Beach cleaning

Verleden week liep ik op het strand, een stukje strand dat op een kwartiertje lopen bij mij vandaan ligt en ik schrok van alle rommel die daar lag. Het lag er vol met plastic, touw en allerlei ander materiaal. Materiaal wat de storm uitspuugt op het strand. Aangezien we veel stormen hebben gehad de afgelopen maanden, was het een aanzienlijke hoeveelheid. 

 

Normaal gesproken worden hier regelmatig beach cleanings georganiseerd, maar met de huidige crisissituatie is dat niet mogelijk, maar ik had bedacht ik kan het ook alleen doen of met de personen in mijn huishouden en dat hebben we ook gedaan. Ik heb zeeën van tijd, geen gasten in mijn B&B want ik ben gesloten en het is tegelijkertijd een vorm van beweging.  Aangezien hier niet zoveel mensen wonen is het vrij makkelijk om met zijn tweeën op het strand te zijn zonder daar andere mensen mee lastig te vallen of dat we een andere persoon zouden besmetten.

 

We zijn een uurtje bezig geweest en toen was onze auto vol. Het geeft wel een goed gevoel als je ziet dat het strand er weer als strand uit gaat zien. Tussen alle rommel kwamen we ook nog twee dode schapen en een dode zeehond tegen. Dat zijn dan de mindere kanten van een beach clean en dan zie je ook gelijk wat een winter met al haar stormen en regen hier kan doen.

 

Dankbaar dat ik dit kon doen, deze rommel zal niet als de wind gaat draaien terug de zee in gaan. Maar we hebben 1/3 van het strand gedaan en er ligt nog zoveel en ik wil niet eens weten wat er allemaal in die zee rond dobbert. We gaan zeker nog een keer terug, want zoals het er nu uit ziet zullen wij nog heel veel vrije tijd hebben.


Met elkaar verbonden ...

Te midden van dat wat er zich nu afspeelt in de wereld ben ik me er meer en meer van bewust dat alles met elkaar verbonden is en hoe fragiel het is.

 

Kijkend naar de economie, er ontstaat een virus, mensen worden ziek en om een epidemie te voorkomen wordt stap voor stap de wereld afgesloten voor elkaar en uiteindelijk heeft dit effect op het dagelijkse leven op elk vlak en kan het vergaande gevolgen hebben als dit lang aanhoudt.

 

Ik ben er nooit zo mee bezig geweest toen ik nog in loondienst was, altijd ergens gewerkt waar de impact nog wel mee viel, mijn salaris bleef gewoon doorgaan. Nu heb ik een eigen bedrijf in de toerismesector. Mensen mogen niet meer reizen en grenzen sluiten. Ik zit nu in de doelgroep van kleine bedrijven in het toerisme en dit heeft nu en op lange termijn een invloed op mijn inkomsten. Gasten komen niet meer en dus geen inkomen, leven in een gebied waar in de winter weinig tot geen gasten komen moet ik mijn geld verdienen in de lente en de zomer. In deze periode zet ik geld opzij om de wintermaanden door te komen en dit betekent automatisch dat er na de winter niet meer zoveel op de bankrekening staat. 

 

Ineens moet ik besluiten nemen over mijn beleid in 'crisis' tijd, hoe lang kan ik het volhouden, biedt de regering mogelijkheden, kunnen we een uitstel van betaling krijgen voor de hypotheek. De onzekerheid, hoe lang gaat dit duren.Heb ik een paar maanden geen inkomsten of een heel jaar niet? 

 

Kijkend om me heen, zoveel mensen die nu aan het worstelen zijn, die angstig en onzeker zijn en het heeft effect op alles. Hotels en B&B waar niemand meer komt en automatisch komen er dan ook geen mensen bij de restaurants en coffeeshops in het dorp, leveranciers die niet meer hoeven leveren aan de restaurants want er komen toch geen gasten en zo kan je door blijven gaan. Alles is met elkaar verbonden, het is een kaartenhuis wat zo in kan storten. Het houdt niet op bij een paar maanden geen inkomsten voor het toerisme, maar op langere termijn heeft dit effect op aannemers en bedrijven die zich bezighouden met onderhoud van panden. De eigenaren van de hotels en B&B's hebben geen geld kunnen sparen voor onderhoud, dus zal alleen het hoognodige worden gedaan als dat mogelijk is. 

 

Uiteindelijk hebben we elkaar allemaal nodig en staat alles met elkaar in verbinding. We kunnen het niet alleen. We zullen het samen moeten doen. 


Als het niet zo loopt als je had gehoopt

Go with the flow, zo mooi als je dat voelt en hier vol vertrouwen in mee kan gaan. De gedachte dat alles maakbaar is, is hierin erg tegenstrijdig. Hoe om te gaan met 'tegenslag'. Zomaar wat woorden die in mij opkomen als het even niet zo loopt als waar je op gehoopt had. 

 

Ik had me enorm verheugd op een tripje naar mijn familie in Nederland. Ik had er zin in, bijkletsen, elkaar even zien, een hapje eten, een bioscoopje pakken, even gewoon alleen op pad zijn. Ik vind alleen reizen altijd erg leuk om te doen. 

 

Ik heb besloten dat met de huidige stand van zaken in de wereld, de angst en paniek rondom het virus en het feit dat alles wordt gesloten ik mijn tripje naar Nederland niet door kan laten gaan. Het voelt niet fijn, niet weten of ik nog wel Nederland in mag of straks Nederland niet meer mag verlaten of de UK niet meer in mag. Ik heb zelf geen angst voor het krijgen van het virus, maar begrijp heel goed dat er een bevolkingsgroep heel kwetsbaar is en één daarvan is mijn vader en het zou voor mij niet goed voelen om daar te zijn en misschien het virus over te dragen.

 

Ik blijf in Schotland, ik blijf in mijn eigen huis en ik hoop dat al deze maatregelen doen wat er van ze verwacht wordt. Het is wat het is, met die stroom meegaan en mijn verwachtingen loslaten. 


A virus and my own business

My own business, that is quite a responsibility which I want to approach in a playfull way. Learning everyday new things, thinking about my vision for my business. Not knowing if I am doing the right thing, if I am on the right place. Feeling the responsibility for the guests that are sleeping here, the feeling that I have to do more than I do now. 

 

The responsibility for an old house which is both my business and my home, although I still find it hard sometimes to see this house as my home. I still not have found a place in the house where it feels okay, comfortable and safe to lie down on the ground to connect with the earth and feel her energy. I feel kind of cut off. Lying on the ground for me is to connect and feel the healing energy from the earth.  

 

It is quite a challenge to keep a house like this in a good shape, it cost a lot of money. Earning you money during the spring and summer and safe up for the winter months. Living a live like this can be a challenge. You can control everything, in fact you there is no control. That is something I have learned in the past weeks.  
 

A virus, the world full of fear and panic. I am trying not to get everything to me. So much information, so many uncertainties and not knowing what is true, what is not true.
I am trying to keep the peace, to accept that what is and keep the faith.

 

Trying to to worry about the fact that I have a small business in tourism and the whole thing about having a B&B is receiving tourist who are traveling and if nobody is allowed to travel than there is no business and no business means no income. An income I need to live, I need to eat, I need to pay the bills.

 

I wonder why this is happening at this moment in my life, why this is coming on my path, what can I learn from this? Can I see possibities? Or do I only see the dark? Trying to focus on the light and love, but afraid for how it will work out for me. Do I have the strength to just hold on, keep the trust and knowing that everything will be okay and that everything is happening for me and not against me. Do I have this resiliance? Or will I panic and crash?  What will be my lesson? What will be the lesson for the world? Will Love and Light be enough? 


I don't know how to give love to ...

This is a practice from the book 'Love is always the answer' from Matt Kahn. It is a mantra and the believe is that if you are open and honest about about your inability of giving love to yourself you surrender to the universe, because she knows how to give love to myself.  

 

I don't know how to give love to my doubts.

I don't know how to give love to the despair I sometimes feel.

I don't know how to give love to the burden of responsibility. 

I don't know how to give love to my anger. 

I don't know how to give love to my tears.

I don't know how to give love to my sadness. 

I don't know how to give love to my past. 

I don't know how to give love to my believes. 

I don't know how to give love to other people.

I don't know how to give love to the not knowing.
I don't know how to give love to fear of losing control.

I don't know how to give love to fear of not fitting in.

I don't know how to give love to the feeling of not being enough.

I don't know how to give love to my impatience.

I don't know how to give love to my lack of trust.

I don't know how to give love to the earth I live on.

I don't know how to give love to all the voices in my head.

I don't know how to give love to my failures.

I don't know how to give love to the pleaser in me.

I don't know how to give love to the decisions I made.

I don't know how to give love to my loved ones.

I don't know how to give love to life.

I don't know how to give love to my inability  to receive.

I don't know how to give love to my inability to connect with myself.

I don't know how to give love to my thinking in shortage.

I don't know how to give love to my feeling of being different.

I don't know how to give love to all of my fears.

I don't know how to give love to my negativity.

I don't know how to give love to the discontentment in me.

I don't know how to give love to my body.

I don't know how to give love to my inability of not letting go.

I don't know how to give love to my powerlessness.

I don't know how to give love to my pain.

I don't know how to give love to my unability to connect with the universe. 

I don't know how to give love to the shadow in me, to the darkness.

I don't know how to give love to my survival mechanism.

I don't know how to give love to the things I hate myself for.

I don't know how to give love to the feeling that I do not want to be here in this earthly life.

I don't know how to give love to my inability to surrender. 

I don't know how to give love to my judging. 

I don't know how to give love to my distrust. 

I don't know how to give love to to the NOW.

I don't know how to give love to the silence.

I don't know how to give love to my failure. 

I don't know how to give love to my disappointments. 

I don't know how to give love to the fact that I see life as surviving. 

I don't know how to give love to the feeling of being paralysed. 

I don't know how to give love to the feeling that is never good enough. 

I don't know how to give love to the prison I created for myself. 

I don't know how to give love to not accepting me. 

I don't know how to give love to the panic I feel. 
I don't know how to give love to the feeling of not being seen or heard. 

I don't know how to give love to the feeling that I am not happy.

I don't know how to give love to the feeling that I do not matter. 

I don't know how to give love to ME.

 

I surrender, I give myself the unconditional consent to trust the universe. She will know, she will give me the signs and I will see the signs when they are there, at the right time and place. They are there for me. I give myself the consent to see them, to feel them. 


Schaap ... en het niet weten

Van de week heb ik wat geleerd van een schaap, dat schaap heeft mij iets laten zien wat heel waardevol voor mij is. Dat ik toch wel iets weet wat ik wil in het leven.

 

Op weg naar huis zag ik een schaap aan de kant van de weg liggen. Dat is op zich niet vreemd hier in de Highlands, maar soms zie je wel aan de manier waarop een schaap ligt dat het niet goed met haar gaat en dat viel me bij dit schaap ook op. En natuurlijk stop je dan om te gaan kijken wat er aan de hand is. Dit schaap liep niet weg en dan weet ik genoeg, schapen in dit gebied zijn niet echt heel tam en zullen altijd weglopen als de kans krijgen en dit arme schaap bleef liggen. 

 

Een berichtje naar de boer gestuurd en ik ben bij het schaap gaan zitten, een aai over haar bol, wat geruststellen en er gewoon zijn. Het zag er niet heel goed uit en doodgaan zat in mijn gedachten en toen kwam de vraag wat zou je graag willen als je zou weten dat je dood gaat, als je nog maar even te leven zou hebben? Tot dat moment wist ik het eigenlijk nooit, je gaat dan denken aan dan wil ik daar nog naar toe of nog een laatste keer ... en voor mij is het eigenlijk heel simpel. Ik wil in een ruimte zijn met dieren om me heen en dat is genoeg voor mij, dat is het mooiste wat er is. Op dit moment voel ik me verloren en wat paniekerig in het niet weten, maar dit weet ik dan wel en daar ben ik heel dankbaar voor. 

 

Het schaap is opgehaald door de boer, naar stal gebracht met wat hooi en eten en het was afwachten of ze het zou halen, waarschijnlijk is de winter iets te zwaar voor haar geweest, maar diep in mijn hart hoop ik dat ze het haalt en mocht het niet zo zijn, dan was ik er voor haar toen ze het moeilijk had. 


Te groot ...

Step by Step

Bit by Bit
Stone by Stone

Brick by Brick

Day by Day

Mile by Mile

 

Stap voor stap, kleine doelen stellen in plaats van grote doelen. Ik denk te groot, grote idealen. Een wereld waarin elk dier veilig, geliefd en gerespecteerd wordt. Dat is mijn droom, dat is waar ik op hoop. En dat is groots, heel groot en dat geeft mij het gevoel dat ik niets bereik, omdat ik de kleine baby stapjes niet zie, niet voel. Mijn blik gericht op dat grote doel. 

 

Alles moet kunnen, alles voor vanzelfsprekend zien wat ik doe. Niet weten wat ik wil en dat moet ik dan maar even binnen een dag opgelost hebben. Stoppen met het pleasen van de hele wereld en dat moet ik dan ook gelijk zo voelen en ervaren. En als het dan niet lukt, wat best logisch is dan voelt het gelijk zo onbereikbaar. Het geeft een machteloos gevoel.

 

Een en ander heeft te maken met het feit dat ik heel hard voor mezelf kan zijn, mezelf niet de tijd gun om iets te ontwikkelen, controle willen uitoefenen en niet vol overgave erop vertrouwen dat het daar zal zijn wanneer het er tijd voor is. Mijn intentie zetten en dan het loslaten, gewoon mij zijn en weten dat dit genoeg is. Er is de angst om te falen, dus is het soms ook makkelijker om er niet aan te beginnen. Angst om mezelf te zijn, om op te komen voor wat ik wil, angst voor confrontatie, angst om de harmonie te verstoren. 

 

Kleine stapjes, hele kleine stapjes, elk stapje is er één en kan voor rimpeling zorgen.  


De mist ...

Als je je wat verloren voelt, als je het niet weet, gevangen in je eigen kleine wereld en tegelijkertijd overrompeld wordt door de grote boze wereld. Verdwaald en niet weten wat ik wil. Dat is wat ik ervaar de afgelopen weken. Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik wil, waar ik nu echt blij van word, wat mijn passie is en waarom ik hier ben op deze planeet. Wat is mijn doel? 

 

Veel tijd om na te denken, de weldadige stilte in de Highlands en het is een chaos in mijn kop, daar is een geen stukje stilte te vinden. Ik voel de paniek, de druk op mijn borst, de zenuwen in mijn maag, het diepe zuchten wat ik veelvuldig doe om de paniek te onderdrukken. 

 

Waar komt dit vandaan? Waarom weet ik het niet, heb ik het dan altijd niet geweten of is dit iets van het nu. Nee, het is niet van nu. Het is het gevoel dat al heel mijn leven met mij meereist, af en toe lijkt het te verdwijnen in een nieuw avontuur, als ik te druk ben. Het is een patroon wat iedere keer weer terugkeert. Het lijkt of het nu heftiger is dan voorheen, er lijkt een shift gaande. Nu ik een eigen business heb moet ik ineens veel meer besluiten nemen, bepalen welke kant ik op wil, mijn visie, welke regels en grenzen. 

 

Opgegroeid als pleaser, mee gegaan met dat wat ik dacht wat er van mij verwacht werd. Geen nee durven zeggen, dus alles werd min of meer voor mij bepaald. Ik hoefde er eigenlijk niet over na te denken wat ik wilde en als ik het heel per ongeluk wel eens deed dan merkte ik dat het niet echt gewaardeerd werd. Het was zoveel makkelijker mee te gaan met dat wat er van mij verwacht werd, het was veilig en ik hoorde er bij. Ik heb mezelf dan ook niet getraind om er zelf over na te denken wat ik wil, waar ik blij van word. Ik heb dat er niet laten zijn en nu is het zo ver weg gestopt dat ik het niet kan vinden, niet kan voelen. Is het wel ergens in mij, of was het er gewoon echt nooit.  

 

En nu woon ik in Schotland, op een plek waar niemand mij kent, het voelt als een nieuwe start, ik kan het helemaal zelf bepalen, inregelen en het pleasen loslaten. Maar hoe doe je dat als je dit al 44 jaar van je leven hebt gedaan. Het brengt wat struggles met zich mee. Vanuit mijn bedrijf grenzen stellen en leren nee zeggen, privé grenzen stellen en nee zeggen zonder het gevoel te hebben dat ik me voor elke nee moet verdedigen, wat ik namelijk nog elke keer doe als ik nee zeg. Voor mezelf besluiten wat ik nu echt  wil, wat ik leuk vind en wat goed voor mij is. 

Ik voel me als een gekooide circusleeuw die altijd maar trucjes heeft uit moeten voeren en na jaren vrijgelaten wordt en zelf mag bepalen hoe met deze vrijheid om te gaan, hoe voor zichzelf te zorgen, eigen besluiten te nemen en te bepalen welke richting op te gaan. 

 

Ik vind dit gevoel zo moeilijk te accepteren en ik weet dat zolang  ik het niet accepteer en aanvaard dat ik het voor nu gewoon niet weet dit gevoel alleen maar vergroot wordt omdat ik er tegen vecht, maar het voelt gewoon zo onveilig. Wat ik mezelf mag gunnen is tijd, lief zijn voor mezelf, aanvaarden, geduld en vertrouwen hebben. Me comfortabel voelen in de mist.   

 

"Als je aanvaardt wat je niet weet, wordt het universum in jou, 

dat alles weet en doet, opgeroepen om in actie te komen. "
 


Wintermaanden

Dit jaar heb ik mijn eerste winter in Schotland mogen beleven en dat heeft wat gewenning nodig. Van een seizoen met elke dag mensen over de vloer, overdag kamers schoonmaken, ontbijtjes verzorgen en soms ook avondeten verzorgen ga je ineens over naar een soort van niets doen. Het uitvinden van een ritme. Er is altijd wat te doen zo in en om het huis, maar gedurende de winter met haar stormen en regen ligt het buitenwerk stil en op een gegeven moment ben je binnen ook wel klaar en is het klusbudget op. 

 

Ineens kan je elke ochtend uitslapen en hoef je eigenlijk heel de dag niets. De eerste twee maanden zo voor de kerst is het het nog wel fijn, tijd om contact te hebben met de mensen in de community, een kerstborrel hier en een kerstdiner daar. Je bent nog wel lekker bezig. Dan vallen de maanden januari en februari een beetje stil en loop ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Ik wil toch een beetje bezig blijven, want anders word ik steeds een beetje luier. Een doel om uit bed te komen. Ik weet het is mijn eerste winterseizoen hier en het heeft wat tijd nodig, maar misschien wat vrijwilligerswerk, andere mensen helpen met klusjes. Een beetje in contact blijven met andere mensen. Ik merk dat ik wel wat te doen moet hebben gedurende de dag. Ik functioneer trouwens het beste als ik gewoon heel de dag een beetje bezig ben met van alles en nog wat zoals in seizoen dat wij gasten hebben. Het maakt mij lui, het geeft mij het gevoel dat ik er niet toe doe en ik denk wat te veel. 

 

In Nederland was het veel gelijkmatiger, ik heb nu een beetje het gevoel dat ik een pensionado ben maar dan niet in een warm land en om dan na een paar maanden de energie weer ergens in mijn lijf te vinden om een half jaar weer volle bak aan de slag te gaan, 7 dagen per week non-stop.

 

Aan de ene kant weer zin in om gewoon wat om handen te hebben, een ritme te hebben, maar merk ook dat na maanden van stilte en betrekkelijke rust het ook wel weer als een opgave voelt om het hele circus weer op te starten. Herkenbaar van verleden jaar, na een week of twee zit ik er weer in en ga je door. Wat ik wel weet is dat ik voor komende herfst/winter iets anders moet verzinnen om toch elke dag het gevoel te hebben dat ik een doel heb om mijn bed uit te komen. 

 

 


I never felt in place

A few days ago I was watching a Dutch television programm De Wereld Draait Door and they had an interview with the singer of the Dutch band Typhoon (Glenn). He has suffered from a burnout and recovered from it. It this interview he said the following: 


"I always had the feeling that I never felt at home on this earth, always kind of unsafe and I always had a feeling that it was okay for me if I was not here. Although I can enjoy things in life, there was always that voice that said if it is my time to die, it is totally okay with me. A feeling of not being grounded, feeling unsafe, searching for something outside me, searching for control, feeling a void."

 

I was really sorry for him that he felt that way, but for me it felt like a revelation. I am not the only one who has this feeling. He dared to talk about it, it was really emotional for me. There are more people who has these what I call dark thoughts.  I am not alone in this.  

 

To be honest I find it very scary to talk about this feeling because the general opinion is that  you have to be grateful and happy to be alive and that always held me back from saying what I really felt. Opening up makes me vulnerable and unsafe. What will they think of me, people may think that I am an ungrateful person. But that is not what this is, it is a deeply embedded feeling  which is with me from the day I was born. 

 

I always believed that I was the only one who felt this, but since that interview I now know  that I am not the only one who is trying to make the best of it, trying to be positive and ignore that feeling, because it does not fit into the general belief of living your life. It is too heavy, too dark, too negative. I have learned that these emotions most of the time are not very welcome.  

 

I am really sorry that I do not have the feeling that it is pure joy to be alive, most of the time I feel like an alien, the outsider, the weirdo, a misfit and pretty unsafe. Struggling to get some control over all of this and searching for solutions outside myself of which I already know I will not find them there. It has to come from the inside.  

 

Robbie Williams wrote in his song FEEL: "I don't want to die, but I am not keen on living either". This resonates with me. Because I do enjoy certain things in life, but on the background there is always that little voice. 

 

My first blog in English on a very difficult subject and it scares me to open up and write about it, but I have made the decision to just do it and communicate honestly from my heart. 

 

For many years I tried to hide it, felt ashamed, but I know that the first step of having no longer a judgment on myself about this is acceptance. Acceptance of that what I feel, whatever the reason maybe for this belief. Acceptance of me. And I also know from experience that acceptance is quite a hard thing to feel and achieve. 

 

I share this because I know there will be other people in this world who will recognize this and they will realize that they are not the only one. I hope that they will find the courage to open up, be vulnerable and talk about it.


Een zware last ...

Soms kunnen materiële zaken als een zware last voelen. Op dit moment voelt mijn huis/bedrijf als een zware last, als een strop op mijn nek wat mij met vlagen verlamd en een opgesloten gevoel geeft. Het is een geweldig huis met een fijne uitstraling, maar het is een oud huis. Een huis uit 1897 en in de basis een solide huis. Het is ook mijn bedrijf en het moet er wel netjes uit blijven zien, er is wat achterstallig onderhoud en dat probeer ik stap voor stap aan te pakken, maar soms zijn er van die zaken die niet stap voor stap aangepakt kunnen worden. Grote projecten die echt wel in een keer gedaan moeten worden en veel geld kosten. 

 

De afgelopen weken is het hier de ene storm na de andere, het houdt maar niet op en met die stormen komt de regen. Leisteen op het dak, sommige al heel oud, een deel verleden jaar vervangen voor aluminium dak. Een lekkage kan zo ontstaan met leisteen wat van het dak afwaait of scheef komt te zitten. Het geeft onrust, het is niet altijd makkelijk om iemand hier te krijgen om het dak te repareren en die reparaties zijn vaak niet goedkoop en uiteindelijk moet een groot deel van het dak nog vervangen worden. Het is ook niet fijn, weten dat je dak niet optimaal is en dat er dan weer een Ciara of Dennis op je afkomt. Dat voelt niet veilig. En dan heb je net alles geverfd en gedaan, is er weer een lekkage  en lopen de druppels water langs de muur en moet je weer opnieuw gaan verven en moet je weer iemand zover zien te krijgen om langs te komen om het te repareren. 

 

Dan lig ik 's avonds in bed en denk ik hoe gaan we dit nu weer oplossen, het kost iedere keer weer geld en dat geld is er niet altijd, zeker niet aan het eind van het winterseizoen. Ik weet dat het veel beter voor mijn gemoedsrust is om het dak in zijn totaal te laten vervangen voor een aluminium dak. Het is voor het behoud van mijn huis en business. Als er in mijn slaapkamer wat druppels langs de muur lopen vind ik dat nog wel oké, maar dat kan ik niet maken ten opzichte van mijn gasten.

 

Na wat dagen met veel doemgedachten in mijn hoofd en stress in mijn lijf besloten dat als ik wil dat hier iets in gaat veranderen ik actie moet ondernemen. Er liggen nog genoeg kleine en grote projecten op ons te wachten, maar niet elk project is even urgent. Een nieuwe keuken, mijn eigen schuurtje met een kas om groenten in te verbouwen en mijn tuinspullen in op te bergen, nieuwe ramen op de eerste verdieping, nieuwe vloerbedekking in mijn kamer (die echt wel vies en oud is), de gastenkamers voorzien van nieuwe meubels en nog vele andere projectjes. Ik ben me ervan bewust dat deze kunnen wachten, prioriteit is een nieuw dak en bij voorkeur het gehele dak, maar laten we eerst maar het slechtste gedeelte gaan aanpakken, dat is al prijzig genoeg. 

 

En actie ondernemen is meer geld genereren. Hoe dit te realiseren? Een jaartje wat harder werken door geen vrije dagen te nemen, meer avondmaaltijden verzorgen en gedurende de wintermaanden gewoon open blijven en hopen op wat klandizie, Edwin kan wat kluswerk in de omgeving zoeken en in de herfst/winterperiode is er voor mij een mogelijkheid om voor bijna een half jaar naar Nederland te gaan om daar te werken. Zo zijn er best wel wat mogelijkheden, het is even aanpoten om vanuit een druk seizoen zonder vrij dagen door te gaan in een fulltime baan in Nederland, maar uiteindelijk weet ik waar ik het voor doe en dat is voor dat nieuwe dak, dat dak wat mij en Edwin meer vertrouwen en rust gaat geven en heel belangrijk is voor het behoud van de constructie van het huis. 

 

Misschien niet helemaal zoals ik mijn leven hier in Schotland had bedacht, maar soms moeten bepaalde dingen gewoon gebeuren om juist weer een stuk rust, lucht en ruimte te creëren. Mijn uitdaging hierin is flexibel te blijven en te vertrouwen op een goede uitkomst, dat er ergens volgend voorjaar een mooi en betrouwbaar dak op mijn huis ligt en dat Edwin en ik dat samen kunnen realiseren, dat wij onze weg hierin gaan vinden.

 

Ik vind dit spannend en ik vind het moeilijk hier het vertrouwen in te houden, maar dankbaar dat er mogelijkheden zijn en erop vertrouwen dat ik dit fysiek, mentaal en energiek aan kan.  


Vakantie

Mijn vakantie is even anders gelopen dan ik had kunnen bedenken. Een situatie waar ik in de basis niet in had willen zitten, maar niet geluisterd naar de signalen van mijn geest en lichaam. Een vakantie al ergens in september/oktober gepland, een rondreis in Andalusië, stond toch al heel lang op mijn verlanglijstje. Misschien heeft het ooit op mijn verlanglijstje gestaan, in de tijd dat ik het nog oké vond om wat langer in een vliegtuig te zitten, om steden te bekijken met mooie gebouwen. Wat invloed van buitenaf, je moet toch je reisspieren een beetje blijven oprekken, een andere omgeving. Op het laatste moment uitzoeken wat ik wilde gaan doen en bekijken terwijl ik eigenlijk helemaal geen zin had om het uit te zoeken. Op weg naar een land waar ik me in het verleden ook niet altijd even fijn voelde. Naarmate de dag van de vakantie dichterbij kwam werd ik niet blijer. Al die voorbereidingen voor iets waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had. 

 

En toch ga je dan, want ik had het geboekt en ik bleef maar tegen mezelf zeggen dat als ik er eenmaal was het helemaal goed zou zijn. Lekker ontspannen, in het zonnetje lopen, een andere omgeving. De vlucht van Inverness naar Amsterdam was nog wel oké, kort en in een klein vliegtuig. Eenmaal bij de gate om in het vliegtuig te stappen naar Malaga voelde het helemaal niet goed. Ik dacht wat doe ik hier, ik vind dit niet leuk. Ik wil eigenlijk helemaal niet en toch ingestapt. Alle signalen waren er en pas toen ik in Malaga was heb ik er naar geluisterd. We zijn vier van de 16 dagen dagen gebleven, de volgende dag na aankomst een vlucht terug naar Nederland geboekt, ik was zo blij dat ik Spanje kon verlaten. Vaak doe je net iets een keer te veel en dat was in deze ook het geval. Ik mag echt meer luisteren naar mezelf, dat wil ik nog wel eens vergeten. 

 

Waar word ik blij van, een plek in de bossen waar ik kan fietsen, een vrijstaande bungalow met een openhaard en gewoon lekker naar buiten en na een dag fietsen op de bank en helemaal niets. Vanuit een plek en in de natuur zijn. Het voelt niet langer fijn om in steden rond te lopen, hoe mooi ze ook mogen zijn. Het voelt voor mij allemaal zo nutteloos. 

 

Uiteindelijk nog een twee weken in Nederland geweest, een midweekje in een bungalow met een openhaard in de bossen omringt door vele vogels en heerlijk fietsen over de Veluwe en contact met familie en vrienden gehad. Voelde het als vakantie, niet helemaal. Het voelde als overal en nergens zijn, chaotisch en rommelig. Er het beste van maken en veel onrust in mijn lijf ervaren. Ondertussen ben ik weer thuis in Schotland en ik voel me nog steeds niet helemaal ontspannen. Het klussen is weer gestart en zo langzamerhand gaan wij ons weer klaar maken voor het nieuwe seizoen.

 


30 jaar vegetariër

Dit jaar vier ik het voor mij heuglijke feit dat ik 30 jaar geleden de keuze heb gemaakt om vegetariër te worden. 

 

15 jaar was ik en ik zag een documentaire over de misstanden die plaatsvinden rondom het vervoer van dieren die naar de slachterij moeten. Ze werden geslagen, geschopt, gepord met elektrische schrokken, dieren met gebroken poten die eigenlijk niet meer konden lopen werden over de vloer gesleept. De paniek bij die dieren. En dan zag je nog niet eens de beelden in het slachthuis, dit was voor ze het slachthuis in gingen. De misstanden zijn nog steeds aan de gang, 30 jaar later is er nog niet veel veranderd. Deze dieren worden nog steeds behandeld als producten zonder enig gevoel.

 

Op dat moment stond het voor mij vast, nu ik dit wist kon ik niet meer zonder schuldgevoel een hap vlees tot me nemen en ik heb dan ook terplekke besloten dat ik geen vlees en vis meer zou eten. En tot op de dag van vandaag heb ik dat ook niet meer gedaan. In mijn omgeving ondervond ik veel weerstand, ze vonden het allemaal maar onzin en dachten dat ik het een paar weken vol zou houden en dan weer gewoon vlees zou gaan eten. Maar als ik iets in mijn hoofd heb en ik sta daar volledig achter dan ben ik er niet snel vanaf te brengen. Het was niet altijd makkelijk, het voelde vaak als een gevecht met de gevestigde orde, met dat wat zo hoorde, dat een mens vlees en vis hoort te eten. Er waren toen ook nog niet heel veel alternatieven. En ja, ik heb foutjes gemaakt omdat ik sommige dingen gewoon niet wist zoals het feit dat gelatine in heel veel snoep zit en gelatine van dierenbotten is gemaakt, het is een leerproces.  

 

Als ik uit eten ging kreeg ik patat met een kaassoufflé of patat met een omelet. Nu was ik niet zo moeilijk en was ik gewoon blij met dat wat er was. Een beetje salade met een aardappeltje was ook genoeg voor mij. Zoals gezegd, ik wist waar ik het voor deed. Tegenwoordig zijn er zoveel mogelijkheden en zijn er meer en meer restaurants die zelfs meerdere gerechten aanbieden en er zijn zelfs All you can eat restaurants die geheel vegetarisch/veganistisch zijn. Er is ook meer bewustwording gekomen. 

 

Toen ik vegetariër werd deed ik dit niet vanuit gezondheidsoverwegingen, maar meer en meer wordt duidelijk dat vegetariër zijn ook gezonder is en je minder kans hebt op kanker, diabetes en allerlei andere ziektes. Je meer energie hebt, omdat het verteren van vlees voor ons als niet carnivoren veel vraagt van onze spijsvertering.

 

En nu kan ik vanuit mijn eigen bedrijf een stukje bewustwording uitdragen. Eigenaar van een vegetarische B&B, een volledig vegetarisch ontbijt en als mensen willen blijven voor de avondmaaltijd wordt er ook een totaal vegetarisch diner geserveerd. Ik ontmoet hierdoor ook meer gelijkgestemden, gasten die speciaal mijn B&B bezoeken omdat het vegetarisch is en andere gasten zien dat een avondmaaltijd zonder vlees ook lekker en voedzaam kan zijn.

 

Er is er nog een reden waarom ik geen vlees of vis meer eten kan en wil, alles is energie en in dat stukje vlees of vis zit de energie van een gewelddadig einde. Elk dier wordt uiteindelijk vermoord, de een wat humaner dan de ander, maar uiteindelijk weten dieren het, ze zien hun soortgenoten, ze ruiken en voelen de angst. Dat stukje energie wil ik niet in mijn lijf stoppen. 

 

Dit jaar alweer 30 jaar vegetariër en tot op de dag van vandaag sta ik er nog steeds voor de volle 100% achter. Ondertussen bekeken vanuit meerdere invalshoeken, maar de basis voor mij is dat ik gewoon heel veel van dieren hou, dat ik hun leven respecteer en ik het voor mezelf niet goed kan praten dat dieren voor mijn voedsel moeten sterven. Dus wat mij betreft komen er nog heel wat vegetarische jaren bij.  


Mijn business ..

Soms beland je op een plek en stel je jezelf de vraag hoe ben ik hier terecht gekomen. Wat heb ik hier te leren, waarom doe ik dit?

 

Ik geloof erin dat ik precies ben waar ik nu moet zijn. Het is niet altijd makkelijk, ik vind het niet altijd fijn om met zoveel verschillende mensen om te gaan, inschatten wat je wel en niet kan zeggen, wat zijn hun verwachtingen over hun verblijf in mijn B&B, in mijn huis. Ik heb hier wat te leren en een betere leerschool kan ik mij niet wensen. Ik leer hier mezelf te zijn en te stoppen met het altijd bezig zijn met wat andere mensen van mij denken, stoppen met het pleasen van de hele wereld. Los te komen van het oordeel van anderen. Mijn pad te volgen, altijd en overal, wat er ook gebeurd. En stoppen met sorry zeggen voor wie ik ben. 

Een balans vinden tussen wat gastvrijheid is en wat over de grenzen heen gaan is. Nee zeggen wanneer ik iets niet kan of wil aanbieden omdat dit niet in mijn beleid past, niet bij de service past die ik wil bieden met mijn bedrijf. Elke dag zoveel nieuwe mensen, zoveel nieuwe wensen en het is aan mij om te bepalen waar ik wel en niet in mee wil gaan. En in de basis is dat de goede instelling. Ik wil geen dingen doen om maar goed bevonden te worden. Ik wil hier zijn met mijn visie op hoe ik een B&B wil hebben en niet mijn oren laten hangen naar alle wensen en verwachtingen van andere mensen en hierin in accepteren dat je het niet voor iedereen goed kan doen. Dat hoort ook gewoon bij het leven. 

 

Met ups en downs leer ik elke dag, een dankbaar proces wat ik op bepaalde tijden ook wel eens vervloek, maar de afgelopen twee seizoenen al zoveel geleerd. Soms kan het me heel erg raken en ga ik aan alles twijfelen, maar er zijn ook zoveel dagen bij dat ik besef dat ik al zoveel heb bereikt, zoveel heb geleerd en meer en meer besef dat ik me nergens voor hoef te verdedigen. Dat de gesprekken in mijn hoofd minder worden en er zelfs dagen bij zijn dat ik het helemaal los kan laten.

 

Iemand zei laatst tegen mij, alles wat je nu mag leren op deze plek dat kan geen psyscholoog in gesprekken je leren. Het is leren in de praktijk en dat is voor mij de beste leerschool en tijdens dit proces word ik begeleid door mijn 'coach' Leonie te Riet van Set Yourself Free en de Freebirds Mastermind community. Daar kan ik mijn vragen stellen, mijn ups en downs delen en het is een geweldige vraagbaak als ik tegen zaken aanloop en ik het even niet weet. Een warme groep mensen waarin ik in vertrouwen alles kan delen. Zeer dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen. 


In de verdediging ...

In de verdediging, iets wat ik heel vaak doe. Me verdedigen voor wie ik ben, wat ik doe en waarom ik dingen doe. En dat verdedigen heb ik heel vaak niet hardop gedaan, maar altijd in mijn hoofd. Hele gesprekken de hele dag door met mezelf. 

 

Ik was me hier tot voor kort en dan bedoel ik echt dat ik het me de laatste week pas besef wat daar nu gebeurd in mijn hoofd. Ik ben me continue ten opzichte van mezelf aan het verdedigen. Voor de dingen die ik heb gezegd, voor de 'nee', voor de  grenzen en regels die ik opstel in mijn business, voor het feit dat ik hier op aarde ben, dat ik niet iedereen blij kan maken. 

 

Zoveel dingen nooit hardop gezegd en nu begrijp ik ook waarom ik vaak nog zo boos ben en zelf dat uit ik dan niet. Boos op mezelf dat ik zoveel dingen heb laten gebeuren die ik eigenlijk helemaal niet wilde, maar ja ik durfde er niets van te zeggen. Niet voor mijn mening uit te komen, wat zouden ze wel niet van me denken. Wat ik eigenlijk ben, boos op mij. Ik ben niet boos op al die andere mensen, niet op hoe ze doen en wat ze zeggen, maar boos op mezelf omdat ik het gevoel heb dat ik het nooit goed genoeg doe, dat ik me voor mij moet verontschuldigen, me moet verdedigen waar ik voor sta, hoe ik denk en hoe ik het leven ervaar. 

 

Het geeft mij lucht en ruimte om te weten waar die voor mij soms onverklaarbare boosheid vandaan komt en hoe die drukte in mijn hoofd ontstaat. Zoveel onzinnige gesprekken die nergens toe leiden, ronddraaiend in hetzelfde cirkeltje en geen stap verder komen. Zoveel verschillende verhalen, maar allemaal dezelfde onderliggende gedachte, me bij voorbaat al verontschuldigen. Een mooi inzicht en hier kan ik verder mee, in bewustzijn naar die gesprekken kijken en beseffen dat dit iets is wat mij niet meer dient. In het verleden zal het mij vast geholpen, maar nu niet meer. Ik mag het loslaten, vertrouwen op mezelf. Ik hoef me nergens schuldig over te voelen, ik hoef me nergens voor te verdedigen. 

 

Ik heb niet de illusie dat met dit inzicht de gesprekken gelijk zullen stoppen, maar het is een proces waar ik aan kan werken vanuit het bewustzijn. Die boosheid mag ik loslaten en als de tijd daar is zeg ik wel wat ik denk, wat ik voel en wat ik wil. Daar geef ik mezelf toestemming voor. 


Mijn authentieke ritme ...

Op zoek naar, ontdekken wat nu mijn authentieke ritme is. Waar heb ik behoefte aan, wat is goed voor mij? 

 

De ratrace zoals ik hem ervaarde toen ik nog in Nederland woonde, elke dag naar kantoor, elke ochtend de wekker die mij liet weten het is alweer tijd, de nacht is weer voorbij. Steeds iets vroeger weg omdat het steeds drukker werd op de weg en wilde ik op tijd komen dan moest ik me aanpassen aan de verwachte drukte op de snelweg. Dat ritme past zeker niet bij me, ik vind het leuker om niet altijd te weten wat de dag brengt, niet in een continue vaste routine te zitten. Ik hou er wel van om een beetje te floaten, mee met de stroom en wat het mij brengt. Maar als je werkt voor een baas, verwacht die toch dat je een bepaalde tijd op het werk bent en je daar ook blijft tot je aan je contractuele uren hebt voldaan. Of dat altijd in mij ritme paste, ja daar had mijn werkgever niet zoveel mee. Binnen bepaalde uren moest er een bepaalde hoeveelheid werk gedaan worden. 

 

De andere kant op, heel rustig en gezapig dat is het ook niet voor mij. Ik hou er wel van om bezig te zijn, maar bij voorkeur met meer afwisseling op een dag en zelf kunnen bepalen wanneer het mij uitkomt. Schijnt het zonnetje en wil ik even wat anders gaan doen omdat het weer zo fijn is buiten, dan is het fijn dat ik dat kan doen. Ik weet ook wel dat dit niet altijd kan, maar door mijn job heb ik wel meer mogelijkheden gemanifesteerd om dit te doen. 

 

Elke dag leer ik meer en meer wat mijn authentieke ritme is, soms wat lastig te accepteren omdat ik een ander idee had over mijn authentieke ritme, maar het brengt met stap voor stap bij mij.

 

Een mooie voorbeeld hiervan zijn de yogalessen.die ik volg en het tijdstip hiervan. Ik ben van nature geen ochtendmens, maar ook geen avondmens. Ik functioneer het beste ergens tussen 9.00 en 16.00 uur. Yogalessen om 7.30 uur in de ochtend en dan zeker power yoga werken voor mij dus niet. Ik voel me de rest van de dag moe in plaats van fit, ik heb het de hele dag koud en mijn lichaam is compleet van slag. Ik blijk een rustigere start nodig te hebben. En dan is er toch iets in mij die zegt, niet zo aanstellen. Het is goed voor je. En ja, yoga is goed voor mij maar niet om 7.30 uur in de ochtend. Ik heb mezelf dan ook toestemming gegeven dit niet meer te doen. Ik volg een yogales wanneer het goed is voor mijn lichaam, voor mijn ritme en als deze er niet meer zijn dan ga ik mijn eigen routine hierin vinden om fit en flexibel te blijven. 


Het niet weten ...

Soms weet je het gewoon even niet en soms weet je het gewoon een hele tijd niet en sommige dingen wil je gewoon helemaal niet weten. 

 

Het niet weten kan ik ervaren als iets verlammend, dan heb ik het gevoel dat ik niet vooruit kom. Dat ik stil sta in mijn ontwikkeling en er niets uit mijn handen komt. Ik doe dan mijn ding, maar diep van binnen knaagt er iets in mij. Dan denk ik dat het allemaal moet weten, dat ik op alles een antwoord moet hebben, voor alles een oplossing moet vinden. Dat kan soms een heel ongemakkelijk en onrustig gevoel geven. Op dit soort momenten merk ik dat ik geneigd ben naar anderen te kijken en dan lijkt het of zij het allemaal wel precies weten welke kant ze op gaan, wat ze willen, wat ze doen. 

 

Maar het niet weten, dit gewoon hardop tegen jezelf zeggen. Ik weet het gewoon even niet, geeft lucht heb ik gemerkt. Het geeft  mij niet langer het gevoel dat ik iets moet ontdekken. Ik mag het gewoon even laten en er komt een moment dat ik het wel weer weet. Door de ruimte die ik mezelf geef ontstaat er weer ruimte in mij om het gewoon te laten, te genieten van het hier en ontstaat er vertrouwen. Ik omarm en accepteer het niet weten voor de volle 100%. Want weet je soms weet ik het gewoon even niet. 


Winter in Stoer

Mijn eerste winter in Stoer, verleden jaar was ik alweer bijna twee maanden in Nederland. Verblijvend in een onpersoonlijke bungalow (wel met een schitterend uitzicht over het meer).

 

Dit jaar kon ik mijn kerstspulletjes van de zolder halen en hier in mijn huis de kerstsfeer aanbrengen. Ik vind het fijn, omdat het nu nog meer mijn huis is. 

De dagen kunnen hier donker en kort zijn, maar we hebben al zoveel mooie dagen gehad met zon en een klein beetje sneeuw. Koude nachten en zo blij met mijn pelletkachel die de lounge lekker verwarmd. Blij met alle isolatiemaatregelen die we hebben genomen. Het is nog steeds een oud huis, niet optimaal geïsoleerd, maar stap voor stap wordt het beter en beter en de verwarming doet zijn werk. 

 

De stilte in dit gebied, de rust in huis. Een beetje klussen, lekker met een boek en een kop thee op de bank, af en toe een storm met regen en hagel. Alles is hier mogelijk. 

 

Het is wel even wennen, weinig tot geen gasten. Dus ineens veel meer tijd en daar weer in een ritme in vinden. Ineens zeeën van tijd en toch gaan de dagen ook weer heel snel voorbij. 

 

Ik ben blij dat ik hier nu ben in de winter, dat dit nu mijn basis is om van daaruit af en toe op vakantie te gaan, een bezoek te brengen aan familie en vrienden in Nederland. 
Het is mooi hier in de winter, de kleuren zijn schitterend, het licht van de zon en de maan overweldigend mooi. Ik ga hier meer mee met de seizoenen, het is nu tijd voor een stukje terugtrekken en ik vind het heerlijk. 


Mijn verlangen of toch niet ...

Jarenlang geroepen dat ik graag een hond wilde hebben. Als kind van 9 jaar kwam er een hond in huis, Juno, een cocker spaniel en hij is 17 jaar bij ons geweest.

 

Een tijdje later kwam Droef in mijn leven, een zwarte labrador waar ik een enorme klik mee had. Hij is 11 jaar lang praktisch elke week wel een dag bij mij geweest. Ik was niet zijn baasje, maar het voelde wel zo. Vervolgens heb ik twee jaar lang in het dierenopvangcentrum gewerkt op de hondenafdeling en ik heb daar veel geweldige honden mogen leren kennen. 

 

Een eigen hond, het paste niet. Vier dagen werken per week, een hoop andere zaken waar ik mee bezig was. Er zou een dag komen, een moment dat alles op zijn plaats zou vallen en ik mijn eigen hond zou hebben. Het vertrek naar Schotland was een goede start, het runnen van mijn eigen B&B, hard werken, maar wel vanuit huis en dat is ideaal als je een hond zou willen hebben. 

 

En dan heb je bijna twee weken een hond in huis, een hele lieve hond genaamd Brodie. Nog een puber, maar zo slim en hij pikt alles heel snel op. Na een paar dagen was hij al een stuk rustiger en had ik hem al wat nieuwe dingen aangeleerd. Een grote knuffelbeer. Dan blijkt dat je allergie erger is geworden, als je binnen bent je je minder fit voelt. Jeuk, geïrriteerde slijmvliezen, snotterig, benauwd. Vind ik het waard om me dan altijd zo te voelen of dat ik medicijnen moet nemen om het te onderdrukken? Nee, eigenlijk niet. Ik ben naar Schotland verhuisd om in gezondere lucht te leven. Best een belangrijk punt om er voor te kiezen niet voor een hond te gaan. 

 

Daarbij merkte ik nog iets anders op en daar was ik eigenlijk wel heel verbaasd over en misschien toch ook weer niet. Ik vind het gewoon niet zo fijn om aan een vastomlijnde routine vast te zitten, het beklemde mij. Op tijd je bed uit om de hond uit te laten, in de middag weer wandelen  en de avond ook weer en dan zit je 's avonds lekker op de bank, warm en comfortabel om lekker naar bed te gaan en moet je er nog even uit. Dit past in de basis niet bij me, ik ben toch wel een huismuis. Ik vind het heerlijk om lekker bij de haard te zitten en niets te hoeven dan een film kijken of een goed boek te lezen. In het zomerseizoen heb ik eigenlijk te weinig tijd voor een hond, ook al ben ik thuis. De ochtend wordt opgeslokt door het ontbijt verzorgen, kamers schoonmaken, administratie bijhouden. Dan is er tijd voor mij, vrij om te besteden aan mij. 

 

Ik moet tot de conclusie komen dat mijn verlangen daar niet meer is. Ik vind het wel oké zoals het nu is en ik wil me ook gewoon graag gezond voelen in mijn eigen huis. Een fijn besluit waar ik me voor de volle 100% in kan vinden. Wat niet wegneemt dat ik nog steeds ontzettend veel van honden houd, dat ik smelt als ik een lieve labrador zie rondwandelen met zijn vrolijk kwispelende staart. En ik nog steeds graag met honden knuffel en het wandelen met een hond zeker een geweldige ervaring is, maar niet elke dag. 

 

Dankbaar voor deze inzichten, dat ik door lieve Brodie heb mogen inzien dat voor nu het niet in mijn leven past, het niet bij mijn ritme past en in dit geval ook zeker niet in bij mijn gezondheid. Maar ik weet ook dat ze altijd, op wat voor manier dan ook, onderdeel zullen zijn in mijn leven. 


Klussen in mijn tijd

Het aantal toeristen neemt af, dat betekent voor mij dat ik meer tijd heb om andere dingen te doen dan ontbijtjes verzorgen, bedden verschonen, strijken, schoonmaken. De herfst en winter staat hier voor een stukje ontspanning, maar ook inspanning. Klussen, iets wat ik ontzettend leuk vind en bij voorkeur opgedeeld in kleine projectjes die ik zelf kan doen. 

De komende winter ervoor gekozen om de klussen uit te voeren die we zelf kunnen doen zoals verven, behangen, laminaat leggen, tegelen en daarbij komen onze eigen ruimtes ook aan bod deze keer. Waar ik voorheen alles graag in een week af zou willen hebben, heb ik hier nu al de rust kunnen vinden om gewoon iedere keer wat te doen en soms een dag lekker niets. Gastenkamers gesloten voor een wat langere periode en in onze eigen ruimtes kunnen we spelen met de tijd. Een herfst en winter lijken heel lang, maar met alle klusjes die erop de lijst staan zullen ook deze dagen voorbij vliegen net zoals het zomerseizoen. 

Het is fijn om hiermee bezig te zijn, mijn huis meer en meer mijn huis te laten zijn en ik heb nu de rust gevonden het op mijn tempo in mijn tijd te doen. Dat is iets wat ik hier na twee seizoenen B&B draaien al heb geleerd. Geduld, een gezonde afwisseling tussen inspanning en ontspanning. 


De dagen ...

Soms heb je van die weken, de dagen vliegen voorbij. Is er niet zoveel, ben je in het in het hier en nu en voelt dat helemaal oké. Gewoon omdat het oké. Er zit een flow in je werk, je loopt tegen dingen aan en die los je op zonder al te veel ego verkeer. Je stelt je grenzen vanuit vertrouwen en het gaat gewoon lekker. En daar mag dan ook over geschreven worden. Het gaat gewoon lekker, mijn business gaat lekker. Het vertrouwen is er, ik geniet van mijn yogalessen. Voel mijn lichaam sterker en gezonder worden, ik neem mijn tijd om lekker niets te doen, want lekker niets doen is zo ontzettend gezond. 

 

De dagen lijken steeds sneller te gaan, gasten komen en gaan. De één gezellig, de ander wat minder gezellig. Het hoort erbij, na een paar drukke maanden lijkt iedereen op elkaar en vind ik het steeds lastiger om gezichten uit elkaar te houden. Vind ik dat erg. Nee, het is wat het is en het is oké. Zo ervaar ik de flow. Ik slaap goed, ik geniet van de schitterende omgeving en dat kan ik elke dag weer opnieuw doen. Dat begint al als ik 's ochtends wakker word en uit het raam kijkt. De ene dag de zon, de andere dag regen. Het weer laat zich niet beïnvloeden en ik laat me niet beïnvloeden door het weer. 

 

Zo stond ik nog aan het begin van een nieuw seizoen in de B&B, mijn tweede seizoen. Met een andere blik dan vorig jaar, vrijer en met de wetenschap dat ik altijd een keuze heb. Een heerlijk seizoen tot nu toe waarin ik wederom weer zoveel dingen heb geleerd, in mijn tijd, op mijn gemak. Genietend van de stilte, van de rust, de donkere nachten. Genietend van de grenzen die ik heb durven aangeven, de confrontaties die ik heb durven aangaan Ik heb het woord NEE omarmd als een positief woord. Als een woord dat ik mag gebruiken wanneer dat goed voor mij voelt. Fysiek sterker geworden door het werk wat ik doe, de tijd genomen om naast het runnen van mijn business ook nog een ander leven te hebben. 

 

Genietend van de flow, in het hier en nu zijn. Er gewoon zijn, dat is genoeg. 


Dat ene lammetje

En daar staat hij dan, dat ene lammetje wat ontsnapt is. Ontsnapt aan de vrachtwagen die hem naar Dingwall zou brengen om daar verkocht en geslacht te worden. Ik zag hem lopen en hij had pijn. Hij liep mank. Misschien een steentje, een verkeerde sprong gemaakt. De boer gewaarschuwd en die is komen kijken. Het bleek dus een jongetje te zijn en die gaan na 6 maanden hier vrij rond te hebben gelopen naar de slacht. Deze had mazzel, geluk dat ik het zag en dat hij daardoor niet naar de markt kon. Deze mag hier blijven en lekker rond lopen. 


Dankbaar!!!

Af en toe vergeet ik het weer even, leven in dankbaarheid. Opgeslokt worden door het leven. Druk met de B&B, iets waar ik trouwens ook dankbaar voor mag zijn. Dat ik druk ben met mijn B&B, dat mijn B&B lekker loopt en er veel gasten in mijn B&B verblijven. 

 

Opgeslokt worden door de energie van anderen, het aangeven van grenzen en proberen zo eerlijk mogelijk te communiceren zonder mensen pijn te doen, wat ik dan best wel weer lastig vind. Dan ineens bedenk ik me weer, wat zorgt voor flow in mijn leven? Dankbaar zijn en kijken naar alles wat ik heb. Dus ik ben er voor gaan zitten, intunen op het dankbaar zijn. 

 

  • Dankbaar voor mijn pelletkachel die mijn huis verwarmd op een efficiënte manier. 
  • Dankbaar voor het feit dat mijn keukenkastje weer hangt en er nu stoere poten onder staan die mijn huis meer en meer het villa kakelbont gevoel geven. 
  • Dankbaar voor dat lieve puppy wat gisteren in mijn armen lag te slapen. 
  • Dankbaar dat deze puppies zijn geboren in een warm en liefdevol huis. 
  • Dankbaar dat ik hier in Stoer mag zijn. 
  • Dankbaar voor mijn lijf die sterker en sterker wordt omdat ik het mezelf gun om twee keer per week naar yoga te gaan. 
    Dankbaar voor de signalen die mijn lijf geeft als ik rust nodig heb. 
  • Dankbaar voor het contact met familie en vrienden. 
  • Dankbaar voor de veranderingen die ik ervaar in mijn zijn. 
  • Dankbaar voor meer vrije tijd. 
  • Dankbaar voor Strictly Come Dancing, gewoon omdat ik het zo een leuk programma vind. 
  • Dankbaar voor mijn bed die mij elke nacht weer een goede nachtrust bezorgd. 
  • Dankbaar voor het feit dat ik bijna vakantie heb. 
  • Dankbaar voor het woord 'nee'. 
  • Dankbaar voor de muziek in mijn leven. 
  • Dankbaar voor mijn creativiteit. 
  • Dankbaar voor het vertrouwen wat ik meer en meer in mezelf ga voelen. 
  • Dankbaar voor mijn eigen kijk en mening op het leven.
  • Dankbaar voor mijn mussenparadijs in mijn tuin.  

B&B versus Dierenopvangcentrum

Vandaag was ik aan het strijken in mijn utility room en ineens moest ik denken aan de tijd dat ik als vrijwilliger in het dierenopvangcentrum in Spijkenisse werkzaam was. Deze periode is een soort van opstap geweest, een leerschool voor het runnen van mijn B&B. In de basis is er namelijk niet zoveel verschil tussen de werkzaamheden in een dierenopvangcentrum en een B&B waar mensen verblijven.

 

De basis is namelijk schoonmaken, wassen, verzorgen van de voeding. In mijn utility room werk ik de was weg, ben ik handdoeken aan het opvouwen, in de keuken zorg ik dat er een lekker ontbijt beschikbaar is voor onze gasten en in de kamers zorg ik ervoor dat de gasten weer een schoon bed hebben, dat de vloer weer schoon en fris is, de badkamers weer klaar voor gebruik voor de volgende gast. 

 

In de basis start mijn dag niet veel anders behalve dan dat mijn gasten als het goed is zichzelf uitlaten op de daarvoor bedoelde plek in hun kamer, ik hoef niet met ze naar buiten. Ik verzorg het ontbijt, ruim de ontbijtrestanten op en begin dan met het schoonmaken van de kamers, in een dierenopvangcentrum worden ze kennels genoemd. De bedjes worden verschoond, in hondentaal een lekkere mand. Een goedgevulde hospitality tray waar koffie en thee gezet kan worden. Voor honden betreft dit een bak met vers drinkwater. 

 

Zelfs in het contact met mensen of honden zijn daar de overeenkomsten. De een is vrolijk en gezellig en kwispelt tot hij of zij bijna omvalt en de ander is gereserveerd en geeft stilzwijgend aan laat met met rust, ik wil naar mijn kamer en ik heb geen zin in een contact. En dan zijn daar degene die je totaal negeren, naar je grommen en grauwen. Je leert ermee omgaan, probeert het gedrag te lezen, je stelt je bescheiden op, draait soms wat weg omdat het te confronterend is en soms is daar die klik en ontstaan de leukste gesprekken, is er ruimte voor een knuffel en sta je er helemaal voor open. 

 

Ik had nooit kunnen bedenken dat het geweldige werk wat ik heb mogen doen in het dierenopvangcentrum voor mij een belangrijk leertraject zou zijn voor het werk in mijn B&B. 


Confrontaties

De confrontatie aangaan, opkomen waar je voor staat en grenzen aangeven. Iets waar ik niet zo goed ben. Ik hou van harmonie, wil dat iedereen tevreden en blij is, maar weet ook dat dit onmogelijk is en dat ik daar ook zeker niet verantwoordelijk voor ben. 

 

In mijn functie als eigenaar van een B&B, het gezicht van, ben ik degene die de grenzen stelt in mijn huis, bepaal ik hoe ik mijn business run en dat betekent ook dat ik te maken heb met mensen die zich daar niet in kunnen vinden. Zij zouden het anders willen zien omdat het hen niet past, het niet naar hun standaard is en nog zovele andere redenen waarom zij het anders zouden willen zien. 

 

Mijn hele leven heb ik altijd mijn uiterste best gedaan om confrontaties te vermijden, ik was er echt goed in. Daarmee heb ik mezelf jarenlang tekort gedaan, zoveel dingen gedaan die ik eigenlijk niet wilde doen, zoveel dingen die ik had willen zeggen en nooit heb gezegd omdat ik bang was voor een confrontatie. Vanuit mijn ervaring is confrontatie einde verhaal in een relatie, welk soort relatie dan ook. 

 

Enige tijd geleden had ik een confrontatie met gasten die kwamen inchecken, het begon in eerste instantie vriendelijk, maar het werd al snel minder aangenaam. Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik samen met deze mensen in hun kamer stond en bedacht dit moet stoppen, dit voelt heel oncomfortabel en ik vind het niet prettig om me oncomfortabel te voelen in mijn eigen huis. Er was geen harmonie meer te bespeuren in het samenzijn met deze mensen. 

 

In een split second ben ik op energetisch niveau uit het gesprek gestapt, ik voelde heel sterk dat ik me van deze negatieve energie wilde distantiëren. Ik heb van een afstand naar de situatie gekeken, boven de situatie gehangen en mezelf tijd gegeven om te bepalen hoe ik hiermee om wilde gaan en wat voor mij goed zou voelen in deze situatie. Ik besefte me dat iedereen een keuze heeft, ik had een keuze in dit moment en deze mensen hadden een keuze in dit moment. Als ze hier echt niet wilden zijn, om wat voor reden dan ook,  wie ben ik dan om er alles aan te doen ze hier te houden en wat heb ik er aan om deze energie in mijn huis te houden. 

 

Hoe moeilijk en hoe angstig ook heb ik mezelf toestemming gegeven de confrontatie aan te gaan in het vertrouwen dat ik de juiste keuze zou maken. Ik heb aangegeven dat als het ze hier niet beviel ze altijd zelf de keuze hadden om weg te gaan en uiteindelijk hebben ze dat ook gedaan. Was ik daarna de rust zelve? Nee, mijn hart zat in mijn keel, mijn handen trilde en ik zat erg hoog in mijn ademhaling. Maar ik heb het gedaan, ik heb een grens aangegeven, ik heb een keuze gemaakt en voor de harmonie in mezelf gekozen. Voor het vertrouwen in mezelf. Een nieuw laatje in mijn hersenen gecreëerd. Betekent dit dat ik confrontaties nu leuk vind? Nee, liever niet. Maar ik weet dat ik het kan en dat het niet het einde van de wereld is en dat het af en toe gewoon nodig is om dicht bij jezelf te blijven. 


Just Be

Just be. What does that mean for me? Just be me and that this should be enough. I am enough by just being here in the present, in the now. 

 

I find it hard to just be. Old patterns and convictions that you have to work hard, that you always have to do something are a part of this not just be. With these thoughts in my head I find it difficult to trust on the fact that just be is enough. That I do not always have to be busy, that I just can sit on my little wooden bench with a cup of tea watching the Atlantic Ocean, the clouds, enjoying the sound of the sheep, the sea and the birds and just be in that moment. 

 

I am exactly where I should be right now at this present moment and that is perfectly okay. Just being me with everything that is a part of me, I give myself permission to JUST BE.  


Stilte ...

Ben jij bang voor de stilte? Of durf je de stilte toe te laten? 

 

Ik vind die stilte spannend. Ik betrap mezelf erop dat ik er op veel momenten in mijn leven voor wegloop door bezig te zijn, bezig te zijn met het leven. Het buiten mezelf zoeken, herrie creëren zodat ik niet geconfronteerd wordt met die stilte in mij. 

 

De stilte die er is, in een ieder zit daar die stille plek. De plek waar je altijd op kan terugvallen als we het durven, als we het toelaten. Die stille plek waar gewoon alles goed is zoals het is. De plek waar alles compleet is, waar je heel bent. 

 

In die stilte ben ik gewoon helemaal oké, ben ik genoeg. 


Gesprekken in je hoofd

Ken je dat, alle gesprekken die je voert. Niet met een persoon, maar in je hoofd. Gesprekken gericht op situaties, niet eens met een bepaald persoon. Soms is dat wel, maar in mijn geval vinden ze nu vaak plaats met fictieve personen. Zoveel gesprekken gericht op situaties die vaak helemaal niet gebeuren. Op alles voorbereid zijn. Wat ga ik zeggen als die persoon dat zegt, hoe ga ik reageren als een gast mij die vraag stelt. Hoe stiller het is, hoe meer gesprekken zich aandienen. Al deze gesprekken zijn wel gericht op mezelf verdedigen, om afwijzing te voorkomen, om alles uit te sluiten. Gesprekken waarin ik mijn keuzes, mijn lijfstijl wil goed praten. Wat natuurlijk helemaal niet nodig is, want het zijn mijn keuzes. 

 

Op alles voorbereid willen zijn, een stukje controle en vooral niet in het nu zijn. Er gaat zoveel energie naar dat gekakel in mijn hoofd en uiteindelijk in real life voer ik deze gesprekken helemaal niet met deze mensen en als bepaalde zaken ter sprake komen lopen die gesprekken altijd anders dan alle scenario's die ik had bedacht. 

 

Ik heb een keuze deze hoofdelijke gesprekken los te laten, waarom zoveel energie besteden aan die herrie in mijn hoofd. Wat dat is wat het is, zinloze herrie die me geen stap verder brengt. Zoveel situaties die ik bedenk die nooit gebeuren en als ze wel een keer mochten gebeuren dan deal ik er op dat moment wel mee en zal ik waarschijnlijk heel anders reageren dan ik allemaal op voorhand bedacht had. 

 

Waar het hier uiteindelijk om gaat is dat ik het niet altijd makkelijk vind om voor mijn mening uit te komen, het gevoel heb me te moeten verdedigen voor mijn keuzes, voor de manier waarop ik mijn business run, ik bang ben mensen teleur te stellen en voor confrontaties. 

 

Ik kies ervoor te geloven dat ik deze gesprekken los kan laten omdat het veilig is en dat ik intuïtief zal weten hoe te reageren wanneer er iets op mijn pad komt. Ik kies ervoor te geloven dat ik mijn mening mag geven en dit op een eerlijke en oprechte manier kan en mag doen. 


Je neemt jezelf altijd mee

Als je voelt dat er zaken moeten veranderen in je leven, moet dat altijd vanuit je zelf komen. Niemand anders kan het voor je doen. Je kan natuurlijk hulp inschakelen om je te ondersteunen, je een hart onder de riem te steken en je te adviseren waar nodig, maar je moet het zelf doen. Je moet het zelf willen. Alles vind je in jezelf en uiteindelijk vind je niets buiten jezelf. 

 

Mensen hebben het idee dat een andere omgeving, een paar weken vakantie alles oplost wat niet fijn en leuk is in je leven. Je denkt, als ik daar ben dan komt het goed. Dan vind ik de rust. Als ik daar in dat luxe hotel in het zonnetje zit dan verdwijnt alles waar ik stress van krijg. Verwachtingen zijn torenhoog en met name op het gebied van vakantie zijn deze verwachtingen buitenproportioneel hoog. Alles moet perfect zijn, de route bepaald, de accommodatie geboekt, restaurants uitgezocht en de omgeving moet schitterend zijn, je verwacht een mooie zonsondergang, droog weer, het zonnetje, lekker eten en alles wat je nog meer van een vakantie verwacht. 

 

En dan is het zover, je zit niet lekker in je vel en in je vakantie zit de belofte dat alles helemaal goed komt. Je legt de verantwoordelijkheid bij de vakantie en iedereen die onderdeel is van deze vakantie. Het punt is, je neemt altijd jezelf mee. Dus die mooie zonsondergang is niet zo mooi als je verdrietig of boos bent. Door uit de situatie te stappen van je dagelijkse leven is het niet ineens weg. Je hebt misschien wat afleiding, maar oeps daar is dan de regenbui en dan krijgt het weer de schuld, het hotel wat je geboekt heb is het toch niet, het ontbijt is niet goed, de kamer niet gezellig genoeg, het ligt toch niet op de perfecte locatie, je zit te lang in de auto, er zijn te veel andere toeristen, al die vervelende schapen op de weg, het bed is niet goed en zo kan ik nog vele andere dingen bedenken waar je je op af kan reageren. Je legt de verantwoordelijkheid van dat wat er aan de hand buiten jezelf. Het weer, de hoteleigenaar, de uitbater van het restaurant, het onderhoud van de wegen. Alsof zij schuld hebben aan het feit dat je je niet fijn voelt. 

 

Zoek het niet buiten jezelf, zoek het in jezelf en durf te voelen, durf waar nodig te gaan ontdekken wat er moet veranderen, neem die stap. Get of your ass, kom in beweging en ga op zoek naar het licht in jezelf. Stop met de buitenwereld de schuld te geven van je misére. Durf voor jezelf te kiezen en accepteer dat wat er is in het nu en kijk wat je kan doen om er met een andere mindset naar te kijken. Want wat er ook gebeurd in het leven, waar je ook terecht komt, je neemt jezelf overal mee naartoe. 


Tweede seizoen

Het tweede seizoen is nu echt wel begonnen. Waar we verleden jaar in april 13% aan boekingen hadden zitten we nu al op meer dan 50% aan boekingen voor deze maand en dat betekent aan de bak. Weer even wennen, een ritme zien te vinden, het lichaam weer laten wennen aan al die fysieke arbeid, kijken naar wat anders of beter kan. Door wat veranderingen in het aanbod van restaurants ervoor gekozen dit seizoen een avondmaaltijd aan te bieden.

 

Het vinden van een ander ritme, kijken wat voor ons werkt en hoe het in te delen zodat we niet de hele avond bezig zijn met eten koken en tegen de tijd dat we naar bed willen net klaar zijn met alles.

 

Het is weer even wennen aan mensen in huis, al voelt het nu al heel anders dan toen we vorig jaar begonnen. De geluiden zijn nu bekend, sommige geluiden zijn verdwenen omdat we nieuwe badkamers hebben en de leidingen veel stiller zijn. Het voelt vertrouwder, het voelt steviger. Er is een basis van een stukje ervaring, het hebben van de contacten met leveranciers. Niet alles is meer nieuw en dat biedt een stukje houvast, een stukje vrijheid. Er zijn vrije dagen ingepland, en er is de rust in de middag. 


Vegetarian is not an option, it is our lifestyle


Gehechtheid aan pijn

Oei, wat is het fijn om om te blijven hangen in de pijn. Altijd een excuus om er niet vol voor te gaan. Dat kan ik toch allemaal niet, wie ben ik nou om een succesvolle business te hebben, wie ben ik nou om mijn visie te verspreiden? 

 

Patronen en overtuigingen uit het verleden, brandstapelangst, bang voor afwijzing. Wat als het allemaal goed gaat, wat als die flow er is. Waar kan ik dan nog op terugvallen. Op mezelf en daar zit het hem nou juist, durf ik te vertrouwen op mezelf? Het is zoveel fijner om het allemaal buiten mezelf te zoeken, dan hoef ik het niet vanuit mijn eigen kracht te doen. Ondertussen na heel wat ontwikkeling, een flinke groei in het bewustzijn weet ik ook wel dat er maar een plek is waar ik veiligheid, vertrouwen, trots, liefde, warmte, visie, energie en nog zoveel meer kan halen en dat is uit mezelf. Daar zit het allemaal en daar heeft het altijd al gezeten, vanaf de dag dat ik geboren ben. 

 

Ik mag het me weer herinneren, maar wie ben ik zonder al die verhalen die ik mezelf continue vertel, alles om maar niet voor de volle 100% te gaan voor wie ik ben. De persoon die ik wil zijn en altijd al ben geweest. Ik heb mezelf aangeleerd dat het veiliger was me continue aan te passen, druk bezig met wat anderen wel niet van mij zouden kunnen denken. Heel lang dit gevoel weg kunnen stoppen, opgeslokt door het snelle leven, zoveel afleiding, druk met werk, de avonden vol gepland en vooral niet de stilte in mezelf opzoeken. 

 

Nu woon ik in een gebied waar minder afleiding is, ik run een eigen business en ja, ik kan me zeker in het seizoen helemaal op laten slokken door alle mensen die hier over de vloer komen en dat gebeurt ook zeker wel, maar tegelijkertijd zijn ze voor mij een versnelde leerschool. In Nederland kon ik me verstoppen voor zoveel mogelijk mensen als ik daar de behoefte aan had, als het te veel werd. Hier heb ik niet die mogelijkheid niet en dat is oké, dat is mijn leerproces. Dat is de confrontatie met die oude pijnlichamen, de pleaser in mij en het doodeng vinden om MIJ te zijn. Ik ben me vanuit mijn business heel erg bewust dat we in een wereld leven waarin een ieder zijn mening klaar heeft en het is aan mij om niet naar al die meningen te luisteren, maar dicht bij mezelf te blijven en in het diepste van mijn zijn te weten dat ik helemaal oké ben en ik me tegenover niemand hoef te verdedigen. 

 

Hoe moeilijk het soms ook is, hoe graag ik soms vanuit die veiligheid terug zou willen naar de Irma van een jaar of twee geleden, dat kan niet meer. Daarvoor heb ik al te veel een transformatie doorgemaakt. Ik kan alleen maar verder ontwikkelen, de confrontatie aangaan met mezelf in alle zachtheid en vanuit zelfliefde, veerkracht en overtuiging mijn leven leiden zoals ik het wil leven, mijn business runnen zoals ik het wil runnen. Vanuit het gevoel van vrijheid eerlijk en oprecht communiceren 

 

It is time for the real me!


Conspiracy

Een tijdje geleden heb ik het boek De vierde dimensie gelezen en daarin werd geschreven over de Illuminati. Een groep machtige mensen die vanuit een anonieme positie controle hebben over deze wereld. 

 

Dat klinkt als een James Bond film en de laatste film ging ook over een geheim genootschap waar macht en geld op nummer één staan. 

 

Hoe meer ik hierover nadenk, hoe meer ik het gevoel krijg dat er vanuit een anonieme bron poppetjes aangestuurd worden om ervoor te zorgen dat er altijd wel ergens oorlog is in deze wereld, en misschien worden er wel 'natuur'rampen opgewerkt zodat er altijd angst heerst. Angst is namelijk goed voor het in stand houden van de economie. Angst zorgt ervoor dat mensen zich tegen van alles en nog wat verzekeren om zekerheid te krijgen. Oorlog levert ontzettend veel geld, de farmaceutische industrie is gebaat bij mensen die ziek zijn en angst zorgt voor stress en van stress word je ziek. Dat is namelijk het verdienmodel. De invloed van de grote voedingsfabrikanten. Het houdt elkaar allemaal in stand en de mens denkt dat deze grote marktspelers het best met ons voor hebben.


En de 'machtige' mensen die wij in de media zien, ik geloof uiteindelijk dat dit ook maar gewoon de puppets on a string zijn die gestuurd worden door deze groep anonieme mensen. Zij geven deze puppets het idee dat zij de macht hebben, maar uiteindelijk wordt er achter de schermen van alles geregeld. 

 

Kan ik het bewijzen dat deze anonieme groep machthebbers bestaan, nee het is dat gevoel dat ik altijd heb gehad en hoe ouder ik word des te sterker dat gevoel wordt. En misschien is het een wilde fantasie van mij, maar ergens geloof ik toch dat er zoiets bestaat. 


Energetische wonden en littekens

De littekens en wonden van het ego, zij werken door in mijn huidige leven. In het stukje BEWUST ZIJN leer ik steeds meer over deze wonden en littekens en hoe het komt waarom ik op bepaalde momenten een reactie geef, in de verdediging schiet. 

 

Een van deze reacties is het mezelf verdedigen en in oordeel schieten als iemand mij een vraag stelt en ik wil 'nee'  zeggen. Hiervan was ik me veel minder of niet van bewust toen ik nog als werknemer voor een bedrijf werkte. Nu ik mijn eigen bedrijf heb merk ik dat ik hier iedere keer mee geconfronteerd word. Bijna dagelijks. Ik heb een eigen B&B, ik stel regels op en bepaal hoe ik wil werken en tegelijkertijd is daar ook de klantvriendelijkheid. Hier een balans in zien te vinden. Vanuit mijn pleasegedrag, mijn angst voor afwijzing heb ik liever geen vragen, maar dat werkt niet zo als je een B&B hebt en dus in de hospitality werkt. Maar hoe zorg ik ervoor dat ik niet gelijk in oordeel ga als iemand een vraag stelt. Ik wil die persoon niet teleurstellen, ik wil niet de oorzaak zijn van het stukje afwijzing, misschien worden ze wel boos. 

 

Uiteindelijk is het mijn spiegel. Ik durfde vroeger nooit wat te vragen, bang voor afwijzing, bang voor het woord NEE. Dus ik vroeg nooit wat, ik ging mee met de flow en ik weet dat ik mezelf daar heel erg tekort mee heb gedaan. Ik merk dat ik nu al heel gauw in het oordeel ben als een gast wat vraagt en voelt deze vraag voor mij als 'moeten' en dat is natuurlijk helemaal niet zo. Je hebt de uitspraak 'Vragen staat vrij' en dat is helemaal waar en het is aan mij of ik die vraag met een ja of nee wil beantwoorden en daar zit dan weer de dualiteit in vanuit mijn pleasegedrag. Wie ga ik pleasen, mezelf of de gast en waar ligt mijn grens? 

 

Uiteindelijk please ik mezelf en niet alles is zo zwart/wit als dat het soms voor mij lijkt. Je kan binnen je grenzen heel klantvriendelijk zijn en uiteindelijk kan je niet iedereen tevreden houden. Een mooie oefening voor mezelf. Binnen het runnen van de B&B mijn authentieke zelf blijven. 


Leven

Laatst werd mij de vraag gesteld 'Waarom gaan we niet gewoon leven?'. We houden vast aan zoveel belemmerende overtuigingen, angsten en herinneringen dat we vergeten te leven. 

 

Ja, dacht ik. Waarom ga ik niet gewoon leven? Waarom wil ik vast blijven houden aan dat wat vertrouwd is, ook al is dat vertrouwde pijnlijk en weet ik dat het mij nu niet meer dient. Gehecht aan deze pijn, wie zou ik zijn zonder die pijn? Wie zou ik zijn zonder die overtuigingen, angsten en herinneringen waar ik zo aan blijf hangen?  Dan heb ik geen excuus meer om niet te leven, om er alles uit te halen en dingen te doen waar ik blij van word. Hoef ik niet meer te bedenken wat anderen wel niet van mij kunnen denken als ik dat doe. 

 

Wat als ik nou niet zo goed weet hoe ik moet leven, hoe ik wil leven? Angstvallig de controle willen bewaren, zekerheid creëren en vasthouden aan alles wat ik heb, ook al ben ik er helemaal niet blij meer mee. De angst om afgewezen te worden op welk vlak dan ook.  

 

Waarom niet vol overgave het leven leven, met de stroom mee gaan in plaats van er tegen in te zwemmen en naar MIJN HART te wandelen, elke dag opnieuw. Elke dag in bewustzijn, elke dag weten dat ik een keuze heb om me over te geven aan het leven. De angst achter me te laten en de energie van vertrouwen door elke cel in mijn lijf laten resoneren.

 

En daar komt dan het EGO om de hoek kijken, die wil graag dat alles bij hetzelfde blijft. Dat is namelijk zo fijn en vertrouwd. Dat is veilig. Ik heb me voorgenomen het EGO te laten voor wat het is. Ik hoor haar, zie haar en besluit niet naar haar te luisteren. IK WIL LEVEN VANUIT VERTROUWEN EN OVERGAVE. Dit gaat mijn zoveel makkelijker, fijner en vrijer maken. Het is een oefening en ik blijf elke dag oefenen. 

 


Jezelf leren kennen

Jezelf leren kennen in zachtheid en mildheid is niet altijd even makkelijk. Er zit vaak zoveel oordeel in naar jezelf, vaak zijn we zo hard voor ons zelf. En daarmee maken het voor ons zelf zo moeilijk. Ik ben zelf al een tijdje bezig met het ontdekken van mezelf en dit weekend heb ik ook weer een stukje van mezelf mogen ontmoeten. 

 

Ik had me vol enthousiasme opgegeven voor een workshop 'willow weaving' en in die workshop zou ik leren hoe ik een mand kon maken van wilgentenen. Geweldig, ik vind het leuk om te werken met mijn handen en te freubelen, maar dit was wel even iets heel anders. Hier werd ik in eerste instantie niet rustig van, heel ongeduldig en mezelf dan ook meerdere malen afgevraagd of ik niet beter weg zou kunnen gaan. Dit was absoluut niet zen. Hoe had ik me zo kunnen vergissen, ik dacht echt oprecht dat ik dit zo leuk zou vinden. Ik had al helemaal bedacht dat ik zelf dan thuis allemaal dingen zou kunnen maken en deze dan weer verkopen. Viel dat even tegen, na een halve dag had ik toch wel bedacht dat dit niet mijn cup of tea was. En toen kwam het dilemma. Ik heb mezelf beloofd dat ik geen dingen zou doen die ik niet leuk vond, maar ik wilde toch ook wel graag een soort van eindresultaat hebben. Na een eerste vermoeiende dag toch besloten de workshop af te maken en daar heb ik geen spijt van gehad. Ik heb een mooie mand, zelf gemaakt en ik heb geleerd dat willow weaving niet mijn manier van ontspanning is. In zachtheid en mildheid heb ik mijn ongeduld en mijn teleurstelling van een afstand bekeken en het gelaten voor wat het was. Ik hoef niet alles leuk te vinden en dat is is allemaal oké. 


De verwonderde kabouter

Het nieuwe seizoen voor de B&B gaat beginnen en mezelf voorgenomen om het runnen van een B&B, de mensen die te gast zijn en alles wat er op mijn pad komt te aanschouwen als de verwonderde kabouter. Niet gelijk het oordeel in schieten, maar me verwonderen over dat wat er gebeurd. Dat is misschien makkelijker gezegd dan gedaan. Ik schiet toch wel snel in het oordeel, omdat ik dan iets raar of dom kan vinden. Dat ik niet altijd even goed kan begrijpen dat mensen zich niet voorbereiden of verzuimen de tips & tricks te lezen over hun bestemming en dan vervolgens zelf de verbaasde kabouter zijn en dit afreageren op de gastvrouw of gastheer. Een heel bijzonder fenomeen. Is oordeel of ben ik nu aan het verwonderen? Een stukje van beiden. 

 

Ik ga in ieder geval heel erg mijn best doen om mij meer en meer te gaan verwonderen, het te laten zijn en verder te gaan met wat ik aan het doen ben zonder die negativiteit in te gaan van dat er wat er speelt en het met me mee te nemen. Het haalt mij uit essentie, het zorgt ervoor dat ik niet lekker slaap en dat ik minder geniet van de geweldige omgeving waar ik woon en waar ik oprecht elke dag weer heel erg blij van kan worden. 

 

Blijven lachen en al deze ervaringen gebruiken om te groeien, sommige zaken te laten voor wat het is en beseffen dat ik alleen voor mezelf kan denken en vanuit hier mijn eigen pad volg. 


Een jaar geleden ...

Bijna een jaar geleden vertrok ik samen met Edwin naar Schotland voor een nieuwe avontuur. 

 

Nu zit ik hier een bijna een jaar later en wat voelt het anders dan vorig jaar en nu besef ik pas hoeveel werk wij verleden jaar hebben verzet in zo een korte tijd. Nu zijn we ook bezig met het upgraden van de B&B, maar op een ander tempo. Gisteren is de aannemer begonnen met het verbouwen van de badkamers in kamer 2 en 3. Op dit moment lijken het geen badkamers meer, het zijn lege kamers geworden. Ik ben gestart met het gezelliger maken van onze eigen woonkamer, ook wel de snug genoemd. Een ander kleurtje op de muur, er komt fotobehang op een muur met een herfstbos, leuke kastjes en plankjes aan de muur. Het gaat nu in de vertraging, we nemen onze tijd en zoveel dingen zijn al gewoon goed zoals ze zijn. Ik kan me ook niet voorstellen dat het me vorig jaar allemaal gelukt is wat we hebben gedaan. 

 

Het was gewoon te veel en dan uitgeput aan een seizoen beginnen waarin alles nieuw is, dat is niet verstandig. We hebben het overleefd en we staan nu aan de start van een tweede seizoen met een hele andere energie dan vorig jaar. 

 

Vorig jaar in een tijdsbestek van twee maanden de lounge en de ontbijtruimte aangepakt, nieuwe meubels, nieuwe bedden, de keuken een andere look gegeven, betrouwbare leveranciers vinden, bedenken wat we bij het ontbijt zouden serveren, verven, 60 m2 laminaat leggen, nieuw beddengoed, overal nieuwe schilderijen, nieuw servies, nieuwe keukenapparatuur en nog zoveel meer kleine dingen. Elke dag stond de bezorgdienst wel met pakjes voor de deur, het overzicht totaal kwijt en elk pakje betekende werk aan de winkel. Contacten met bedrijven die ons konden helpen met het vervangen van de stoppenkast, het isoleren van het dak, nieuwe ramen en deuren. Een verhuiswagen die voor de deur stond met al onze spulletjes uit Nederland. Een nieuwe auto ophalen in Inverness. Talloze keren naar de vuilstort met de aanhanger om alle oude en versleten spullen weg te brengen. 

 

Als ik het allemaal zo terughaal ben ik verbaasd over hoeveel energie je als mens in je kan hebben om toch door te blijven gaan. Overdag veel fysiek werk en dan 's avonds op het internet meubels, accessoires en alle andere benodigdheden bestellen. Zoveel beslissingen die genomen moesten worden. 

 

En nu zo dankbaar dat ik de rust vind om dingen te laten liggen, er even over na te denken. Er een goede basis is, ik een dag rust neem om even niet te verven en me te richten op wat ik nodig heb. En natuurlijk nog zoveel te doen hier, maar het mag wachten, het kan wachten.


My house

Terug in mijn huis na drie maanden weg te zijn geweest. In Nederland verwend door centrale verwarming is het weer even wennen dat het hier wat minder warm is in huis. Dankbaar dat ik deze keer in een huis kwam waar mijn spulletjes stonden, waar ik al acht maanden had vertoefd en waar mijn energie al een plekje in had genomen. 

 

Vorig jaar totaal nieuw, onbekend met het huis en al aardig bekend met de plekken waar het af en toe lekt, wat de gevolgen zijn van een dakpan die niet op zijn plek ligt en dat het hier aardig kan spoken als er een storm is. Dankbaar dat er nu wel genoeg hout lag, dat we 2000 liter olie in de tank hadden om de stoken en dat we verleden jaar al wat dingen aan isolatie hebben gedaan waardoor de warmte die we opwekken niet gelijk via het dak en de ramen verdwijnt. 

 

Het huis stond er nog in zijn volle glorie, weliswaar wat koud en vochtig. De basis was er nog, een kleine lekkage in onze slaapkamer door een dakpan die naar beneden was gevallen en een natte plek waar we nog niet helemaal de oorzaak van hebben gevonden, maar het speelt al langer. Geen paniek, het is het deel van het huis waar eind maart een nieuw dak geplaatst gaat worden, gewoon omdat het echt nodig is.

 

Wat wel heel snel went is het feit dat hier echt stil is, op het geluid van de storm 'Eric' na. Het is donker, echt donker. Zittend in mijn eigen woonkamertje de oorverdovende stilte. Mijn eigen bedje, mijn schitterende tuin, het geweldige uitzicht, de wind die huilt, het zonnetje wat af en toe doorkomt. Langzaam weer opstarten voor een nieuw seizoen. Op mijn gemak, ik neem mijn tijd. Niets lekkerder dan nog even in bed blijven liggen met een goed boek en buiten de wind en de regen te horen. Heerlijk. 


???

De drie maanden in Nederland zijn voorbij gevlogen en ook weer niet. Ik wil heel graag weer naar Schotland en op sommige momenten toch ook weer niet. In essentie en er weer uit. Met een been in Nederland en het andere been in Schotland. In de flow en er weer uit.

Bijzonder om dit allemaal te ervaren, het brengt wat onrust met zich mee en mijn ego geniet volop. Na een rustige overtocht vanuit Rotterdam naar Hull, een ontspannen autorit naar ons overnachtingsadres ervaar ik wat ontspanning. Op de boot merkte ik al dat er iets gebeurde. Wat weet ik niet, maar er ontstond een piepklein stukje rust, een stukje stilte in mijn zijn. Ik heb hardop uitgesproken dat ik mezelf tijd geef te wennen, dat ik ga voor een leven in Schotland en dat dit niet allemaal uitgewerkt en duidelijk hoeft te zijn en dat dit alles in mij mag zijn. Ik geef me over aan dat wat er op mijn pad komt en ik heb het vertrouwen dat alles daar op het juiste moment zal zijn. 

Voor nu eigenlijk wel heel blij dat ik hier weer in het mooie Schotland ben, morgen nog een uurtje of vier en dan ben ik thuis en van daaruit zie ik verder. Dag voor dag, in het hier en nu. Het voelt best goed.


Bioscoop

Ik kan zo blij worden van een bezoekje aan de bioscoop in mijn eentje, bij voorkeur op een wat incourante tijd op een doordeweekse dag zodat er zo weinig mogelijk mensen zijn. Ik kan echt genieten van een bijna lege bioscoopzaal. 

 

De kerstvakantie voorbij en ik op maandag rond het middaguur naar de film Mary Poppins. Het was nog best druk voor een maandagochtend. Er waren denk ik meer mensen die dachten, schoolvakanties voorbij en dan is het weer rustiger in de bioscoop.  

 

De voorste vier rijen waren nog helemaal leeg. Ik probeer altijd een lege rij tussen de plek waar ik zit en de mensen achter me te houden en ik ga ook altijd een beetje aan de zijkant zitten. Deze keer zat ik ook aan de zijkant, drie stoelen van het gangpad en op de stoel naast me lag mijn jas. Ik was bezig met het geluid uitzetten van mijn telefoon en toen ging er iemand naast me zitten, althans op de stoel naast de stoel waar mijn jas lag. Dat vind ik niet prettig. Zit ik bijna helemaal aan de zijkant en komt er iemand naast me zitten. 

Wat te doen, misschien had hij speciaal voor deze stoel gekozen en was dit zijn rechtmatige plek. Ik vond het niet prettig, maar de lieve Irma in mij vond het eigenlijk niet netjes om weg te lopen en op een andere plek te gaan zitten. Maar aan de andere kant voelde het voor mij helemaal niet fijn, nog 3 rijen helemaal leeg en nog veel meer lege plekken verderop in de zaal en dan zo dicht bij mij komen zitten. Heel onprettig. In gesprek met mezelf tot de conclusie komen dat ik daar voor mezelf zat en niet voor de ander en ook niet om lief gevonden te worden. Dat het mijn bioscoopkaartje was, mijn vrije tijd en daar alles uit mag halen wat goed voelt voor mij. Mijn jas gepakt, opgestaan en vertrokken naar een andere rij aan de andere kant van de zaal en heerlijk ontspannen naar Mary Poppins gekeken.


Te veel 'gezelligheid' in de sauna

Ik had een saunabon cadeau gekregen voor een bezoek aan één van de grotere saunacomplexen in Nederland. Ik had gekozen voor het Elysium in Bleiswijk. Op zich een mooie sauna met een grote diversiteit aan sauna's en ontspanningsbaden. Het ligt ook lekker rustig en heeft een mooie tuin.  

 

Het nadeel is dat er zoveel mensen worden toegelaten, de ontspanningsruimten bomvol, het personeel in het restaurant overziet het niet meer en overal wordt gepraat. In sommige sauna's lijkt het wel of je een kroeg binnen komt lopen. Heel groot staat er bij de ingang dat het een stiltesauna betreft, maar dat heeft niemand gelezen of ze hebben er gewoon schijt aan. Ze waren te druk met praten. Echt zo ontzettend vervelend. 

 

Er werden een paar leuke rituelen aangeboden en ik had bedacht dat ik er wel aan één wilde deelnemen. Ik had het Ceylon ritueel gekozen. Een ritueel met scrubzout, stoom, inspirerende muziek, wierook, een haarmasker en klankschalen. Die rituelen zijn niet zo duur als een massage, maar heel goedkoop zijn ze ook niet en je zou dan ook zeggen als je voor zo een ritueel kiest dat je daar ook echt van wil genieten. We waren met vijf personen en van de vijf waren er twee groepjes vriendinnen. Ik heb in 45 minuten van alles mogen horen over inrichtingen van huizen, osteopaten en nog veel meer zaken. Ze waren alleen stil als ze zelfs een massage ondergingen. Heel egoïstisch. Mijn ogen dicht, focus op de mooie  muziek met een heerlijke trillingsfrequentie die als je er goed naar luistert een heel fijn effect heeft op je lichaam. Ik heb mijn best gedaan, maar het viel niet mee met vier kakelende kippen om me heen in een kleine ruimte. Al met al een teleurstellend ritueel die ik niet ten volle heb kunnen ervaren. 

 

Ik heb besloten niet langer meer naar deze grote saunacomplexen te gaan, te veel herrie, stilte wordt niet gerespecteerd en ze laten veel te veel mensen toe waardoor het chaotisch en alles behalve ontspannend is.  


Serieus

Een eyeopener. Alle tijd hebben en beseffen dat ik mijn leven en alles wat ik doe en heb bereikt helemaal niet serieus neem. Zoveel dingen die ik doe vind ik maar normaal en dat moet ik toch maar gewoon kunnen. 

 

Zo handel en denk ik mijn hele leven al. Alles wat ik doe lijkt daardoor niet van toegevoegde waarde, want ik doe toch zomaar wat. 

 

Ik vond het wel een verdrietige conclusie en begrijp nu ook wel steeds meer waarom ik altijd het gevoel heb dat ik niet serieus genomen wordt, dat mijn mening, mijn bijdrage er niet toe doet. Als ik mezelf al niet serieus neem in wat ik doe, hoe kan ik dan verwachten dat een ander dat wel doet.

 

Ik vertel mezelf dat ik maar wat aan tijd opvulling doe, het leven uitzitten in plaats van leven. Ik heb nu een eigen bedrijf, een succesvol bedrijf en toch heb ik het gevoel dat ik maar wat aanrommel. Wat zend ik hiermee uit? Dit ik nooit ergens voor de volle 100% voor ga, een beetje blijf dobberen in de grote oneindige zee, alsof het een spelletje is wat ik speel. Maar het voelt als een gevecht. Durf niet te voelen wat mijn passie echt is, want als ik hem heb gevonden dan moet ik er ook echt voor gaan en hoe serieus neem ik dit dan? Begin ik vanuit enthousiasme weer ergens aan en als het dan echt wat kan worden, kan het zomaar zijn dat ik weer een stap terug doe. Dat voelt niet goed, dat voelt niet fijn.  

 

Vanuit dit gevoel heb ik altijd mezelf vergeleken met andere mensen en je raad het al, die mensen deden altijd alles beter. Die deden er echt toe, die leverden een bijdrage. Zoveel jaar als secretaresse gewerkt, zoveel goede beoordelingen en zoveel tevreden collega's die echt onder de indruk waren van mijn werk en ik dacht altijd dat is toch normaal dat ik dat kan, zo goed ben ik niet en die andere secretaresses zijn veel beter. Ik kon niet geloven dat ik echt een bijdrage leverden met dat wat ik deed, want ik deed toch maar wat. Een aangeleerd mechanisme om te overleven, het bracht en brengt mij een stukje veiligheid.

 

Met dit besef, met deze openbaring kan ik verder in ontwikkeling, is er een bewustzijn en weet ik dat ik mijn eigen bedrijf, mijn B&B serieus mag nemen. Stap voor stap, weer een stukje van de puzzel duidelijk, een stukje dichter bij mijn basis. Geen gevecht, maar een serieus spel met mijn capaciteiten en talenten die er in mij zitten. 

 

'Je kunt het leven ook met een vrolijk gezicht serieus nemen!'


Schelden doet geen pijn! Of toch wel?

Een paar dagen geleden hoorde ik de uitdrukking 'Schelden doet geen pijn'. Deze opmerking werd genoemd in een gesprek over pesten. Sowieso een gesprek wat mij raakte, want het deed me pijn om de pijn te zien van die persoon. Het bracht mij terug naar mijn schooltijd, mijn meest angstige, verdrietigste en wanhopigste periode in mijn leven. 

 

Vier jaar lang stelselmatig uitgescholden met af en toe wat fysiek geweld erbij, maar daar kon ik nog wel mee dealen. Het waren al die vervelende, nare opmerkingen elke dag maar weer die ervoor zorgde dat ik me elke dag een stukje kleiner ging voelen, dat ik ging geloven dat ik niets waard was, dat ik dom was, dat ik lelijk was, dat ik een enorme loser was. En tot op de dag van vandaag heeft het nog steeds invloed op de manier waarop ik in het leven sta en hoe ik over mezelf denk. 

 

Ondertussen een heel stuk ouder, wijzer en meer vertrouwen in mezelf, maar ik ben me ervan bewust dat wat een ander als grapje bedoeld (al is het elke dag iemand uitschelden absoluut geen grapje) voor de persoon die het betreft heel hard kan aan komen.

 

Vraag jezelf af waarom je de behoefte voelt om die ander uit te schelden, te kleineren. Kijk in alle oprechtheid naar jezelf in de spiegel en vraag je af wat je hiermee wilt bereiken. Wat is het in jou dat je die persoon wilt kwetsen? 

 

SCHELDEN DOET WEL DEGELIJK PIJN!

 


Boekbespreking 'Inleiding tot de Universele Religie'

Een boekbespreking uit het blad uit het Lekker Vega van de Vegetariërsbond. Ik ben daar al jaren lid van en in de loop der jaren veel kennis opgedaan via dit blad. 

 

In de laatste editie staat een boekbespreking van het boek 'Inleiding tot de Universele Religie' van de 84-jarige filosoof Nicolaas Hartman. Het sprak mij erg aan en wil dit graag met jullie delen. Een stukje bewustwording en op een andere manier naar bepaalde zaken kijken.  

 

"Een waarachtig leven wordt eerst mogelijk gemaakt door twee elkaar aanvullende principes: voeding en seksualiteit. In het boek Genesis vinden we het oudste voedingsadvies:  'Zie, ik geef u al het zaaddragende boomvrucht en het zaaddragende veldgewas. Het zij u tot spijze. Maar het dier met zijn bloed, dat is zijn ziel, zult ge niet eten.'

 

Levensvernieuwing begint met het herzien van onze voedingsgewoontes. Hartman ziet in vegetarische voeding een terugkeer naar onze primaire instinct, dat op vruchten en groenten is gebaseerd. Als vlees voor de mens is bestemd, moet hij bij het zien van een koe of varken beginnen te watertanden. Doet hij dat? Nee, dat doet niemand! Als vlees voor de mens is bestemd, dan moet hij graag in een slachthuis willen werken. Wil hij dat? Nee, er zijn maar heel weinig mensen die dit trieste beroep willen uitoefenen. Wanneer de mens verplicht zou worden de dieren die hij wilde eten zelf te slachten, zou een meerderheid zijn vleesconsumptie onmiddellijk staken!

 

De Universele Religie leest als een pleidooi voor terugkeer naar de menselijkheid bedenk, je kwam als mens op aarde, maar je ouders waren geëtiketteerd en plakten dat etiket ook op jou. Nu is je opdracht terug de mens te worden die je was toen je op aarde kwam Zonder etiket! Alleen mens!

Bron: Lekker Vega (Vegetariërsbond)
Boek: Inleiding tot de Universele Religie (Nicolaas Hartman)


Ik weet het even niet!

Ken je dat, het gewoon even niet weten? Een storm aan gedachten en emoties die mij totaal bij mezelf vandaan halen. Mijn ego viert feest, teruggeworpen op oude patronen en overtuigingen. 

 

Verleden jaar in november begon het hele circus. Huis verkocht, naar Schotland om een B&B uit te zoeken, het proces van de aankoop, website maken, reclame maken. Klussen, bepalen wat we bij het ontbijt zouden gaan serveren, een ritme vinden in de schoonmaak, leren omgaan met alle mensen die bij ons over de vloer kwamen, een ander land, andere mensen, familie en vrienden ver weg. En maar door, hard werken, veel twijfels, de B&B te koop gezet en weer uit de verkoop gehaald. 

 

Nu voor drie maanden in Nederland, ik had gehoopt een tijdelijk baantje te kunnen vinden. Een beetje bezig zijn en wat bijverdienen. Uitrusten, wennen aan het weer hier zijn, aan al het licht, de geluiden en alle prikkels. Nu heb ik niet veel te doen, heb ook niet echt veel zin om heel veel te doen. Ik voel me wat nutteloos en lusteloos. 

 

Vanuit mijn waarheid is niets doen nutteloos, ik weet dat dit niet waar is. Dat is mijn ego die me dit wil wijs maken. Ik ben nu juist alles een plek aan het geven en dat is best hard werken. Het kost mij veel energie, geen tijd gehad om echt te voelen en te beseffen wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar. Het was een beetje veel in een hele korte tijd. Ik vind het fijn om hier te zijn en tegelijkertijd wil ik ook graag weer naar mijn huis in Schotland, aan de slag gaan met de B&B te verbeteren, het ritme weer vinden. En voor nu zit ik in het proces van "Het niet weten". Ik ervaar een bepaalde vorm van vrijheid in het eigen baas zijn, maar weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Nooit deze vrijheid ervaren en die vrijheid is overweldigend en beklemmend tegelijk. Het verlamt me bij vlagen. Alsof ik mezelf opnieuw uit moet vinden en tegelijkertijd nog muurvast zit in mijn oude overtuigingen en patronen. Overtuigingen en patronen die hier in Nederland weer erg naar de oppervlakte komen drijven. 

 

Alles heeft een reden en dit ook. Het hier zijn in Nederland doet mij beseffen dat ik nog niet helemaal weet waar ik hoor. Met het ene been in Nederland en met het andere been in Schotland. Ik vertrouw erop dat ik uit "Het niet weten" kom en dat ik maar op één plek hoor en dat is bij mezelf, waar ik ook ben op deze aardbol.  


ACCEPTATIE

Wat blijf ik het lastig vinden om mezelf onvoorwaardelijk te accepteren met alles wat er bij mij hoort. Ik kan soms zo ontzettend onaardig voor mezelf zijn. 

In alle rust accepteren wat er is in het hier en nu, dat ik goed genoeg ben en zelfs meer dan dat. Dat ik hier gewoon mijn plek op aarde in mag nemen met alles wat er bij mij hoort. Het verleden en het heden in volledige acceptatie. De toekomst die komt vanzelf met alles wat er dan bij mij hoort. Het is allemaal oké, ik vertrouw op het hoe en wanneer van het universum.
 

De mooiste versie van mezelf op dit moment, dat is wat ik ben in het hier en nu. 


Vegetariër

In het jaar 1990, ik was vijftien en ik zat naar een programma te kijken van de dierenbescherming waarin de schandalige praktijken van het vervoer van dieren voor de slacht en hoe ze werden behandeld bij aankomst bij het slachthuis getoond werden. Huilend heb ik voor de tv gezeten en kon niet geloven dat er mensen waren die zo met dieren om gingen. Op dat moment koos ik ervoor geen vlees of vis meer te eten. Met deze beelden op mijn netvlies wist ik dat ik nooit meer zonder schuldgevoel zou kunnen genieten van een stuk vlees of vis. 

 

En oei, wat kwam daar een hoop weerstand op mijn pad. Het was onzin, het was ongezond voor me want ik had vlees nodig, ik zorgde voor extra werk, ik zou er wel van terug komen, moest mezelf continue verdedigen voor mijn keuze en werd belachelijk gemaakt en absoluut niet serieus genomen. Ik ben aan mijn beslissing blijven vasthouden, het werd een principekwestie voor mij en dat is het nog steeds. Wel heb ik toen geleerd low profile te blijven, ik had geen zin om me iedere keer te moeten verdedigen en het was makkelijker om op de achtergrond te blijven. Ik deed het tenslotte voor mezelf en voor de diertjes, maar er is altijd wel een stemmetje in mij geweest die een stukje bewustwording op gang wilde brengen. Het werd toen niet gewaardeerd en het werd altijd afgedaan als onzin en ik liet het erbij, maar dat stemmetje in mij is nooit helemaal verdwenen.

 

Nu ik eigen baas ben en ik een vegetarische B&B run voel ik meer en meer dat ik dat stukje bewustwording daar wil laten zijn. Niet meer willen aanpassen en mijn mening, mijn waarheid hierover onder stoelen of banken steken. Het heeft iets aangewakkerd in mij, een weten dat mijn mening er ook toe doet en dat die er mag zijn en dat ik op mag komen voor alle dieren die zo slecht behandeld worden.

 

Tot voor kort kocht ik nog af en toe vlees of vis (biologisch) als familie of vrienden kwamen eten. Het afgelopen jaar ben ik gaan beseffen dat dit helemaal niet bij me past en hoe hypocriet dit eigenlijk is. Ik had er ook nooit een goed gevoel bij als ik dat deed, ik voelde me altijd erg schuldig. Ik heb dan ook besloten dit niet meer te doen. Als mensen bij mij eten krijgen ze vegetarisch.

 

Ik ben vegetariër en dat is helemaal oké. Ik draag bij aan een stukje dierenwelzijn, ik draag bij aan een beter milieu en het is nog veel beter voor mijn lijf ook. Toen ik vegetariër werd was er nog niet zoveel bekend hierover of er werd gewoon niet zoveel over gedeeld. Toen waren er de groenteburger en de Javaanse burger. Tegenwoordig liggen de schappen vol met alternatieven en is er veel meer bekend over het schadelijke effect op het milieu gezien de hoeveelheid vlees die gegeten wordt door de mens. De veeteelt produceert de meeste CO2 uitstoot, verbruikt ontzettend veel water en zorgt voor het verdwijnen van bos omdat er soja verbouwd moet worden voor het voer van het vee. 

 

Vlees en andere dierlijke producten zijn niet zo goed voor je lijf als beweerd wordt door voedingsindustrie. In deze wereld draait het uiteindelijk ook alleen maar op geld en macht. Diverse onderzoeken hebben laten zien dat stoppen met het eten van vlees en andere dierlijke producten de kans op suikerziekte, beroertes, hartkwalen, overgewicht en kanker kan voorkomen. 

 

En dan hebben we het nog niets over het dierenleed gehad. Zo goedkoop mogelijk vlees produceren en naar het welzijn van het dier wordt niet gekeken. Een dier is ook een iemand met gevoel die recht heeft op een goed leven, een leven zonder stress, een leven waarin ze kunnen bewegen en recht op een waardig einde. Vanaf het moment dat dieren in de veeteelt industrie worden geboren, worden ze misbruikt, in kleine hokken gestopt, krijgen ze geen vrijheid van bewegen, worden in vrachtwagens gestopt om naar het slachthuis gereden te worden. Ze worden onderweg geschopt en geslagen en nog veel ergere dingen. Ik wil er niet eens aan denken wat deze dieren wordt aangedaan. Wat een stukje negatieve energie zit er uiteindelijk in het stukje vlees wat op je bord ligt, dat kan nooit goed voor je zijn.

 

Gelukkig is er steeds meer bewustwording en ontmoet ik steeds meer mensen die bezig zijn met een andere leefwijze en daar kan ik met mijn vegetarisch zijn en mijn vegetarische B&B een bijdrage aan leveren. 

 

Met enige regelmaat hoor ik de opmerking: 'Ik vind het wel heel zielig en ik weet wat er gebeurd en dat het slecht is voor het milieu, maar ja wat kan ik er in mijn eentje aan doen.' Verbetering begint bij jezelf en stop dus met vlees eten. Je redt er dieren mee, beter voor het milieu en beter voor jezelf. Je hebt altijd de keuze elke dag weer om deze stap te nemen.  


Alleen

Wat vind ik het heerlijk om af en toe gewoon helemaal lekker alleen te zijn. Alleen zijn heb ik nodig om optimaal te kunnen functioneren. Een paar dagen alleen doen wonderen voor mijn energie, voor mijn zijn. 

 

Even met niemand rekening houden, mijn tempo, mijn ritme en doen waar ik behoefte aan heb. Ik denk dat iedereen behoefte heeft aan af en toe alleen zijn en dan heb ik het niet over een uurtje en weer verder, maar gewoon een wat langere tijd even alleen met jezelf. De stilte te ervaren, even niet praten, niet overleggen. 

 

Ik mag straks 9 dagen alleen in mijn 'nieuwe' huis genieten van de stilte om me heen, de stilte in mij weer ervaren. De stilte die er altijd is, maar met de drukte van alledag naar de achtergrond verdwijnt. In die stilte, in het alleen zijn voer ik gesprekken met mezelf, is er ruimte voor mijn creativiteit. Slaap ik uit, sta ik vroeg op, ga ik verven of behangen, maak ik de kamers schoon en de B&B winterklaar, pak ik mijn spullen voor in Nederland, laad ik de auto in en rijd ik in mijn eentje via Pitlochry naar Newcastle. 's Avonds op de bank hangen en alle series kijken die ik wil kijken. Vroeg naar bed, laat op blijven. Uren alleen in de auto op weg naar Newcastle, muziek aan en zingen. 

 

Alleen zijn is niet eenzaam, alleen is nodig en fijn en ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik het over het algemeen redelijk goed met mezelf kan vinden. Alleen zijn voed mij en is verre van eenzaam. En ik ben zeer dankbaar dat ik in de positie verkeer dat ik deze ruimte durf te pakken en te nemen en een partner heb die mij met al zijn begrip deze ruimte geeft.


Najaarsschoonmaak

Wat is tijd? We zeggen wel de tijd vliegt voorbij, time flies. Het zijn nog steeds 24 uur in een dag, die echt niet sneller gaan. 

 

Dankbaar voor de energie die ik weer mag ervaren  en voelen. De tijd die ik heb om te rusten, alle gebeurtenissen laten bezinken, het vertrouwen en de twijfels te voelen. Vertrouwen en twijfels over een volgend seizoen. Gaat het lukken, ben ik net zo succesvol als dit jaar, wordt het meer of mindere hoe gaat het zich ontwikkelen met de vrije dagen die ik ingepland heb. Er is een ritme, een routine die het minder heftig maakt. Die voor de rust zorgt in de middag en zelf tijdens de avond. Er is een vorm van vertrouwen in mijn kunnen. 

 

Het is fijn om het huis nu voor mezelf te hebben. Het is fijn om te klussen en ik heb een fijn ritme gevonden als er gasten zijn. Ontbijt, kamers schoonmaken, gasten ontvangen. Fully booked en ik doe het goed. 

 

Nu is er tijd voor mijmeren en contempleren. Voor het eerst sinds verleden jaar oktober een moment waarin ruimte en plek is om me thuis te voelen in mijn geweldige B&B, in dit geweldige pand. Ik ben trots op mijn B&B. Elke dag is dit huis een beetje meer van mij op financieel en emotioneel vlak. Ik heb zoveel gedaan en beleefd in een jaar tijd. Verleden jaar was ik rond deze tijd druk bezig met inpakken, nam ik afscheid van mijn huis in Hoogvliet waar ik zoveel jaar heb gewoond. Eind oktober vertrek ik naar Nederland voor een tijdje en vorig jaar was ik net verhuisd naar mijn tijdelijke bungalow in Simonshaven, overdracht van het huis in Hoogvliet, al mijn spullen die met de verhuiswagen mee gingen, een paar dagen de tijd om te wennen in Simonshaven om vervolgens mijn spullen te pakken voor een treinreis van 10 uur naar Truro in Zuid-Engeland voor een geweldige interessante training 'Footsteps of the Soul', heel erg intensief en zoveel groei in mijn persoonlijke ontwikkeling.

 

Vanuit Zuid-Engeland via Londen naar Schotland om de volgende emotionele rollercoaster in te duiken. Op zoek naar de juiste B&B, het juiste pand op de juiste plek. Een drukke week, vele kilometers en ontzettend veel uren in de auto. Eenmaal thuis begon het bieden, alle papieren rompslomp, het wachten op de bank, het taxatierapport en de go. Reis regelen, afscheidsfeestjes van familie, vrienden en collega's. En dan op 1 maart aankomen in Schotland voor een heel ander leven. 

 

Een bijzonder jaar, een intensief jaar met ups en downs. Twijfels en vertrouwen. Succesvol, tranen en een lach. Ik heb geleerd dat slapen in de middag soms best heel erg fijn en noodzakelijk is, dat ik het schoonmaken van de kamers echt wel heel erg leuk vind. Ik weet hoe een pinapparaat werkt, de end-of-day banking, het ontbijt serveren. Heel veel geleerd over het wonen in een oud huis, lekkages, tegelen, welke verf te gebruiken voor de buitenmuren, dat niet elke vakantieganger in een positieve en gezellige stemming is en dat het leven hier binnen de gemeenschap langzamer gaat. Je gaat hier met de seizoenen mee, met de regen, met de zon en de wind. 

 

Moe en voldaan, met nog een restje ratrace energie vanuit een andere leven. Ik mag uitrusten en dat vind ik nog wel lastig. Ik geniet van de herfst, maar het brengt ook wat onrust. Ik wil alles op orde, de inventarisatie rond, schoon en opgeruimd, al het beddengoed gewassen. Ik ben geen type voor een voorjaarsschoonmaak, ik ga vol voor de najaarsschoonmaak en daarna neem ik afstand door hier even weg te gaan, tijd voor bezinning. Tijd voor een innerlijke najaarsschoonmaak, de focus naar binnen. 


Melancholie

De definitie van melancholie is zwaarmoedigheid, droefgeestig, neerslachtig. 

 

Ik ben wel bekend met melancholie. Met name in de ochtend als ik wakker word ervaar ik dit gevoel. Dan komen er gedachten naar boven die mij wat neerslachtig maken. Het gemis van alle lieve diertjes die ik tot nu toe heb mogen kennen, het gemis van mijn lieve oma, het gemis van mijn ome Wim. Maar ook grotere thema's komen aan bod. De opwarming van de aarde, alle dieren waar niet van gehouden wordt en als ze echt pech hebben zwaar mishandeld en vermoord worden. Regelmatig komt de vraag boven drijven 'Waar doe ik dit leven allemaal voor?, Wat is het nut van dit bestaan?, Wanneer is het goed genoeg?'.

 

Gelukkig weet ik ook wel dat dit gevoel van melancholie verdwijnt als ik op sta en verder ga met mijn dagelijkse leven. Soms zijn er van die dagen dat ik er in kan blijven hangen, dan komt er niets uit mijn handen en vind ik helemaal niets leuk. Dan lijkt het leven een zware bevalling en doet niets er toe. En ja, ook deze dagen gaan weer voorbij. Ik dompel me onder in de melancholie, ga Netflix kijken, hang op de bank, drink heel veel koppen thee en eet koekjes.

 

Vanuit mijn knowhow die ik opgebouwd heb weet ik dat deze melancholie een onderdeel van mij is, al vanaf dat ik een baby was. Ik ben gestopt er tegen te vechten want waar ik me op richt groeit. Ik kijk hier in mildheid naar mezelf, laat het zijn. De grootste angst zit erin dat het zich ontwikkeld tot een depressie en dat is wat er zou gebeuren als ik in de melancholie blijf hangen. Ik heb het vertrouwen in mezelf dat dit niet gebeurd Het komt en gaat en dat is oké. 

 


Van DOEN naar ZIJN

Maanden zijn voorbij gevlogen, opgeslokt door het leven van een totaal ander leven in Stoer. Alleen maar bezig met DOEN, kamer schoonmaken, beleid bepalen, klussen in de B&B, administratie. Het ZIJN is er bij ingeschoten. 

 

Het gewoon ZIJN, misschien sluit ik me wel af voor het ZIJN. Bang voor wat daar te vinden is. DOEN is veilig, lekker doorgaan en niet na hoeven denken over waar ik nu sta, wat ik wil en hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Wil ik echt wel weten hoe het met mij gaat? Bang voor wat ik daar ga tegen komen als ik tijd aan mezelf besteed en gewoon ga ZIJN. Ik ben, maar accepteer ik het wel zoals ik ben. Ben ik niet enorm tegen de stroom aan het in zwemmen en is het DOEN zoveel makkelijker. Niet nadenken, verstand op nul en maar doorgaan. Is mijn ZIJN wel genoeg? 

 

Geveld door een fikse verkoudheid word ik weer gewezen op het ZIJN. Gewoon ZIJN zonder alles te moeten en erop vertrouwen dat alles komt wanneer het er moet komen en dat uitrusten en herstellen helemaal oké is. Ik word er wat onrustig van, zoveel ideeën en zoveel dingen te doen. Uiteindelijk is het niets waar bloed uit vloeit en mag het gewoon lekker blijven liggen en mag ik mij richten op hier gewoon ZIJN. Ik BEN en geef me over, ik durf te vertrouwen. I AM ENOUGH. Ik ben in ontwikkeling elke dag. 


Even vergeten! Dankbaarheid

Was ik het toch weer even vergeten. Mijn leven vanuit de energiefrequentie 'Dankbaarheid'. Was het even kwijt, moe en een fikse verkoudheid. Het gevoel van dankbaarheid weer integreren. Elke avond voor het slapen gaan de dag doornemen en bedenken waar ik allemaal dankbaar voor ben en met het gevoel van dankbaarheid in slaap vallen.  Dat werkt door de volgende ochtend bij het wakker worden, het is zo een fijne energiefrequentie. 

 

Ik ben dankbaar ...

 

  • voor alle lieve musjes in mijn tuin
  • dat ik ondanks mijn verkoudheid elke nacht goed kan slapen
  • alle boekingen in onze B&B en dat het nu wat rustiger is
  • dat ik de tijd heb om te herstellen van mijn verkoudheid
  • dat ik zo een heerlijk bed heb
  • voor Netflix
  • voor mijn heerlijke verwarming in huis
  • dat ik nieuwe ramen met dubbelglas heb en het zoveel warmer is in de lounge en de ontbijtruimte
  • dat de kraan van kamer 2 aan het einde van het seizoen ging lekken en ik nu deze kamer dicht heb kunnen gooien in mijn boekingssysteem
  • dat ik geen zoplicon nodig heb om te slapen tijdens mijn verkoudheid
  • dat ik durf te vertrouwen op het herstellende vermogen van mijn lichaam
  • dat ik elke dag in ontwikkeling mag zijn
  • voor al het grind wat al boven in de tuin ligt
  • voor mijn kopje thee
  • voor de stilte 
  • voor de schapen die voor mijn huis rond wandelen
  • voor het feit dat ik kan zien en daardoor zoveel mooie en leuke boeken kan lezen
  • voor de goede zorg van mijn lieve mannetje
  • voor het heerlijke croissantje in de ochtend
  • voor het echt donker zijn hier waardoor ik de geweldige sterrenhemel echt kan zien
  • voor de herfst die zijn intrede doet
  • voor mijn strijkmachine 
  • voor het halen van mijn business plan
  • voor mijn bakje fruit wat ik elke avond eet
  • voor mijn mooie en warme sjaal waardoor mijn luchtwegen lekker warm blijven
  • dat ik hier op deze geweldige mooie plek mag wonen
  • voor alle goede reviews en tevreden gasten
  • dat ik nu gasten in huis heb die gezellig twee honden bij zich hebben
  • dat ik een pizza ga eten
  • dat ik me elke dag meer en meer bewust ben van mijn ego en beweeg naar mijn hart
  • dat ik vandaag net gehoord heb dat de Screen Machine in oktober weer naar Lochinver komt en ik nog een keer naar Mamma Mia! Here we go again ga kijken. 

En werken jullie hier in de buurt?

Een paar dagen geleden kwamen er een paar Nederlandse gasten bij ons logeren. Een van de eerste vragen was: 'En werken jullie hier in de buurt?'

 

Ja, het ontvangen van gasten in onze B&B is ons werk en we werken dus behoorlijk in de buurt. Geen reistijd voor ons. We are on the job. 

 

Running a B&B is a business, not a game. We doen het niet voor erbij. Enig idee hoeveel werk het is om vier gastenkamers, een lounge, een ontbijtruimte en alle andere ruimtes schoon te houden? Elke ochtend het ontbijt voorbereiden, serveren en daarna weer opruimen. De boodschappen te doen, je voorraad te beheren en je administratie bij te houden. Dat doe je er niet even bij naast een fulltime baan. Echt, sommige mensen hebben geen idee wat er allemaal bij komt kijken. 

 

Deze opmerking had ik nog niet eerder gehoord en even voelde het als een belediging,, maar een minuut later kon ik het loslaten en van binnen heel erg hard lachen.