vinden is daar de tijd om tot rust te komen en dan komen alle gedachten en ja, ik weet ook wel dat ik niet mijn gedachten ben. Maar voor nu zijn ze er wel. Ik mis mijn heerlijke yogalessen bij NJO Yoga, ik mis het fietsen door de polder, ik mis mijn bungalow in Zuidland waar ik een paar heerlijke maanden heb gehad. Ik mis mijn muskuseenden Koos, Co en Felix en natuurlijk Boris het konijn. Ik mis een bezoekje aan de bioscoop, ik mis het binnenwandelen bij Rituals, het zomaar even langs kunnen gaan bij familie en vrienden. En nog zoveel meer kleine dingetjes waardoor ik me hier op dit moment erg alleen en niet helemaal prettig voel. Dat ik twijfel aan mijn stap, ik het liefst in een hoekje zou willen zitten en alleen maar huilen. Ik het gewoon even niet leuk vindt en twijfel aan mijn besluit. En voor nu is dat oké, accepteer ik wat er is en laat ik het even zijn. 

 

Ik vind mijn flow wel weer, ik ga weer voelen waar ik dit allemaal voor heb gedaan. Ik wilde ruimte, natuur, gezonde lucht en stilte en dit alles is hier.


Jezelf zijn!

Iemand stelde mij de vraag 'Waarom is het zo eng om mezelf te zijn?'. Een vraag die ik mezelf ook al heel vaak heb gesteld. Wat maakt het nou zo moeilijk om mezelf te zijn, waarom wil ik me altijd aanpassen aan andere mensen. Waar ben ik bang voor? Ben ik misschien wel bang voor wie ik echt ben. Misschien vind ik die persoon wel heel erg tegen vallen. Ben ik bang om afgewezen te worden als ik gewoon totaal mezelf ben? Wat als mensen mij niet aardig vinden? 

 

Als ik naar mezelf kijk heeft met het afwijzing en zelfwaardering te maken. Ik vond als kind al mezelf niet zoveel waard en daaruit heb ik een angst voor afwijzing ontwikkeld. Dat vond ik verschrikkelijk en voelde heel onveilig. Door wat ervaringen als kind en ook toen ik ouder werd is dat gevoel van afgewezen worden alleen maar gegroeid. Sommige ervaringen waren ook daadwerkelijk afwijzing en als kind ben ik heel erg mijn best gaan doen om nooit meer dat gevoel van afwijzing te ervaren. Dat is natuurlijk onmogelijk, je kan niet met heel de wereld vriendjes zijn. En wat ben ik gaan doen als overlevingsstrategie, iedereen tevreden proberen te houden. Dus mezelf altijd aanpassen, nooit nee durven zeggen en vooral niet mezelf zijn, want dat was dus niet goed genoeg. 

 

Het is dus best heel eng om jezelf te zijn, wat als je dat bent kan het zomaar zijn dat je van mensen afscheid gaat nemen omdat zij niet meer in jouw energie passen. Dat je uiteindelijk voor een hele andere werkkring gaat, omdat die baan helemaal niet bij je past.

 

Hoe vrij kan en zal het voelen als je totaal jezelf kan zijn, volledig kan vertrouwen op dat wat jij bent en je volledig veilig bent bij wie je bent? Dat is complete vrijheid, dat is hoe jouw  leven bedoeld is. En vanuit die vrijheid trek je de mensen, de baan, de omgeving aan die jou totaal nemen zoals je bent en waar je je helemaal thuis voelt.


Sterrensysteem

Zoals iedereen wel weet bestaat er voor het beoordelen van hotels, B&B's, Guesthouses etc. een sterrensysteem. In ieder land is er wel weer een ander organisatie aan gekoppeld en in ieder land is het ook wel weer anders. Hier in Schotland kennen we het sterrensysteem van Visit Scotland. De grootste toeristenorganisatie van Schotland. Zoals de VVV in Nederland. 

 

Wij zijn aangesloten bij Visit Scotland voor een stukje reclame en ook meer voor het idee dat we via hun boekingen binnen krijgen, maar tot op heden geen boekingen via Visit Scotland. Ze vragen best een behoorlijk bedrag per jaar voor het feit dat wij geregistreerd zijn. By the way, het is trouwens geen verplichting. 

 

Ik had totaal geen idee hoe dit allemaal werkt, ik weet wel dat er een 100 pagina's tellend document is met alle eisen en voorwaarden per ster. Ik had nog niet de moeite genomen om het helemaal te lezen. Afgelopen week hadden wij een gast waarbij ik een wat bijzondere energie oppikte. Ik voelde een bepaalde afstandelijkheid en had niet het gevoel dat ze echt op praatje zat te wachten. En weet je, dat is helemaal oké. Ik vertrouw op dit gevoel en ik wil iedereen in haar of zijn waarde laten. Ik wil dat iedereen zich hier thuis voelt op zijn of haar manier. 

 

Het wat onbestemde gevoel bleef, ik kan daar erg gevoelig voor zijn en in de loop van de avond had ik ook wat last van een druk op mijn borst. De volgende dag ging ik redelijk op tijd weg naar Inverness om te kijken voor nieuwe bedden en nog wat andere dingen te halen. Ik voelde me onderweg nog steeds een beetje raar. Toen ik die avond thuis kwam hoorde ik van Edwin dat hij twee uur met die dame heeft gepraat en ze bleek van Visit Scotland te zijn. Zij was dus hier om onze B&B te beoordelen. Onder de vorige eigenaren was het een 4* B&B. Ik had er eigenlijk niet zo over nagedacht wat ik hiermee wilde. In hoeverre vind ik sterren belangrijk en in hoeverre belemmerd of motiveert mij dat in het runnen van mijn B&B. 

 

De dame van Visit Scotland vond dat we mooie kamers hadden en dat alles er schoon uit zag. En dat het schoon is vind ik een hele belangrijke, want toen wij erin kwamen was het echt niet zo schoon. Ze was wat minder te spreken over ons ontbijt. Te weinig warme dingen (natuurlijk geen bacon, worstjes, witte bonen in tomatensaus, aardappeltjes, bloedworst etc.). Het was niet 4* waardig. Daarbij was ze ook niet helemaal tevreden over onze hospitality, we zouden meer aanwezig moeten zijn en gasten aanmoedigen om in onze lounge te gaan zitten door mij aankomst ze koffie/thee aan te bieden in de lounge. Wat mij betreft mag een ieder voor zichzelf bepalen of ze daar behoefte aan hebben of niet. En hebben wij ondertussen al gemerkt dat de meeste gasten die aankomen moe zijn en lekker naar hun kamer willen. Ik heb trouwens ook nog nooit eerder ervaren bij een B&B dat ik koffie & thee kreeg en dat is helemaal oké. Ik vertrouw op mijn gevoel hierin, de één wil wel een gesprek en de ander niet. 

 

Ik heb er wel een slapeloze nacht van gehad, het raakte mij enorm en ging ineens enorm twijfelen aan mijn visie, aan mezelf. Ben ik wel goed genoeg? Ben ik wel geschikt om een B&B eigenaar te zijn? De confrontatie met de autoriteit van zo een organisatie. Daar heb ik altijd wat moeite mee en voel me dan verplicht om aan al hun eisen te voldoen. Een paar vervelende dagen gehad, ineens genoot ik niet meer van deze geweldige plek waar ik mag wonen en mijn gasten kan laten genieten van de rust, natuur en schone lucht. Dit was ineens allemaal weg, door één persoon. Boos op mezelf dat ik dit liet gebeuren, maar waar je je aandacht op richt wordt groter. Mijn hulplijnen ingeroepen, tips en tricks gekregen en dit proces om kunnen buigen. Gekeken naar de opmerkingen, nagedacht over het dit sterrensysteem en bepaalde zaken toegepast waar ik absoluut het nut van inzag en andere zaken gelaten voor wat het was omdat het niet bij mijn visie pas en ik niet op zo een manier de B&B wil runnen. Wil ik voldoen aan deze sterren, loop ik daarmee niet van mijn plan en visie vandaan? Volg ik mijn ideaal of pas ik me aan? 

 

Voor mij uiteindelijk een makkelijke keuze. Ik heb me jarenlang aangepast aan verschillende systemen en deze stap heb ik niet gemaakt om me weer aan te passen aan een systeem. Ik ga geen rekening houden met sterren, ik ga rekening houden met mezelf, ik volg mijn gevoel en doe het op mijn manier. Daar kan ik achter staan en zo heb ik er ook plezier in. Een mooie les met weer veel inzichten die ik kan gebruiken in het leven. Ik had het even moeilijk, mijn ego draaide overuren en dreigde het bijltje erbij neer te gooien. Begin mijn flow weer te vinden, mijn vertrouwen. Een les wijzer. 

 

Zoals Prinses Beatrix tegen Koning Willem- Alexander zei: 'Blijf jezelf, houd je koers en probeer niet met alle winden mee te waaien'.  


Het leven op deze aardbol

Een schaduwzijde in mijn leven, ik voel me af en toe heel schuldig dat ik hier ben op deze aardbol. Dat ik ook een ecologische footprint achterlaat. De mens die de rijkdom van deze aardbol in sneltreinvaart tot zich neemt. Vaak vanuit het principe meer, meer, meer. Het denken in korte termijn. Macht en geld en we putten de aarde uit en ja, ik doe daar ook aan mee. Ik loop tenslotte ook rond op deze aardbol. Ik probeer een steentje bij te dragen, maar het voelt niet als genoeg.

 

Ik vraag me regelmatig af hoe lang we met zijn allen nog zo door kunnen blijven gaan. Hoe lang duurt het voordat echt alles op is, er geen bossen meer zijn, Groenland en Antartica volledig verdwenen zijn, er geen Big Five meer over is omdat ze allemaal zijn afgeschoten omdat mensen niet weten wat ze met hun geld moeten doen en voor hun plezier olifanten en leeuwen afschieten? De lucht zo vervuild is dat we met zijn allen niet meer goed kunnen ademhalen. 

 

Af en toe overvalt mij dit schuldgevoel, ik weet ook wel dat ik het niet in mijn eentje op kan lossen. Daarvoor spelen er te veel belangen van bedrijven en op macht beluste mensen. Ik laat het er af en toe even zijn, het is een onderdeel van mij wat ik als klein kind al had. Ik  herpak mezelf weer en doe mijn best om wel mijn kleine steentje bij te dragen aan een betere en gezonde wereld waarin de aarde en alle levende wezens  gerespecteerd wordt voor alles wat zij te bieden hebben.


Schuldgevoel ... niet of toch wel?

Een weekje geleden hadden Edwin en ik onze wekelijkse evaluatie. Even bij elkaar checken of het nog allemaal oké is. Zitten we nog op het juiste spoor? Zijn we nog happy hier? Moeten we wat veranderen aan onze manier van werken of aan de communicatie met elkaar of onze gasten? 

 

Edwin vroeg mij of ik al een soort van heimwee of schuldgevoel had voor het achterlaten van ons leven in Nederland. Ik had het nog niet zo gevoeld, ik had er ook nog niet echt over nagedacht. Misschien wilde ik er ook nog niet over nadenken of had ik het gewoon veel te druk om daarover na te denken. 

 

In de dagen daarna ben ik bij mezelf gaan bevoelen wat mijn vertrek uit Nederland tot nu toe met me had gedaan. En ik kwam tot de conclusie dat ik tot nu toe geen heimwee heb, geen schuldgevoel over het achterlaten van Nederland. Ik ben mijn eigen gevoel gaan volgen en dat werkt voor mij heel erg bevrijdend. Voor nu voelt het heel goed, ik ben hier op mijn plek en het voelt als nemen van de juiste stap in mijn leven op dit moment. 

 

Ik had wel een schuldgevoel toen ik nog Nederland was en ik bedacht dat ik mijn familie en vrienden achter zou laten en in een ander deel van de wereld zou gaan wonen. Daar heb ik toen wel ontzettend veel last van gehad, maar sinds ik op de boot ben gestapt naar Schotland heb ik dat los kunnen laten. Door al deze gedachten ging ik me bijna een schuldgevoel aanpraten omdat ik me niet schuldig voelde. Een gevoel creëren dat er niet is, wat zit een mens toch af en toe ingewikkeld in elkaar. 


Vertrouwen, keuzes en rijkdom

Eergisteren twee keer mensen 'nee' verkocht. Potentiële klanten die geld in het laatje zouden brengen. Een stel met jonge kinderen die belden voor het reserveren van twee kamers. Nee, sorry 'we do not accommodate children'. Een klein uurtje later drie mensen klopte aan en vroegen of er nog een kamer vrij was. Ze vonden twee kamers te duur en vroegen of we een 3-persoonskamer hadden. Nee, sorry die hebben we niet. Kon ik niet toch een bed erbij zetten op één van de kamers. Nu is dit ook echt niet mogelijk, maar ik wil het ook niet. Mezelf afgevraagd zou ik dit willen, is dit wat ik met mijn business voor ogen had? Het is natuurlijk wel geld, maar verloochen ik mezelf dan niet om alleen voor het geld te gaan, waar is dan die vrijheid die ik voor ogen had om te doen wat ik wil doen en waar ik achter sta? Die zou dan niets te betekenen hebben. 

 

Wat een goed en rijk gevoel gaf dit. Ik had een keuze en ik bepaalde. Dat is rijkdom en overvloed. Vertrouwen hebben op wat er nu is en dat er altijd genoeg voor mij is, niet denken in tekort, maar denken in wat goed voor mij is en bij mijn visie blijf. 


Dankbaarheid, niet vergeten!

Dankbaarheid, soms ga ik er door alle hectiek even aan voorbij. Nu twee maanden hier, het voelt als veel langer en er gebeurt zoveel dat ik vaak niet de tijd neem om stil te staan bij dit alles wat ik mee maak, wat ik doe en wat ik al heb gedaan. Nog zoveel ideeën en plannen, te veel vooruit kijken en niet even kijken daar wat ik nu al heb bereikt hier. Dus bij deze een lijstje met dingen waar ik dankbaar voor ben. 

 

Ik ben dankbaar voor: 

  • mijn lef
  • mijn heerlijke nieuwe douche
  • het uitzicht over de Atlantische Oceaan
  • dat mijn fietsen zijn gearriveerd
  • dat mijn lieve broertje langs is geweest
  • dat mijn NL auto weer in Nederland is en verkocht gaat worden
  • het mooie nieuwe zeil voor in mijn badkamer
  • dat er een goedwerkende toilet onderweg is
  • de gasten die zijn geweest
  • alle boekingen die we al hebben uitstaan
  • mijn financiële overzicht
  • het mooie laminaat wat ik samen met Edwin heb gelegd
  • het vinden van een goede masseur
  • het serveren van een vegetarisch ontbijt
  • mijn mooie foto's waar ik supertrots op ben en die in de lounge en ontbijtzaal hangen
  • mijn creativiteit
  • het bepalen welk thema bij welke kamer hoort
  • al het nieuwe beddengoed en handdoeken
  • mijn gezellige lounge
  • alle projecten die we in gang hebben gezet en die ervoor gaan zorgen dat wij voor de winter in een warmer huis wonen
  • de moestuin die ik heb ingezaaid en waar nu de zaadjes aan het groeien zijn
  • alle vogels in de tuin die mij 's ochtends wakker maken met hun gekwetter
  • de wedstrijdduif die deze tuin heeft uitgezocht om uit te rusten en er nog steeds is na een paar dagen
  • de mooie nieuwe lampen die op de overloop en in de gang hangen
  • mijn elektrische kachels
  • de kaas uit Nederland
  • de earl grey groene thee uit Nederland

Een gevalletje van blijven ademen en loslaten

Dit is er één van de lange adem. Rustig blijven en er niet al te veel energie in gaan steken. 12 maart een cooker besteld. Zo een grote cooker met 7 pitten, 3 ovens en heel stoer in het zwart. Zo eentje waarvan ik denk die staat geweldig in mijn grote keuken. 

 

Degene die er nu staat is oud, vies en behoeft vervanging. Dus toen ik hier net arriveerde gelijk gaan zoeken naar een nieuwe. Bij voorkeur een dual fuel met gas en elektriciteit en ik had er een gevonden. Echt heel mooi, in heel donker grijs, ook wel charcoal genoemd. Besteld via Argos, een soort van bol.com. Dus ze werken met vele verschillende leveranciers. 

 

De cooker is van het merk NewWorld. Na het bestellen begon het al met vele telefoontjes over de plek waar hij zou komen te staan, afstand van het keukenkastje naar het gasfornuis, waar er een stopcontact was, hoe de muur eruit zag (tegels of verf) en nog vele andere vragen. Dit was allemaal nodig voor de installatie van het apparaat. Ze wilden weten hoeveel trappen ze op moesten en wat de bereikbaarheid was. Eind maart zou de cooker geleverd worden. Bericht van NewWorld dat er een defect aan het apparaat was en dat er een nieuwe besteld zou worden. Nieuwe leverdatum 10 april, zelfs een brief gehad met de bevestiging. Nog even gebeld omdat de vorige keer de levering via een andere vervoerder zou gaan en dat het dan langer duurt. Nee, 10 april zou hij geleverd worden bij The Green Cruachan. 

 

Een e-mail van het bedrijf dat de cooker zou installeren, ze kunnen dat niet doen omdat ik woon in een commercial property en ze doen alleen domestic properties. Geen probleem, dan doen we het zelf. Zo moeilijk is het niet. Wel voor de installatie betaald, dus geld terug vragen bij Argos. Dat stond binnen een paar dagen weer op onze rekening. 

 

10 april, het was zover. De cooker zou geleverd worden, die ochtend nog gebeld door NewWorld met de bevestiging dat de cooker deze dag geleverd zou worden en dat er de dag daarna technicians zouden komen voor de installatie. Huh, we hadden toch vernomen dat installatie niet mogelijk was? Nee, ze zouden komen. Die dag is er niemand geweest. Edwin bellen met de vervoerder en die vervoerder zei dat de cooker weer door een andere vervoerder zou worden geleverd. Van het kastje naar de muur en weer terug. Natuurlijk kwamen er de volgende dag geen technicians, die zouden ook nooit gekomen zijn.

 

Edwin wilde weer gaan bellen en ik zei laat het even rusten, dit kost iedere zoveel energie. En wat gebeurde er gisteren, we waren in de tuin aan het werk en er kwam een grote vrachtwagen aanrijden van M&H Carriers. De vervoerder die onze koelkast heeft gebracht. En ja hoor, hij stopte bij ons. Het zou toch niet de cooker zijn? Ja, het bleek de cooker te zijn. GBT, de vervoerder ingeschakeld door NewWorld wilde niet naar Stoer rijden om de cooker te bezorgen en ze hadden M&H Carriers ingeschakeld en betaald levering door één persoon. Dat kan natuurlijk niet met een cooker die 90 kilo weegt. Edwin heeft samen met de vervoerder de cooker naar binnen gebracht. 

 

En wat blijkt nu, één van de ovens en de klok doet het niet. Chatten met Argos en er gaat een nieuwe aangevraagd worden en er is gezegd dat we daar deze week over gebeld worden. Mocht dit allemaal niet gaan werken, kunnen we altijd het geld terug krijgen via Argos en dan is het aan NewWorld om de cooker hier weer weg te krijgen. 

 

Is dit even frustrerend. Af en toe een beetje boos en soms gewoon maar keihard lachen. Het loslaten en bedenken dat het niet het ergste is van de wereld. We hebben nog een cooker, dus we kunnen koken. Het is niet het einde van de wereld. 


Goed is goed genoeg!

Het begint langzaam tot me door te dringen. Met elke dag dat ik hier ben merk ik dat er een shift gaande is. Goed is goed genoeg. 

 

De prikkels van de drukte en de vele geluiden die ik altijd heb ervaren in Hoogvliet verdwijnen. Het is hier stil, het is hier rustig en alles gaat hier een tandje lager. De ratrace is aan het verdwijnen, betekent het dan dat het hier in het hoogseizoen niet druk is. Het is hier zeker druk, maar op een andere manier. Je deur uitstappen en middenin de natuur staan, vanuit je slaapkamerraam de Atlantische Oceaan zien, de stilte die hier is. De soms oorverdovende stilte die ervoor zorgt dat ik elke dag wat los kan laten. 

 

Dat ik niet meer als een idioot heel de dag achter het internet zit omdat ik wil dat hier alles in de B&B perfect is en dat ik van alles moet bestellen, dat alles hier wat meer tijd kost en dat het komt wanneer de tijd daar is. Dat ik hier mag genieten, dat ik op mijn bankje voor het huis mag zitten in het zonnetje en de Happinez mag lezen. Dat ik in een oud huis woon waar altijd wat te doen is en dat al deze zaken niet weg zullen lopen en zeker geen bloedspoed hebben. 

 

Ik ben aan het afkicken van de drukte, van het alles binnen één dag moeten regelen. Alles gaat hier op een langzamer tempo en dat is goed. Het begint langzaam (stapje voor stapje) tot me door te dringen: 

 

'Ik ben goed, ik ben goed genoeg


Teruggeworpen

Van de week was mijn lijf in paniek, ik was in paniek. Ik had zoveel pijn van al het klussen, van te veel gedaan in een te korte tijd zonder tijd te nemen om te herstellen dat ik even teruggeworpen werd in de tijd. In de tijd dat ik zoveel pijn in mijn lijf had dat ik praktisch niets meer kon. Ik elke dag met angst en beven wakker werd en niet wist hoe die dag zou gaan verlopen. Zou er nog meer uitvallen of zou ik op hetzelfde niveau blijven.

 

Ik had van de week zoveel pijn in mijn lijf dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen, dat ik weer terug bij af was. Te veel spierspanning. Mijn gedachten die met me aan de haal gingen en voor nog meer paniek zorgde. Pijn in mijn onderrug, een brandende pijn in mijn schouders en nek. Tintelingen in mijn armen, handen en vingers. De angst dat het niet weg zou gaan, terug bij af en niet naar mijn lichaam geluisterd. Boos op mezelf, teleurgesteld in mezelf. 

 

Nu we een paar dagen verder zijn kan ik het weer relativeren. Rustiger aan gedaan en niet met zware dingen lopen sjouwen, tijd nemen voor een wandeling en vertrouwen op wat er komt. De branderige pijn trok na een dag of twee weg en de tintelingen werden minder. Ben ik nu helemaal hersteld? Nee, dat niet. Mijn lichaam heeft wel iets meer nodig dan een paar dagen rustig aan. Gisteren wat keukenkastjes geverfd. Niet heel de dag, maar toch weer in rare houdingen zitten en 's avonds voelde ik toch weer de zwakke plekken. En wat gaan we vandaag doen? Geen geklus. Mijn lijf heeft nog wat meer rust nodig en dat gaan we ook doen.  


Hard werken

De afgelopen week druk bezig geweest. We zijn naar twee dagen naar Inverness geweest om inkopen te doen en onze nieuwe auto op te halen. We zijn uiteindelijk met twee auto's teruggereden naar Stoer en die zaten helemaal bomvol met laminaat, verf en andere klusmaterialen. 

 

Het is best pittig en uiteindelijk is er toch altijd nog meer te doen dan je van te voren had bedacht. En ja, ik ben best een beetje moe. Mijn lichaam protesteert wel na een paar dagen laminaat leggen. Pijn in mijn nek, schouders en rug. De kracht in mijn armen is wat aan het afnemen. De nachten lijken steeds korter te worden en vanochtend was ik erg blij dat ik een laminaatvrije dag had en ik heb me ook voorgenomen om dit weekend geen stukje laminaat aan te raken. Ik ga me richten op schoonmaken en inruimen van de boekenkasten en onze badkamer en slaapkamer. 

 

Het was weer een intensieve week waar ik veel voldoening uit heb gehaald. Iedere dag weer. Ondanks de vermoeidheid voel ik me goed en opgewekt met af en toe een gevoel van waar ben ik aan begonnen, overzie ik het allemaal even niet, maar uiteindelijk is dit het allemaal waard en ga ik elke dag moe en voldaan naar bed. 


Autodealers

Wat is het toch dat ik me nooit op mijn gemak voel als ik bij een autodealer zit. Het voelt eigenlijk gewoon heel onveilig. Altijd het idee dat ik in de maling wordt genomen. 

 

Ze zitten daar om te verkopen en daar ben ik me van bewust, maar het ligt er zo dik bovenop. Ik ben er liever niet. 

 

Vandaag konden wij onze Engelse auto ophalen in Inverness. Via internet alleen wat plaatjes gezien en de specificaties en dan is het maar afwachten wat je krijgt. Een VW Tiguan van drie jaar oud. We hebben er een trekhaak onder laten zetten, altijd handig om met de aanhanger naar de Roteb in Lochinver te rijden. Een mooie auto, stoelverwarming, een glazen dak met zonnescherm, automaat en 4WD. Toch wel erg fijn op de single track roads. Het stuur zit wel aan de verkeerde kant, maar daar wennen we ook wel aan. 

 

En dan zit ik daar bij de autodealer en het enige wat ik bedenk hoe kan ik hier zo snel mogelijk weg zijn. Wat gaan ze me nog meer in de maag splitsen? Ben ik sterk genoeg om nee te zeggen? Ik denk het wel, ik denk dat ik het kan en toch ben ik daar het liefst zo snel mogelijk weg en kom ik er gewoon niet al te vaak. 

 

Ben ik blij met mijn nieuwe auto, zeker weten. Hij is mooi, een auto die ik altijd al had willen hebben en het mooie is dat hij hier in Schotland veel goedkoper is dan in Nederland. 


Perfectionisme

Er schijnt weer een koplamp mee waarvan ik dacht dat ik die wel achter me had gelaten. Perfectionisme, dat is voor mij wel een pijnpunt en zorgt voor wat onrust in mij.

 

De rust vinden het proces te vertrouwen en dat alles op zijn tijd komt en dat niet alles perfect en gelijk af moet zijn. Juist niet, want dat maakt het juist niet zo leuk. De tijd nemen en iets langzaam zien opknappen.

 

Een lijst vol met klussen, zoveel te doen en ik zie zoveel dingen die ik zou kunnen verbeteren en die ik wil verbeteren. Het hier zijn is zo een goed leerproces. Een eigen bedrijf en weten dat je dan nooit klaar bent. Er is altijd ruimte voor een stukje verbetering, voor het opknappen van het huis, maar er is ook tijd nodig om te genieten van dat wat ik heb, dat wat er is en dat is echt heel veel. Het tot me door laten dringen dat ik hier mag wonen, in een schitterend huis wat ik mag gaan maken toe hoe ik het wil. Stap voor stap en in de tussentijd gewoon genieten van dat wat er al allemaal is. Want dat wil ik nog wel eens vergeten. 


Een weekje in Stoer

Mijn eerste week in Stoer, de plek waar mijn huis staat. De rit naar Stoer ging soepel, er waren nog wel hoge sneeuwmuren langs de kant van de weg, maar de weg was schoon. 

 

Toen we aankwamen stonden Maggie en Dennis al te zwaaien en kregen we de sleutels officieel overhandigd. Het eerste wat we moesten doen was een vuurtje aanmaken en de olieboer bellen om stookolie te bestellen. Er zat niet meer zoveel in de tank. We hadden geen internet en zijn nadat we ons min of meer geïnstalleerd hadden naar Lochinver gegaan om een hapje te eten en wat internetzaken te regelen zoals de olie en het thuisfront laten weten dat we aangekomen waren in Stoer. 

 

Zo een eerste nacht is wennen, het voelde wat vreemd en tegelijkertijd heel vertrouwd. Het is een fijn huis met een fijne energie.

 

Afgelopen week al heel veel kunnen doen. Alle soorten brandstof zijn aangevuld, we weten wie we moeten benaderen voor olie, hout, kool en er lag een brief in de bus waarin we een contract hebben met de Schotse energieleverancier, internet is toch onverwachts sneller gearriveerd omdat Edwin het kastje heeft geïnstalleerd, we zijn een dagje naar Inverness gegaan om een rondje Home Base (de Nederlandse Karwei) te doen.

 

We hebben de muren van de ontbijtruimte geverfd, de keuken helemaal schoon gemaakt en wat klein isolatiewerk gedaan voor de ergste tocht. Al veel spullen besteld bij Argos, Amazon en Out of Eden. Onze was heeft al buiten aan de waslijn gehangen, een wandeling naar het strand gemaakt. Zoveel dingen in zo een korte tijd en soms voelt het alsof we hier al weken zitten. Ik slaap hier goed, nu nog in een gastenkamer. Als straks mijn spulletjes komen dan kan ik lekker in mijn eigen bed slapen en staan er wat van mijn eigen spulletjes. 

 

Een week waarin de pakjesman voor de deur stond en zei 'He, hallo' in plat Rotterdams. Deze man woont al sinds 1992 in Inverness en geniet volop van deze schitterende omgeving van Schotland. Hoe leuk is dat. 

 

Een week waarin ik af en toe een moe was, een ochtend had waarin ik dacht waar begin ik aan en me weer herpakte en mijn schouders eronder zette om verder te gaan. Een week waarin ik meerdere malen tegen mezelf heb moeten zeggen, rustig aan Irma. Je bent hier nog maar net. Ik zo zoveel, ik heb zoveel ideeën en wil graag alles aanpakken. Tegen mezelf blijven zeggen dat ik de tijd mag nemen, dat ik mag genieten van deze mooie plek. Stap voor stap, dat is voor mij de belangrijkste les in dit hele proces. 


Ullapool - Stoer

Vandaag lijkt de dag te zijn dat wij verder reizen naar onze bestemming Stoer. Heel het weekend zijn ze druk bezig geweest met het schoonmaken van de wegen en de informatie die er nu is, is dat de wegen zijn vrij gegeven. 

 

De verwachting is dan ook dat we vanmiddag The Green Cruachan in kunnen wandelen. 

 

Dat betekent ook dat wij vanaf ons vertrek weinig tot geen toegang zullen hebben tot internet. We ervaren wat problemen met de leverancier van het internet en telefoon (het is net Nederland). Mobiel bereik is er eigenlijk niet, behalve op bepaalde punten op de berg. We hebben nog geen vaste lijn en ook nog geen internet. We hopen dat de provider het snel voor ons kan oplossen, maar de verwachting is dat het ergens in de laatste twee weken van maart opgelost kan worden. Wij gaan dan ook proberen om dagelijks naar een plek te gaan waar we wel toegang tot het internet hebben om onze zaken te regelen zoals bestellingen en voor het contact met het thuisfront.

 

Dus mocht je minder berichten van ons krijgen, dan weet je wat de oorzaak hiervan is. 

 


Ceilidh & Dance Party

Gisteren hebben wij een heerlijke wandeling gemaakt in het dorp, taart gegeten bij The Frigate en wat achter de laptop gezeten. Muziekje luisteren en de berichten op Facebook gevolgd over de staat van de wegen richting Stoer. Er is wat vooruitgang,  tussen Lochinver en Stoer zijn de wegen goed, maar tussen Ullapool en Lochinver nog niet. Dus zo blij dat we het hotel bijgeboekt hebben en gewoon lekker kunnen genieten van onze hotelkamer. Is al een beetje ons tijdelijke huisje geworden.  

 

Dit weekend is er een muziekfestival in Ullapool en ik ben 's middags naar een flow yoga workshop gegaan en dat was erg leuk en ontspannend. Voor de avond hadden we kaartjes gekocht voor de Ceilidh Dance Party in de village hall. Wat was dat ontzettend leuk, super gezellig, geweldige Schotse muziek en we hebben heerlijk gedanst. We werden meegenomen door de locals en ze legden ons uit hoe we de bepaalde dansen moesten doen. Sommige waren pittig, veel draaien, klappen en stampen. We hebben ontzettend gelachen. 

 

Na het dansen hebben we nog Wie is de Mol kunnen kijken, maar niet veel wijzer geworden. De Mol wordt pas volgende week bekend gemaakt. 


De vierde etappe

Vanochtend zijn we al snel tot de conclusie gekomen dat doorrijden naar Stoer geen optie was. Afgelopen nacht weer veel sneeuw gevallen met daarbij een harde oostenwind die voor sneeuwduinen zorgen op de weg. De afgelopen nacht is er ook niet aan de wegen gewerkt om ze schoon te krijgen. Met ons nog meer mensen in het hotel die nog maar een nachtje bijgeboekt hebben, waaronder de eigenaren van het Drumbeg Hotel in het plaatsje Drumbeg, wat op ca. 15 minuten rijden van Stoer vandaan ligt. 

 

Vandaag een rondje gelopen in Ullapool, een bezoekje gebracht aan de tourist information en daar een leuk gesprek gehad, nog wat folders achtergelaten en in de pub een warme chocolademelk met slagroom en marshmallows gedronken. 

 

Wat gewerkt aan een blog voor op onze B&B website , kop thee en onze hotelkamer als een soort van kantoor gebruikt. Ervoor gekozen om de hotelkamer nog een paar dagen te boeken, want de verwachting is dat de wegen richting het noorden maandag schoon kunnen zijn. We gaan hier voor veiligheid en liever gezond en wel een paar dagen later in onze B&B dan glibberend over de weg om vervolgens in een ravijn terecht te komen en daar nooit te geraken. We hebben gelukkig speling en de huidige eigenaren zitten daar ook vast en vanuit hier kunnen we ook bepaalde zaken regelen. 

 

Het openbare leven ligt hier op zijn gat, de scholen zijn dicht en wegen zijn afgesloten. De mensen hier in Ullapool zijn ook erg verbaasd, zoveel sneeuw hebben ze in jaren niet gezien. Heel uitzonderlijk.  


De derde etappe

Weer een stukje verder op weg. Niet helemaal zoals gepland, vandaag zouden we aankomen in Stoer, maar door de weersomstandigheden is dat helaas niet gelukt. Na een zeer rustige rit met goede en schone wegen van Pitlochry naar Ullapool konden we niet verder omdat bij Ullapool de weg afgesloten was richting Stoer. Bijna niet te geloven dat een uurtje verder de wegen zo slecht waren dat er vrachtwagens en auto's vast zaten in de sneeuw nadat wij heel de tijd in het zonnetje hadden gereden met af en toe wat vlokjes sneeuw.

 

Wij hebben nog met iemand gesproken van de Schotse Rijkswaterstaat. Het was er ondertussen gestopt met sneeuwen maar door de hevige storm waren er sneeuwduinen ontstaan op de weg en ze kregen de wegen niet schoon. Nou zijn de wegen daar vrij smal en behoorlijk heuvelachtig dus dat zorgt voor nog meer problemen. 

 

Eieren voor ons geld gekozen, omgedraaid en een hotel gezocht in Ullapool. We zitten nu in The Arch Inn. Een klein hotel aan de haven van Ullapool. Het sneeuwt en het stormt. Een hapje gegeten in de lokale pub. We hopen dat het weer morgen beter is en we verder kunnen naar Stoer. 


De tweede etappe

De tweede etappe; de Engelsen noemde het 'the beast from the east'. Een sneeuwstorm en op sommige plaatsen meer dan 20 cm sneeuw. Daar reden we dan voor het eerst zo lang stuk met een aanhanger. Wat waren wij dankbaar voor onze winterbanden, die hebben ons met aanhanger en al vele heuveltjes opgeholpen waar anderen bleven steken. Af en toe een slippartijtje, maar de auto en de aanhanger zijn op de weg gebleven.  Een rit van 4 uur is een rit van 8 uur geworden, maar net voor het donker werd waren we bij ons overnachtingsadres in Pitlochry waar we een warm welkom kregen van Rachael en Gordon.

 

Op de kamer stond Eeyore, een fles bubbels en een lieve kaart waarin ze ons veel succes wensen met de B&B. Gordon was net van plan eten te halen en heeft gelijk voor ons een vegaburger met frietjes meegenomen die we gezellig samen hebben opgegeten.


De eerste etappe

De eerste etappe; lekker gegeten in het buffetrestaurant van de boot, nog een kopje thee gedronken in de lounge waar live muziek was. Ik heb nog wat geschreven en toen naar bed. Een filmpje gedownload van Netflix en met een kopje thee de film gekeken. Een hut helemaal vooraan op dek 4, nummer 4001. Vooraan zitten is niet handig op een boot, de verwachting was dat het tot een uur of vier 's nachts rustig zou blijven en daarna zou de oostenwind gaan aantrekken. Het bleek al wat eerder te zijn en toen ik naar bed ging hoorde ik de golven al op de boeg slaan. Mijn maag heeft de hele nacht de golven opgevangen. Naar beneden en weer terug. Wat gelezen, maar het lukte niet om in slaap te vallen. Ik heb een zopiclon (inslaaptabletje) genomen en toen was ik zo vertrokken.

 

In de ochtend bleek dat het druk was in de haven van Newcastle en we moesten nog een klein uurtje wachten voordat er sleepboten beschikbaar waren. Ronddobberen op de Noordzee is geen pretje kan ik je vertellen en zeker niet als je helemaal vooraan zit. Ik heb me snel aangekleed en ben naar buiten gevlucht, frisse lucht. Het was koud en het sneeuwde, een kopje kamillethee en een bakje fruit en toen trok ik een beetje bij. Edwin heeft liggend in de hut zijn kleding aangedaan, omdat zitten geen optie was. De primatour deed niet echt zijn werk. Toen we weer verder konden ging het snel beter en het ging helemaal beter toen het schip aan de kade lag. Stil en rustig. 

 

Gezien onze lading in de auto en de aanhanger hadden wij verwacht dat we bij de douane aangehouden zouden worden. Het enige wat ze wilde weten was wat er in de aanhanger zat en toen wij vertelden dat wij naar Schotland gingen verhuizen zei de douanebeambte met een grote glimlach op zijn gezicht 'you two are really mad people'. 


Dwars door de angst heen

Vanochtend was ik aan het kijken en luisteren naar een vlog van Leonie te Riet in de Freebirds Mastermind waar ik lid van ben. Na een week dankbaarheidstraining was vandaag het slot en werd de vraag gesteld 'Waar kies je voor, angst of vrijheid?'

 

Dit resoneerde bij mij. Ik zit er middenin. Emigreren naar Schotland en dat is waar ik vandaan kom (zekerheid, controle, perfectionistisch, faalangst, verantwoordelijkheidsgevoel, schuldgevoel) ga ik nu dwars door alle angst heen. Hiermee laat ik alles los waar ik altijd angstvallig aan vast wilde houden, het in mijn comfortzone willen blijven. 

 

Ben ik bang? Ja zeker, ik vind het doodeng, de spreekwoordelijke 'zeven kleuren ...', de twijfel en heel hard willen wegrennen, mijn ego draait overuren en doet er alles aan om mij niet naar Schotland te laten vertrekken. Die schreeuwt heel hard; 'Niet doen, dat kan je toch niet, dat gaat nooit goed komen, je krijgt heimwee, alles gaat mis. Blijf hier in Hoogvliet, zoek weer een baan als secretaresse op een kantoor, wie ben jij wel niet om dit te gaan doen. Doe normaal, schoenmaker blijf bij je leest. Dit soort dingen doen andere mensen, dat doe jij niet.'

 

Ik hoor het en ik voel het, maar ik ga er niet in mee. Ik vertrouw op het proces en ik kijk de angst goed in de ogen en loop er niet voor weg. Ik ben al veel te lang bang geweest voor alles en iedereen. Deze keer kies ik voor vrijheid en dat betekent dwars door de angst Is dat makkelijk? Nee, absoluut niet. Maar ik weet nu al dat het me zoveel gaat opleveren. En voor nu, ben ik gewoon bang, vind ik het doodeng, heb ik pijn in maag, een brok in mijn keel. En tussen al deze angst door ga ik genieten van dit proces, van dit avontuur. 


Nog twee nachtjes slapen

Nog twee nachtjes slapen in onze heerlijke bungalow aan het water in Simonshaven. Het dringt nog steeds niet helemaal tot mij door dat het om mij gaat die naar Schotland gaat verhuizen. Dat ik ga emigreren. Ik vind het spannend, ben wat zenuwachtig en tegelijkertijd probeer ik te genieten van alles wat er nu gebeurd. 

 

Vandaag ga ik naar het theater, naar Harrie & Eva van Jon van Eerd. Lekker lachen, tapas eten bij Olijf. Een rustige dag, alles voorbereid en tijd nemen voor een stuk ontspanning. 

 

Emigreren is best heftig, het zorgt voor heel veel verschillende emoties op een dag. Niet weten hoe het gaat lopen, verandering van baan, huis en land. Dat zijn best veel veranderingen in één keer. Dankbaar dat mijn lichaam weer sterk is en deze stress aan kan, dankbaar voor wat ik het afgelopen jaar heb geleerd en dankbaar voor het vertrouwen wat ik heb gekregen in mijn capaciteiten, creativiteit en flexibiliteit.

 

Nog twee nachtjes slapen en dan stap ik op de boot van IJmuiden naar Newcastle met onze auto en aanhanger met onze spullen. Nog twee nachtjes slapen en dan vertrek ik naar Schotland en deze keer niet omdat ik op vakantie ga. Deze keer omdat ik er ga wonen en werken. Nog twee nachtjes slapen en dan begint een nieuwe hoofdstuk in mijn leven.

Dus nog maar twee nachtjes slapen!!!


Emotionele achtbaan

Ik bevind me op dit moment in een emotionele achtbaan waar ik me maar in onderdompel. Het hoort bij een proces van emigreren, wat trouwens best heftig is als het dichterbij komt. 

 

Gisteren een heerlijke laatste dag gehad in het dierenopvangcentrum waar ik bijna twee jaar hebt gewerkt. Er was voor mij een vertrekpartijtje georganiseerd waarbij Edwin ook was uitgenodigd. Mijn maatje Douwe heeft heel de middag pannenkoeken staan bakken, ik heb een canvasdoek gekregen met allemaal mooie foto's van deze geweldige tijd in het dierenopvangcentrum, klompen, lieve kaarten met ontzettend lieve woorden. Ik voelde me heel erg gewaardeerd en ik ga al deze lieve mensen en mijn vrijwilligerswerk echt wel missen.

 

En toen kregen we gisteren van onze lieve vrienden Kees en Lieneke ook nog twee mooie mokken met daarop foto's van ons. Mokken waar we in Stoer onze thee uit kunnen gaan drinken en altijd een herinnering hebben aan het klussen en het paardrijden. 

 

Dankbaar voor al deze lieve en bijzondere mensen in mijn leven. 


Zelfbeeld


ZO LIEF

Gisteren werden wij om drie uur verwacht bij onze lieve vrienden. Ze hadden ons niets verteld, het enige wat er van ons werd verwacht was er om drie uur zijn. Dat lukte niet helemaal, we stonden voor de brug. 

 

Bij aankomst bleek de woonkamer vol te zitten met onze bonusfamilie Niet alleen onze lieve vrienden, maar ook familie en vrienden die er altijd waren bij een verjaardag. Door de jaren heen is dat als heel vertrouwd gaan voelen, als een bonusfamilie. We zagen elkaar met de verjaardagen van onze vrienden, een verhuizing en verleden jaar september is daar ook een begrafenis bijgekomen. En ja, meneer Kreeft heb ik gemist. Hij hoort er gewoon bij.  

 

Wat een verrassing en zo ontzettend lief dat deze mensen allemaal tijd hadden vrij gemaakt voor ons. Dat onze lieve vrienden een mooie taart hadden laten maken, leuke cadeautjes, mooie kaarten en gesealde Nederlandse kaas. Echt heel bijzonder en ik voel me heel dankbaar en gelukkig dat dit speciaal voor ons georganiseerd was. Ik heb een heerlijke middag en avond gehad, leuke gesprekken, lekker eten, een lach en een traan. Ik heb genoten. Wat is het fijn om zoveel lieve mensen in mijn leven te hebben. 

BEDANKT!!!


SCEPSIS

Scepsis is de meest effectieve manier om niets nieuws te leren.


I am

You've been trying to put me in a box, saying this is it, you'll never be enough

Take those dreams and put them on a shelf, and for many years I was holding back

thinking I should be more like this and that, but then I saw the real truth of it all

 

No, I am not who you think I am

I am so much more, I am one with Source

I am limitless, infinite, powerful, abundant, complete from the start, creator of all

I am that I am

Oh yes, I am that I am

 

And I've been stuck in thoughts, doing it their way, didn't listen to the things my heart would say, letting fear take over and decide

But when I realized that the choice was mine, Oh I could feel a shift and I began to shine

Living an empowered, beautiful life

 

No, I am not who you think I am

I am so much more, I am one with Source

I am limitless, infinite, powerful,

abundant, complete from the start, creator of all

I am that I am

Oh I am that I am

 

And therefore everything around could fall apart and I would still have love in my heart

Open eyes, now I see  that there is nothing to do - just be

 

No, I am not who you think I am

I am so much more, I am one with Source

I am limitless, infinite, powerful,

abundant, complete from the start, creator of all 


Enthousiast verdrietig

Vandaag was ik even op bezoek bij mijn oude werkgever en toen ik wilde omschrijven hoe ik me voelde kwam hij met de woorden 'je bent enthousiast verdrietig'. Heel erg goed omschreven. Nog twee weken voordat ik vertrek naar Schotland, voordat ik in IJmuiden op de boot stap en deze keer niet voor een vakantie van een paar weken. 

 

Deze weken staan in het teken van een 'vertrek-tournee', ik noem het geen afscheid-tournee. Het voelt niet als afscheid, het voelt als dat mijn leven anders gaat worden, bepaalde patronen zullen veranderen en daar ben ik me nu wel heel erg van bewust. En ik ben me er ook van bewust dat mijn nieuwe hoofdstuk van mijn leven effect heeft op anderen mensen. En ja, dat voelt niet altijd heel fijn om te doen. Dat stemt me ook wel verdrietig. Ik laat hier in Nederland ook zeker mensen en activiteiten achter waar ik aan gehecht ben en waar ik blij mee ben. 

 

Mijn lieve familie blijft hier in Nederland, er zal een verandering in ons contact zijn. Niet meer zomaar even langs gaan, daarvoor is de afstand wat ver. Maar gelukkig zijn er boten en vliegtuigen, is er whatsapp, facetime, skype, telefoon, e-mail, facebook. Zoveel mogelijkheden om contact te hebben, elkaar op de hoogte te houden van alles wat er speelt in Schotland en Nederland. Fysiek een stukje verder weg, maar ze zijn altijd aanwezig in mijn hart en ik weet dat we er altijd voor elkaar zijn. 

 

Mijn lieve vriendin die ik ondertussen als mijn zus beschouw, onze heerlijke dagjes samen, het wandelen met de hondjes. Er altijd voor elkaar zijn en ik weet ook dat dit altijd zo zal zijn. We weten wat we aan elkaar hebben. Maar het zomaar even bij elkaar langs gaan, de gezellige avondjes bij elkaar eten die ga ik zeker wel missen.  

 

Mijn heerlijke kundalini en yinenergie yogalessen, mijn vrijwilligerswerk in het dierenopvangcentrum in Spijkenisse, de lieve hondjes en mijn aardige en lieve collega's, mijn eigen vertrouwde kapper en de lekkere Nederlandse kaas

 

En dat 'afscheid' nemen van het vertrouwde, wetende dat het anders gaat worden vind ik wel heel lastig. Dat is nooit mijn sterkste punt geweest. Het is zoals het is, ik voel me zoals ik voel en dompel me onder in het enthousiast verdrietig zijn met een lach en een traan en ik weet dat er de komende dagen vele tranen langs mijn wang zullen glijden en ze mogen er zijn. Dat is wat hoort bij mij.  


Muziek

Muziek, wat zou ik zonder moeten. Muziek staat in de top 5 van mijn EHBO (Eerste Hulp bij Overmatig Ego) lijstje.

 

Muziek heeft mij de afgelopen jaren tijdens mijn ziek zijn en het proces van herstel heel erg geholpen. Ik heb dan ook een EHBO playlist waarop nummers staan die voor mij heel veel betekenen. Nummers die ik draai als ik verdrietig ben en het even niet meer weet, nummers om even helemaal los te gaan en lekker mee te zingen en te dansen. Nummers die een herinnering zijn aan een mooie vakantie, aan nieuwe inzichten. Die mij van frustraties af kunnen helpen en nummers die mij weer even laten weten dat ik op de goede weg ben. Voor elk moment wel een nummer die mij inspireert. Ik wil deze playlist ter inspiratie graag met jullie delen. 

 

Playlist


Vitamine B12 en artsen

Ik moet even mijn frustratie kwijt. Wat is het toch met artsen die maar niet willen geloven dat je een vitamine B12 tekort willen hebben. Ze blijven maar volhouden dat een tekort niet mogelijk is, dat je altijd voldoende voorraad in je lijft hebt. Dat ze soms gewoon boos worden als je hierover begint en dat ze zeggen dat het een modegril is. Waar komt die weerstand bij artsen vandaan? Je zou bijna denken dat ze er niet voor jou zitten om je beter te maken, maar om je ziek te houden en je vol te stoppen met rommel die de symptomen onderdrukken maar niet weg nemen. 

 

Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden dat mijn huisarts mij niet wilde geloven toen ik hem vertelde dat ik het vermoeden had een vitamine B12 tekort te hebben. Ik heb er uiteindelijk zelf voor gekozen een bloedonderzoek uit te laten voeren en dit zelf te betalen. Nu gebeurd hetzelfde bij mijn vader en wordt de huisarts zeer geïrriteerd als je erover begint. Dit hoor ik van nog veel meer mensen en de verhalen op internet staan er vol mee.  Het is een gemeengoed geworden dat je niet serieus wordt genomen door de arts en je in de steek wordt gelaten en mag doormodderen. En als je dan toch bij gods gratie een bloedonderzoek krijgt en blijkt dat je een tekort hebt, dan hoor je ze er niet meer over. Geen sorry, niet even zeggen dat ze het fout hadden ingeschat. 

 

Wat gaat er fout in de opleiding van een arts, wordt er niets verteld over vitaminen en mineralen en het effect wat dit heeft op het lichaam, wordt er niets verteld over voeding? Wordt er überhaupt wel bijscholing gegeven?

 

De gevolgen van een B12 tekort zijn echt serieus en deze moeten ook serieus genomen worden. Wat mij betreft moet dit in een standaardpakket zitten. Als je het dan toch voor elkaar hebt gekregen dat je mag prikken op B12, neem geen genoegen met de woorden 'Alles is in orde, u waardes zijn goed'. Vraag altijd naar de exacte waarde. Binnen de reguliere geneeskunde wordt al vaak gezegd dat een waarde tussen de 150 en 300 p/moll prima is. Je kan wel degelijk last hebben van klachten als de waarden tussen de 150 en 300 ligt. Ergens tussen de 600 en 800 p/moll is een waarde die beter past. 


'LIVE'

Zondag live gegaan met onze website B&B The Green Cruachan en wat hebben we veel leuke reacties gehad. Ongelooflijk, zoveel mensen leven met ons mee en vinden ons STOER. 

 

Daarnaast ben ik gisteren voor het eerst live gegaan op de Freebirds Mastermind. Een faceboekgroep waar ik lid van ben,  waar ik met gelijkgestemden en inspirerende vlogs en trainingen van Leonie te Riet de Set Yourself Free methode implementeer in mijn leven. Het houdt me scherp in het stellen van mijn doelen, het bijhouden van mijn frequentiewerk, leven vanuit dankbaarheid, in beweging komen en mijn evaluatiemomenten in te plannen. Na een training 'Shine Bright like a Diamond' durfde ik het nu aan en ben ik live gegaan in de groep. Dat was spannend, ik mag stralen en trots zijn op wat ik heb bereikt. Vanuit een situatie van ziek zijn en niet weten hoe verder naar over drie weken verhuizen naar Schotland en een B&B gaan runnen. 

 


Rollercoaster

Een rollercoasters aan emoties en gedachten in mijn leven. Maandenlang bezig met de voorbereidingen voor Schotland en ineens is het besef daar dat ik over iets meer dan drie weken echt ga vertrekken. Dat ik met auto en aanhanger de boot oprijd en deze keer niet voor een vakantie van twee weken. Nee, deze keer stap ik op de boot om in Schotland te gaan wonen. 

 

Blij, vrij, enthousiast, energiek, creatief, focus en dan ineens is daar de angst, verdriet, twijfel. Het is er allemaal en ik was er tegen aan het vechten. Ik wilde niet die angst, verdriet en die twijfel voelen. Maar wat je aandacht geeft groeit en dit wilde ik niet laten groeien. Dit is mijn ego die met grote koplampen aan het mee schijnen is. 

 

Het ene moment helemaal blij en opgewonden en dan ineens lopen de tranen over mijn wangen en bedenk ik me wat ik hier achterlaat om vervolgens een minuut later weer te bedenken op welke mooie plek ik ga wonen in mijn mooie B&B. Ik heb ervoor gekozen met deze flow van ambivalente gevoelens mee te gaan, er niet tegen te vechten. Het is er allemaal en ik accepteer dat dit er nu is en van daaruit kan ik verder ONT-wikkelen. 

 

Ik richt me op wat ik wil bereiken, ik ben dankbaar voor alles wat ik nu ervaar en wat ik ga ervaren, voor alle enthousiaste mensen, de leuke gesprekken, het promoten van mijn website, het stukje marketing hier in Nederland, de contacten met familie en vrienden, alle lieve woorden, mijn gevoelens en gedachten, mijn lach en mijn traan. 


Geen inspiratie!


Faalangst of Straalangst?

Heb jij je wel eens afgevraagd of je bang bent om te falen of juist bang bent om te stralen?

 

Ga eens bij jezelf voelen, doe ik dingen niet omdat ik ze niet durf, omdat ik bang het fout te doen en dus te falen? Of ben ik bang om aan de wereld te laten zien dat ik ben wie ik ben en dat je daar trots op bent. Stel jezelf de vraag 'waar ben ik goed in en laat ik dit ook zien?', of verstop ik mezelf achter een sluier van valse bescheidenheid. Niet op de voorgrond willen treden en laten zien waar je trots op bent, wat je kan en deze eigenschappen ook ten volle benutten.

 

Ben je bang om de mensen om je heen een gevoel van onzekerheid te geven? Maak je je klein vanuit overtuiging, vanuit opvoeding. Te vaak de woorden gehoord 'Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg', 'Steek je hoofd niet boven het maaiveld uit', 'Wie voor een dubbeltje geboren is wordt nooit een kwartje'. Wordt stralen niet gewaardeerd in je omgeving? 

 

Het is je geboorterecht om te stralen, te zijn en er alles uit te halen wat in jou zit en dit ook aan de wereld te laten zien. Gebruik je talenten, zet ze in en shine bright!!!

 

Stralen

 

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn

Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn. 

 

Het is ons Licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt. 

We vragen ons wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch? 

 

Maar wie ben je om dat niet te zijn? Je bent een kind van de Liefde. 

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst. 

Er is niets verlichts aan je klein te maken, opdat andere mensen zich bij jou onzeker zullen voelen. 

 

We zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen. 

We zijn geboren om de glorie van Liefde die in ons is, te openbaren. 

Die is niet alleen maar in sommige van ons. 

Die is in iedereen!

 

Als wij ons licht laten stralen, geven we we onbewust andere mensen

toestemming hetzelfde te doen.
Als wij van ons ze angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen. 

 

 Bron: Marianne Williamson


Work in progress

Na een zeer succesvolle trip naar Schotland verleden week zijn we lekker bezig met onze website, het maken van flyers en visitekaartjes, de boekingen, wat serveren we bij het ontbijt, welke faciliteiten bieden wij aan op de kamer, welke amenities staan er in de badkamer, verzekeringen, de zakelijke bankrekening, internet, telefoon etc. Best veel wat er op ons af komt, maar het geeft energie.

 

Is het ineens hard werken, maar zo voelt het niet. Het voelt heel fijn om met je eigen bedrijf bezig te zijn. Het is spannend en tegelijkertijd voelt het vertrouwd en is het ontzettend leuk om allemaal nieuwe dingen te leren. De creativiteit stroomt, er is focus.  


De indiaan en de wolven

Op een avond zat een oude Cherokee met zijn kleinzoon uit de kijken over de heuvels. De oude indiaan vertelde aan zijn kleinzoon over de strijd die in zijn binnenste gaande was. 

 

Hij zei: 'Jongen, het is een strijd tussen twee wolven. De één brengt kwade gevoelens mee: angst, boosheid, zorgen, zelfmedelijden, schuld, leugens en valse trots. De ander brengt prettige gevoelens met zich mee: plezier, geduld, liefde, rust, ontspanning, vriendelijkheid, empathie en nieuwsgierigheid.'

 

Zijn kleinzoon dacht even na en vroeg toen aan zijn grootvader: 'Welke wolf wint?' De oude Cherokee antwoordde simpelweg: 'Degene die ik voed.'

 

Bron: De kortste weg, verhalen honderduit


Felix = Fiona

Afgelopen week zijn we erachter gekomen dat Felix eigenlijk Fiona is en dat we nu ook begrijpen waarom Koos en Co verleden week zo aan het vechten waren. Er moest even duidelijk gemaakt worden wie er het meeste recht had en wie het sterkste was. De beste genen voor het nageslacht, Fiona heeft haar keuze gemaakt en het is Co geworden. Boris was druk bezig om het proces in goede banen te leiden.

 


Verdwalen en thuis komen

Ik dacht dat ik thuis was, maar ik was verdwaald. 
Ik dacht dat ik verdwaalde, maar ik kwam thuis.  


Alles wat je aandacht geeft groeit

Waar je aandacht aan geeft groeit en dat is heel mooi, maar wees je ervan bewust dat ALLES waar je aandacht aan geeft groeit. Dus richt jij je aandacht op alle positieve dingen in je leven (groot en klein) dan zullen deze groeien, maar andersom geldt het ook. Richt je je aandacht op alle negatieve dingen in je leven dan zullen deze net zo hard groeien. 


Je eigen proces

Ik weet ook wel dat ik alleen voor mezelf kan voelen en denken en dat iedereen zijn of haar proces heeft in het leven en dat ik dat wil respecteren zonder oordeel, maar ik vind het soms best lastig als ik mensen om me heen zie worstelen met zichzelf om er niets van te vinden, adviezen te geven en te bedenken dat zij hun eigen proces van transformatie  hebben en dat zij dit doen op hun manier en in hun eigen tijd. 

 

Ik heb dan ook besloten deze blog te schrijven omdat ik het oordelen wil loslaten, maar wel mijn ervaringen wil delen. Het is goed dat iedereen het op zijn of haar manier doet en dat meen ik oprecht. Mijn blogs over mijn dagelijkse leven en alles wat ik leer zal ik blijven schrijven en een ieder is daar vrij in om deze te lezen of niet, maar in mijn dagelijkse contacten met mensen zal ik mij los maken van het ongevraagd advies geven. Vergeef me als ik met vlagen nog in mijn oude gedrag verval, wijs me hierop en ik leer. Ik doe het namelijk niet om betweterig te zijn en te koop te lopen met mijn ervaringen en wat ik allemaal heb geleerd. Ik doe het vanuit goede bedoelingen, ik gun iedereen gewoon een liefdevol en gelukkig leven. Ik richt me op mijn eigen proces in dit leven en ik laat een ieder in zijn of haar proces in dit leven. Uiteindelijk is er maar een persoon die invloed heeft op jouw proces en dat ben jezelf, je bent je eigen guru! En mocht je wat willen weten over mijn proces en de stappen die ik heb bewandeld om te komen waar ik nu ben, uiteraard ben ik beschikbaar voor vragen en advies. Als ik iemand kan helpen dan doe ik het graag.  

 

Door mijn ervaringen de afgelopen jaren op het gebied van gezondheid, zelfontwikkeling en weten wat stress met je lichaam kan doen wil ik mensen graag advies geven door mijn kennis te delen, maar ik weet ook dat niet iedereen daarop zit te wachten. Ik ben me ervan bewust dat het ego een grote rol speelt bij de mens en dat patronen en overtuigingen er voor kunnen zorgen dat iemand niet durft te gaan voor verandering, dat het heel vertrouwd is om in de comfortzone te blijven, zelfs als een stemmetje zegt dat het niet helemaal gaat zoals ze zouden willen. Leven vanuit ratio in plaats van gevoel. Ik weet ook uit eigen ervaring dat zo'n proces van transformatie niet vanzelf gaat, daar moet je energie en tijd insteken. Daar is commitment voor nodig. Je moet er voor willen gaan en het durven, want als je er aan begint weet je ook dat er bepaalde thema's in je leven op zijn kop kunnen worden gezet, je een andere kijk gaat krijgen op deze thema's en misschien wel afscheid moet nemen van bepaalde zaken in je leven. 
 

Ik ben me nu bewust van alle mogelijkheden, hoe fijn het is als je door je inzet meer energie krijgt, naar je hart te wandelen en de bewustwording van wat je wel en niet wil in het leven. In leven vanuit dankbaarheid ervaar ik vrijheid, rust, ruimte en energie. Ik begin en eindig mijn dag zoveel mooier als ik in dankbaarheid kan kijken naar alle kleine en grote dingen die op mijn pad komen. Bewustwording van oude patronen en overtuigingen en deze omflippen naar nieuwe patronen en overtuigingen die in je huidige leven van toepassing zijn. Als je leeft vanuit je essentie brengt dit zoveel vreugde en plezier met zich mee en het leven hoeft niet meer het gevoel te geven dat je tegen de stroom in aan het zwemmen ben, maar juist met de stroom mee. Dat geeft ruimte in jouw leven.

 

Wil dat zeggen dat er dan nooit meer vervelende, verdrietige of angstige dingen in je leven gebeuren? Nee, die zijn er ook. Maar vanuit een andere mindset, vanuit de kracht en de veiligheid in jezelf weet je dat hiermee om kan gaan omdat het gevoel er mag zijn. Je blijft er alleen niet meer in hangen omdat je de keuze kan maken je te richten op wat er nog wel is en dankbaar te zijn voor wat er is geweest. 

 

In mijn omgeving hoor en zie ik veel mensen om me heen die niet tevreden zijn met hun baan, thuissituatie, liefdesrelatie. Die van weekend naar weekend leven, van vakantie naar vakantie, vaak moe zijn, veel stress ervaren in hun leven, niet echt weten wat ze willen met het leven, geen doel hebben en ver bij hun gevoel vandaan zitten, het denken heeft de overhand. Vaak hoor ik mensen zeggen 'als ik straks met pensioen ben dan ...'.

 

Wees je ervan bewust dat je NU leeft en dat je er geen genoegen mee hoeft te nemen als iets niet goed voelt. Je bent het waard om je leven ten volle te leven, te genieten, energiek te zijn, liefde te ervaren. Je hebt altijd een keuze, het leven is geen 'generale repetitie'. Je moet het NU doen en je bent het aan jezelf verplicht er alles uit te halen wat er in zit voor jou. Eer jouw leven en stop met uitstellen!!!


Een jas die me niet meer past

Mijn jas past niet meer en dat maakt dat ik me af en toe wat onbestemd voel. Ik ben zelf het pad ingeslagen om bepaalde zaken in mijn leven te veranderen. Waarom? Het voelde gewoon niet meer goed, niet meer fijn. Ik voelde me beklemd en ik wist dat er wat moest veranderen. Mijn ziek zijn was het meest duidelijke signaal wat ik kon krijgen. Het is namelijk niet normaal dat je altijd maar moe bent en zoveel lichamelijke klachten heb.

 

Ik ben mijn omgeving aan het ontgroeien en me er van bewust dat ik anders naar het leven kijk dan de mensen om me heen. In dit proces voel ik me af en toe zoals het kind van vroeger, als een buitenstaander. Ik was toen mezelf, ik sprak een andere 'taal' dan mijn omgeving en ik heb mezelf als klein meisje aangeleerd dat het beter was me aan te passen aan deze omgeving. Dat leverde me meer op, althans dat was mijn overtuiging. Ik ben in dat proces heel ver van mezelf afgewandeld, mezelf het beroep 'pleaser' eigen gemaakt en mijn leven gaan leiden zoals ik dacht dat van mij verwacht werd. 

 

Nu ik weer dichter bij mezelf aan het komen ben voelt dit als thuiskomen, maar ook als de aansluiting kwijtraken bij mijn vertrouwde omgeving. Ik heb hier moeite mee, maar ik weet dat mezelf zijn het belangrijkste is en dat ik vanuit deze staat van zijn liefdevolle verbintenissen aan kan gaan zonder oordeel en met respect voor de personen in mijn leven.

 

Ik kies voor een leven in bewustzijn. Mezelf altijd de vraag te stellen: 'Wat zou iemand doen die echt van zichzelf houdt', bewustwording in wat ik wel en niet wil vanuit de gedachten  'Als iets NIET goed voor mij is, is het slecht voor mij' en er dan voor kiezen dit niet te doen. Eerlijk communiceren, een leven in overvloed vanuit dankbaarheid, vanuit zelfliefde, autonoom, authentiek, veiligheid , energiek, zonder oordeel. 

 

In dit proces van transformatie maken vertrouwde plaatsen, mensen, werkzaamheden plaats voor nieuwe plaatsen, mensen en werkzaamheden. Het leven is onderhevig aan verandering, voor alles in je leven is een tijd en een plek. Er komen nieuwe dingen op mijn pad omdat ik aan het veranderen ben, omdat anderen aan het veranderen zijn en dat is helemaal oké. Mijn niet passende jas uit doen en mijn nieuwe jas aantrekken. Een mooier cadeau kan ik mezelf niet geven.  


Dat was even schrikken

Van de week was ik foto's aan het uitzoeken voor mijn 'Sweet Dreams' kaartjes voor in de B&B en toen kwam ik een foto tegen van mezelf. Ik schrok hier erg van, het raakte me om zoveel vermoeidheid te zien.

 

Deze foto is begin december 2016 genomen. Het was toen nog een paar weken werken en dan zou ik eindelijk de tijd nemen om uit te gaan rusten en me te gaan richten op herstel.
 

Deze foto bracht mij terug naar het gevoel van extreme vermoeidheid, altijd ziek en even niet meer weten hoe verder met mijn leven. De twijfels over mijn herstel, zou ik überhaupt nog herstellen en zou het opzeggen van mijn baan mij brengen waar ik wilde geraken. 

 

Nu alweer meer dan een jaar verder, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat het opzeggen van mijn baan mij herstel heeft gebracht en zoveel meer. 


Regie nemen over je leven

Het afgelopen jaar heb ik steeds meer het gevoel gekregen dat ik de regie over mijn eigen leven aan het nemen ben. Bevrijdend en beangstigend tegelijk.

 

Niet meer terug willen vallen op oude overtuigingen en patronen. Niet meer de schuld willen geven aan het leven, de gebeurtenissen en mensen.

 

Nee, ik bepaal wat goed en niet goed voor mij is, wat er gebeurd in mijn leven en hoe ik me laat raken door opmerkingen en gedragingen van andere mensen. Ik heb hier elke dag een keuze in en deze keuze maak ik nu ook bewust, elke dag weer. Met ups en downs, ik ben tenslotte ook maar een mens, ik leer en ontwikkel door te ervaren. 

 

Ik moet nog wel wennen aan deze regie, los van die overtuigingen en patronen en weten dat ik niet meer terug kan en wil naar mijn leven hoe het was, zelf besluiten nemen en daar op vertrouwen. Een enorm gevoel van vrijheid door mijzelf gemanifesteerd. 


Eerste Hulp bij een Overmatig Ego

Vanuit de Set Yourself Free training een zeer effectieve tool gekregen om vanuit mijn ego weer naar mijn hart te wandelen.

 

Mijn EHBO (Eerste Hulp bij Overmatig Ego) lijst. Een lijst waarop ik activiteiten heb gezet die mij helpen weer vanuit dankbaarheid te kijken naar mijn leven en de koplampen te dimmen die soms heel hardnekkig mee schijnen vanuit mijn ego.

 

Mijn EHBO lijst: 

  • Muziek luisteren
  • Bioscoop
  • Een boek lezen
  • Yoga
  • Wandelen in de natuur
  • Happinez lezen
  • Schrijven
  • Een warme douche 
  • Yoga magazine lezen
  • Mantra's chanten
  • Dansen
  • In de tuin werken
  • Fietsen
  • Praten met een vriendin of vriend
  • Ademhalingsoefeningen
  • Een bezoekje aan de winkel 'Mystiek'
  • Een kopje thee
  • Een warme chocolademelk met slagroom
  • Knuffelen met een hond
  • Sauna
  • Acupressuurpunten masseren
  • Massage
  • Op de bank hangen en Netflix kijken
  • Naar het strand
  • Kaarsjes branden
  • Wierook branden
  • Bloemen halen
  • In het zonnetje zitten
  • In de regen lopen
  • Een warme kruik op mijn buik
  • Kleuren (mandala's)
  • Visionboards/Moodboards maken
  • Buiten onder de veranda zitten met mijn warmtelamp met het geluid van de regen op de achtergrond
  • Mediteren
  • Iets lekkers voor mezelf kopen bij Rituals

Delen = helen

Delen = helen. Nog niet zo lang geleden geloofde ik hier absoluut niet in, gesloten als een oester, een metershoge muur om mezelf heen gebouwd. Mijn problemen, verdriet, boosheid, onzekerheden voor mezelf houden. Ik vond dat ik het allemaal alleen moest oplossen, wie wilde er nou naar mij luisteren. Ik heb me daar jarenlang behoorlijk eenzaam in gevoeld en dat heb ik mezelf aangedaan. 

Van de week las ik een brief van Susan Smit met als titel 'Een brief aan de openhartige: de wereld heeft jou nodig' en wat werd ik blij van deze brief, wat een herkenbaarheid en voor mij een extra stimulans om gewoon openhartig te blijven, wat andere mensen hier ook van vinden. Ik wil deze brief graag delen met de mensen die mijn blog lezen. 

 

"Lieve openhartige,

 

Jij bent de vrouw in de kleedkamer die verzucht dat ze zich naar de sportschool heeft moet slépen. Je bent de man die zijn verdriet over zijn overleden hond zonder reserve deelt met een buurtgenoot. Je bent de gescheiden moeder die, als ze een andere moeder op de crèche met verstikte stem hoort zeggen ‘Ik zie je over drie dagen weer, papa haalt je op’, haar toevertrouwt dat ze er zelf ook mee geworsteld heeft en dat het beter wordt, echt.

 

Je bent er slecht in om afstand te houden tot anderen en je ziet er het nut ook niet van in. Voor je het weet verandert een kletspraatje in een persoonlijk gesprek en in je werk behoort zakelijk blijven niet tot je beste vaardigheden. Je wilt met iemand praten of je wilt het niet, maar het lang over het weer hebben lukt je gewoon niet.

 

Mensen zien jouw openhartigheid wel eens aan voor exhibitionisme of aandachttrekkerij. Ze kunnen het ongepast vinden dat je jezelf laat zien zoals je bent terwijl ze je niet zo lang en goed kennen. Verdriet delen ervaren ze soms als ‘vuile was buiten hangen’ en onverholen vreugde als aanstellerij. Sommige mensen voelen zich zelfs ongemakkelijk bij je openheid, misschien omdat ze uitgenodigd worden om ook iets echts te tonen. Jij, lief mens met het hart op de tong, zoekt wezenlijk contact en daar is niet iedereen van gediend. Dat heb je ongetwijfeld gemerkt.

 

Openhartigheid, zonder verdere bijbedoelingen, is niets meer dan mens zijn onder de mensen. Het woord zegt het al: je zet je hart open en deelt iets wat wezenlijk, kwetsbaar of troostrijk is. Het slecht barrières en toont dat we onder de oppervlakte allemaal maar wat aanmodderen.

 

Ik begrijp je maar al te goed, lieve openhartige. Als schrijver ben ik gewend om vanuit een diepe plek dingen te delen. Dat doe ik niet omdat ik denk dat mijn particuliere verhaal zo bijzonder is of ik zo speciaal ben, maar omdat ik weet dat we allemaal ten diepste met dezelfde dingen worstelen. Ik wil bijna onbehoorlijk eerlijk zijn, want ik weet dat alleen mijn hart het hart van de lezer kan bereiken. Als ik schrijf, graaf ik diep in mezelf en vervolgens nog dieper tot ik op een universele menselijke laag stuit. Geen van mijn kleinzielige gevoelens is anderen vreemd. Het liefste heb ik dat mijn lezers na het lezen van mijn stukje denken: nou, dan valt het met mij nog wel mee.

 

Wat ben ik blij dat jij er bent. Er zijn al genoeg mensen die zich alleen van hun sterke, montere en verstandige kant laten zien. Die glimmende, ondoordringbare buitenkanten botsen in het openbaar alleen maar tegen elkaar aan of houden een beleefde afstand. Door zonder terughoudendheid je onzekerheden, nieuw verworven inzichten, succesjes en misstappen te delen, wordt het gezelliger op schoolpleinen en werkborrels, in stadsparken en op verjaardagsfeesten. Je brengt een verdieping die waardevol is – en die helend kan zijn, als de ander zich herkent in een emotie die diep weggestopt was en die er eindelijk even mag zijn. Samen met jou, bondgenoot en passant in een.

 

Blijf vrijmoedig ontboezemingen doen, zo lang en waar je maar durft. Delen heft de eenzaamheid op. Delen verbreekt de schaamte. Delen verzoent anderen met hun eigen lastige emoties, verscherpt hun blik en verdubbelt de vreugde. De wereld wordt zachter door jou.

 

Met liefde en eerbied voor wie je bent,

 

Susan"

 

Bron: Susan Smit (Happinez)


Mijn ego

Van de week had ik een afspraak bij de orthomoleculaire arts. Althans dat dacht ik. Best een eindje rijden en toen ik daar kwam zaten er nog twee mensen die om 10.30 uur een afspraak hadden. Wie had nu wel echt een afspraak en wie niet? Ik had pech, ik bleek geen afspraak te hebben. 

 

Ik had online de afspraak gemaakt, maar dat gaat niet helemaal goed. Op een of andere manier heeft er geen synchronisatie plaats gevonden.

 

Daar stond ik dan aan de balie, best pissig dat ik voor niets was gekomen en ook wel teleurgesteld want ik wilde graag mijn vooruitgang weten. Waarom wilde ik het weten, vanuit mijn gevoel weet ik echt wel dat het goed met mij gaat en als het even wat minder gaat weet ik vaak wel waar dit vandaan komt. Ik weet het dus echt wel en ik had ook eigenlijk niet zo de behoefte om naar de arts te gaan. Mijn ego, die graag controle wil hebben, die op papier wil hebben dat het beter gaat was het daar even niet mee eens. In de auto ging mijn ego flink tekeer en kwamen er gedachten naar boven zoals 'waarom overkomt mij dit'. Even laten uitrazen en toen bedacht dat dit zo moest zijn. Ik weet zelf heel goed hoe het met mij gaat en dat ik op de goede weg, mijn bijnieren herstellen en dat ik bepaalde supplementen nog even een tijdje ga gebruiken om mijn bijnieren te blijven ondersteunen. Het is gewoon goed, mijn lijf doet het goed en mijn ego die heb ik aangehoord, heeft zijn zegje mogen doen. Ik heb het omgeflipt naar vertrouwen in mezelf en de bonus was dat ik extra tijd had om alle kerstspulletjes op te ruimen en mijn huisje weer gezellig te maken met andere kaarsjes en planten. 


Trots

Een bericht op facebook met de vraag op welke dingen in je leven ben je het afgelopen jaar trots geweest?

 

Ik ben op heel veel dingen trots. Trots op het opzeggen van mijn baan, trots op de stappen die ik heb ondernomen ten behoeve van mijn herstel. Trots op mijn werk in het dierenopvangcentrum, op de vele cursussen die ik heb gedaan, waar ik openminded in ben gegaan en me aan overgegeven heb, mijn trip naar Truro en de training die ik daar heb gevolgd. Daar ben ik echt supertrots op. Mijn angsten en behoefte aan zekerheid en controle opzij gezet en ervoor gekozen om  een leven te gaan leven in Schotland als B&B eigenaar. Hoe stoer is dat!

Trots op mijn lijf die zoveel energie en kracht in haar heeft dat zij kan herstellen van een bijnieruitputting. Trots op mijn kwetsbaarheid en alles wat dit me oplevert. 

 

Eigenlijk gewoon heel erg trots op mezelf!


Dingen waar ik blij van word

Er zijn heel veel dingen waar ik blij van kan worden, maar er is een moment van de dag waar ik me altijd erg op kan verheugen en heel gelukkig van word. Elke dag weer. 

 

Elke avond rond een uur of tien, ik doe de lichten uit en blaas de kaarsjes uit, loop naar boven naar de slaapkamer. Daar staat mijn heerlijke bedje, mijn plekje met dingen die er voor mij toe doen. Mijn visionboard met mijn doelen aan de muur, mooie teksten, kaarten en cadeautjes die ik heb gehad die betekenis voor mij hebben. 

 

Mijn bedje met mijn dikke dekbed, mijn heerlijke en koele waterkussen en het zachte flanellen overtrek met mooie vogels erop. Ik doe mijn pyjama aan, poets mijn tanden en dan is het moment daar. Dan mag ik in bed stappen om me klaar te maken voor een heerlijke nacht van uitrusten en herstel. Mijn hoofd op het kussen, mijn lijf languit op het matras en het warme dekbed over me heen. Mijn schemerlampje aan, liggend op mijn rug nog even wat lezen in mijn boek, de belevenissen van die dag waar ik dankbaar voor ben de revue laten passeren, Edwin die met zijn hoofd op mijn buik ligt en binnen een paar seconden in slaap valt. Mijn ogen worden moe, Edwin heeft zich omgedraaid en ik doe mijn schemerlampje uit, draai op mijn rechterzij en lees nog wat en dan voel ik me langzaam wegzakken in een diepe slaap, alsof er iemand narcosevloeistof in je aderen spuit.

 

Dit ritueel vervult mij elke dag weer met geluk, blijheid en dankbaarheid.