In november 2013 was ik net een beetje aan het bijkomen van een stressvolle en rommelige verbouwing, toen ik op 20 november aan het eind van een werkdag naar huis reed. Het was donker, regenachtig en druk op de weg. Op een bepaald punt bij het in- en uitvoegen, ben ik aangetikt door een vrachtwagen en is mijn auto gaan tollen over de snelweg tot ik aan de andere kant van de weg tegen de rijrichting in tot stilstand kwam tegen de vangrail. Toen ik daar zo stond en alle auto's op me af zag komen, zag ik in een fractie van een seconde mijn leven aan me voorbij gaan. 

 

Na dit auto ongeluk heb ik niet goed naar mezelf geluisterd, ik heb voornamelijk geluisterd naar andere mensen die maar bleven zeggen dat het goed met me ging en dat ik geen lichamelijk letsel had en naar dat innerlijke stemmetje in mezelf die zei: "Niet zeuren, er is niets met je aan de hand. Stap die auto, wees blij dat je nog leeft en ga door."

 

Ik ben ook door gegaan met autorijden, met werken, met leven, maar mijn lichaam heeft maandenlang in standje alert gestaan, ontspannen was niet meer mogelijk en ik zat niet lekker in mijn vel. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten in de vorm van spierpijn, pijn in mijn armen, schouders en rug. Tot ik op een gegeven moment mijn werk niet meer kon uitvoeren omdat ik heel veel pijn had in mijn armen, polsen en vingers. Ik ben veel te lang door gegaan en uiteindelijk heb ik me in december 2014 ziek moeten melden. 

 

Begin 2015 ging het allemaal snel, ik bleek naast alle spierspanning last te hebben van PTSS (Post Traumatisch Stress Stoornis), en een tussenwervelschijf in mijn nek die door artrose was gaan uitstulpen. Al deze diagnoses zijn binnen twee maanden gesteld, na diagnose van mijn nek lag ik binnen een week in de Bergman kliniek op de operatietafel om een nieuwe tussenwerfelschijf te krijgen. Ik vond de operatie heel erg eng. De operatie is voorspoedig gegaan en het herstel ook netjes binnen de zes weken. 

 

Voor de zenuwpijn in mijn armen had ik een paar weken voor de operatie Lyrica gehad en daar bleek ik erg heftig op te reageren toen ik kon stoppen met dit medicijn. Voor meer informatie over deze stressvolle periode verwijs ik naar het kopje Lyrica.

  

Na mijn herstel van de operatie ben ik gestart met het PTSS verhaal. Ik ben bij het HSK behandeld met de Imaginary Exposure therapie. Deze vorm van therapie houdt in dat je tijdens de sessies je verhaal doet (in mijn geval was dit het auto ongeluk) en je verhaal wordt opgenomen. Vervolgens ga je dit verhaal elke dag afluisteren. Dit is een heftig proces, ik heb elke dag opnieuw mijn auto ongeluk herbeleefd met alle angst, verdriet en boosheid die daarbij kwam kijken. Het doel van deze therapie is dat je na een bepaalde periode het verhaal beluisterd en het je niets meer doet. Op het moment dat je gaat denken wat is dit verhaal saai, ben je op de goede weg. Dit is bij mij ook gebeurd na acht sessies (acht weken). Het was zwaar en stressvol, maar mijn inspanningen hebben wel geholpen.
 

Gedurende deze periode ben ik langzaam ook weer aan het werk gegaan en eind augustus was ik weer volledig aan het werk. Ik had er wel zelf voor gekozen om nog een dag minder te gaan werken, omdat ik wel doorhad dat vier dagen werken echt nog niet mogelijk was. Ik was nog erg moe en ik had nog veel last van lichamelijke klachten zoals mondbranden, niet goed kunnen slapen, maagklachten, spierpijn, brok in mijn keel, veelvuldig verkouden, keelpijn, grieperig, duizeligheid, concentratieproblemen, energieloos. De klachten bleven maar aanhouden en een jaar later voelde ik me nog niet echt beter. Het ging zelfs even weer minder, ik kreeg weer last van slapeloosheid en ik werd steeds onrustiger. Ik ben naar een psycholoog gegaan en zij heeft me wat verder op weg geholpen. Ik ben ook verder gaan kijken naar de lichamelijke klachten en via het internet kwam ik bij het verschijnsel 'bijnieruitputting'. Ik had er nog nooit van gehoord, maar na een aantal controlevragen te hebben ingevuld, heb ik het boek van James Wilson gekocht en na dit gelezen te hebben, kon ik eigenlijk niet anders dan tot de conclusie komen dat ik een bijnieruitputting had. Ik ben eerst zelf aan de slag gegaan met voeding en voedingssupplementen, maar ik kwam er al snel achter dat er zoveel verschillende supplementen zijn en die ook erg verschillen in kwaliteit dat ik niet het idee had dat alles even goed hielp. Ik ben uiteindelijk bij een orthomoleculaire arts terecht gekomen. Ik wilde weten of ik op de goede weg was en een goede begeleiding wat betreft de supplementen. Toen ik eenmaal bij die arts was geweest ging het al snel een stuk beter met mijn energie en de weerstand. 

 

Een bijnieruitputting is langdurig en het kost veel geduld en toewijding om hiervan te herstellen. Je komt ook veel onbegrip tegen, het wordt door de reguliere geneeskunde niet gezien als een ziekte. Als je met bijnieruitputting klachten naar de huisarts gaat wordt het op stress gegooid. En ja, daar hebben ze deels ook gelijk in. Bijnieruitputting ontstaat door stress, door langdurige stress of door extreme stress. Je ontwikkelt vage klachten zoals vermoeidheid, niet goed kunnen slapen, spierpijn en dan ga je naar de huisarts en die zegt stress. De tip is dan probeer te ontspannen, maar er wordt vergeten dat bijnieruitputting een fysiologisch proces is en dat je juist de stofjes mist om te kunnen ontspannen. Je bijnieren kunnen deze stofjes niet meer voldoende aanmaken. Voor meer informatie over bijnieruitputting verwijs ik naar het kopje bijnieruitputting.

 

De frustratie zit hem erin dat je elke dag maar weer moet afwachten hoe je je bed uitkomt en het kan ook zomaar zijn dat je er weer een nieuwe klacht bij krijg. Als ik kijk naar de afgelopen jaren, heb ik al heel lang geen dag meer gehad zonder dat ik geen klachten had. De klachten wisselen elkaar af en je verliest het vertrouwen in je lijf en het eerste wat je denkt als je wakker wordt: 'Hoe voel ik me, waar heb ik nu last van?'. Soms heb je een dag of zelfs een paar dagen dat je meer energie hebt en daar word je zo blij van en dan is het ook weer lastig als je weer mindere dagen hebt.

 

Ik ben met deze website gestart omdat ik de afgelopen jaren heel veel heb geleerd, gelezen en zelf heb ondervonden wat wel en niet goed voor me is in mijn herstelproces. Daarnaast heb ik veel frustraties gehad over het onbegrip wat ik kreeg vanuit mijn omgeving. Ik hoop met deze website wat meer begrip te krijgen en ik hoop er andere mensen mee te kunnen helpen.
 

Ik merkte verleden jaar september dat ik gevoelsmatig alles voor de helft deed (werken, herstellen, ontspannen etc.) en ik kreeg weer meer last van mijn bijnieruitputtingklachten. Ik heb dan ook na veel nadenken het besluit genomen om mijn baan op te zeggen om nu echt uit te gaan rusten en mij volledig te richten op herstel. Ik ben dan ook sinds 1 januari van dit jaar thuis en een beter besluit had ik niet kunnen nemen. Ik ben er nog niet, maar ik heb wel al wat meer energie en mijn lichamelijke klachten worden minder heftig. 

 

Dit is mijn verhaal en mijn ervaring. Onthoud dat elk lichaam anders is en niet alles voor iedereen hetzelfde zal werken. Sommige dingen kunnen juist averechts werken, dus luister naar je gevoel en kijk wat goed voor je is. Als je begint met voedingssupplementen, raadpleeg een orthomoleculaire arts en probeer niet te veel tegelijk. Je weet dan niet wat wel en niet werkt. Ik houd per dag bij wat ik aan supplementen gebruik, wat erbij komt en wat eraf gaat. Zo kan je in de gaten houden dat als je stopt of start met een supplement hoe je lichaam hierop reageert. Bij twijfel over je klachten ga niet zelf dokteren, daar kan je bepaalde klachten alleen maar erger mee maken, maar wees je ervan bewust dat er voor sommige klachten een ander alternatief is dan de reguliere geneeskunde.